เข้าสู่ระบบบทที่ 4 จงคิดให้ดี (2)
“พี่รอง... พี่ใหญ่... ท่านคิดดูสิ ขนาดข้าอยู่ภายใต้การดูแลของพวกท่าน พวกเขายังส่งบุรุษหน้าตาดีมาล่อลวงข้าได้เลย ดังนั้นแต่งเข้าจวนเซียวโหว หรือไม่แต่งเข้าจวนเซียวโหว ข้าว่า... ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่กระมัง” พอสบโอกาสหยวนหนิงเซี่ยก็ไม่ลืมเอ่ยเรื่องของโจวเสิ่นเยี่ยนขึ้นมาเป็นข้ออ้างเพื่อให้ตนเองดูเป็นคนที่ถือไพ่อยู่เหนือกว่าพี่ชายทั้งสอง
“น้องสาวข้าเฉลียวฉลาดขนาดนี้เชียวหรือ เหตุใดพี่ถึงไม่เคยรู้มาก่อน” ในขณะที่พี่ใหญ่เอาแต่ขมวดคิ้วมุ่น ก็ได้พี่รองอย่างหยวนวั่งเฟิงที่พูดจาติดตลกเพื่อคลายสถานการณ์ หนำซ้ำเขายังอดไม่ได้ที่จะยื่นหลังมือเข้าไปทาบหน้าผากของน้องสาวเพื่อตรวจสอบอาการ
ความจริงชั่วระยะหลังมานี้ หยวนวั่งเฟิงอยู่ในค่ายทหารเสียเป็นส่วนใหญ่ บางครั้งก็ต้องออกทัพเพื่อไปจัดการชนเผ่านอกด่านที่มักจะเข้ามารุกรานอยู่เป็นประจำ จึงไม่ได้อยู่ใกล้ชิดน้องสาวมาเป็นระยะเวลาหนึ่ง ได้มาพบกันอีกครานี้ นางต่างไปจากเดิมมากจริง ๆ ต่างไปจนเหมือนเป็นคนละคนกันเลยก็ว่าได้
“ข้าเป็นบุตรีของจวนแม่ทัพ หากไม่เฉลียวฉลาดจะโดนเอาเปรียบได้ง่าย ๆ” หยวนหนิงเซี่ยดึงมือหยาบ ๆ ของพี่รองออกจากหน้าผาก แล้วกัดหมับเข้าไปคำหนึ่ง แทนที่หยวนวั่งเฟิงจะโกรธเคืองเขากลับคลี่ยิ้มออกมาจาง ๆ แล้วเอ่ยเสียงสองเสียงสามกับน้องสาวเช่นนี้
“โอ่ว อย่างนั้นหรอกหรือ เซี่ยเอ๋อร์ของพวกเราเฉลียวฉลาดจริง ๆ จริงไหมพี่ใหญ่” หยวนต้าเจิ้งให้ท้ายน้องสาวที่สุดก็จริง แต่เขาก็หวงและห่วงใยน้องสาวที่สุดด้วยเช่นกัน ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลังจากได้ยินว่าน้องสาวจะแต่งเข้าจวนเซียว เขาก็กลุ้มใจมากจริง ๆ
“พี่ใหญ่ พี่รอง ข้ายอมรับว่าบางครั้งข้าก็ชอบแสดงออกอย่างไร้เดียงสา เพื่อให้พวกท่านสบายใจ แต่เรื่องนี้ข้าคิดมาดีแล้วเจ้าค่ะ พวกท่านวางใจเถิด” หยวนหนิงเซี่ยไม่เพียงใช้เสียงสองคุยกับพี่ใหญ่และพี่รอง แต่นางยังทำหน้าตาออดอ้อนเหมือนลูกแมวน้อยอีกต่างหาก เป็นเช่นนี้แล้วจะไม่ให้หยวนต้าเจิ้งใจอ่อนได้อย่างไรกัน ลูกไม้ตื้น ๆ ของนาง ไม่ว่าคราใดเขาก็หลงกลทุกที
“เจ้าชอบเซียวหนานกงจริงไหม?” หยวนต้าเจิ้งเอ่ยถามน้องสาว ใบหน้าที่ยับยู่ยี่และเคร่งขรึมของเขาดูคลายลงกว่าเมื่อครู่
“ข้าไม่อาจพูดคำว่ารักได้เต็มปาก แต่ชอบไหม ก็ถือว่าเขาน่ารักดี” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยเสียงอ่อนลงอีกหนึ่งระดับ ริมฝีปากน้อย ๆ ของนางยกยิ้มจาง ๆ
ในตอนที่บุตรชายของนางย่างเข้าวัยสิบเอ็ดปี จวนสกุลโจวจัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดให้นายท่านผู้เป็นหัวหน้าตระกูล คืนวันนั้นนางบังเอิญได้พบกับเซียวหนานกง เขาอายุมากแล้วแต่เขากลับไม่แต่งงาน ไม่มีบุตร
เซียวหนานกงในปีนั้นเขาเป็นถึงราชเลขาธิการผู้ทรงอำนาจที่สุดในราชสำนัก เขาเป็นโส่วฝู่ [1] ที่ใคร ๆ ก็ต่างหวาดกลัว เป็นขุนนางใหญ่ที่แม้แต่ขุนนางอาวุโสเก่าแก่ยังต้องให้ความยำเกรง เมื่อคิดถึงตอนที่เขาเขินอายนางในตอนนั้นก็ชวนให้รู้สึกขบขันมากจริง ๆ
“ในเมื่อเจ้ายืนกรานเช่นนี้ และเป็นความปรารถนาที่แน่วแน่ของเจ้า พี่ก็จะช่วยพูดกับท่านพ่อให้ แต่ใช่ว่าเซียวหนานกงมันจะยอมแต่งกับเจ้าง่าย ๆ มันรักเจ้ามากและชอบพอในตัวเจ้ามากก็จริง แต่เรื่องที่มันเป็นกังวลก็มีอยู่มากโข จะแต่งกับเจ้า มันคงต้องคิดพิจารณาอย่างมาก”
เมื่อพี่ใหญ่รับปากนางแล้ว นางก็พอใจอย่างยิ่ง หยวนหนิงเซี่ยอมยิ้มกรุ้มกริ่มในโพรงปากอย่างปลาปักเป้า แววตาของนางซุกซนเป็นเอกลักษณ์ “ท่านพี่วางใจ ถ้าเขาไม่ยอม ข้าก็มีวิธีการของข้า”
เมื่อหารือกันเสร็จแล้ว หยวนหนิงเซี่ยก็ไม่อยู่ต่อ ปล่อยให้พี่ใหญ่กับพี่รองกินอาหารกันไปเถิด ส่วนพี่สามอีกเดี๋ยวก็คงกลับเข้ามา ถึงเวลานั้นก็ปล่อยให้บุรุษทั้งสามพูดคุยกันเอาเอง ส่วนนางจะรีบกลับเข้าจวนไปนอนกลางวันเสียหน่อย
ทว่าระหว่างที่หยวนหนิงเซี่ยเดินออกมาจากเรือนรับรอง โจวเสิ่นเยี่ยนที่รอหยวนหนิงเซี่ยมาหลายก้านธูปแล้ว เขารีบเดินเข้ามาขวางนางทันที “เสี่ยวเซี่ย เหตุใดเจ้าหายไปเลย มีสิ่งใดที่ข้าทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจหรือไม่?”
“คุณชายโจว ข้ากับท่านไม่ได้สนิทสนมกันมากมายถึงเพียงนั้น เหตุใดถึงกล้าเรียกขานข้าแบบนั้น เที่ยวไปเรียกสตรีด้วยคำว่าเสี่ยว ไม่รู้สึกกระดากปากบ้างหรือเจ้าคะ”
หยวนหนิงเซี่ยที่เคียดแค้นอีกฝ่ายจนรู้สึกสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ไม่อยากเสวนากับเขาเลยแม้แต่คำเดียว ยิ่งได้ยินเขาเรียกนางว่าเสี่ยวเซี่ย นางก็รู้สึกขยะแขยงจะตายชัก
เพราะเขาคนเดียวที่ทำให้บุตรชายของนางต้องทุกข์ทรมานขนาดนั้น เพราะเขาทำให้บุตรชายของนางต้องยืนมองมารดาตายไปต่อหน้าต่อตา เพราะเขาถึงได้สร้างบาดแผลลึกให้แก่โจวมู่เสวียนลูกของนาง
“คะ คุณหนูสี่หยวน เจ้าโกรธอะไรข้า บอกข้าได้หรือไม่ หากข้ารู้ความผิดของตนเอง ข้าจะได้แก้ไขแล้วทำให้ถูกต้อง” ตอนนี้เขาทำตัวเหมือนลูกหมาน้อยแสนเชื่อง ผิดกับภาพลักษณ์ในความทรงจำของนางอย่างยิ่ง ที่พอได้ทุกอย่างสมความปรารถนาของตนแล้ว เขาก็กลายร่างเป็นอสุรกายดุร้าย ไม่เห็นแก่ไมตรีที่เคยมีต่อกัน
“คุณชายโจวไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ว่า... ข้าหมดสนุกกับท่านแล้วก็เท่านั้น” หยวนหนิงเซี่ยเหยียดยิ้มกว้างให้กับอีกฝ่าย จริตจะก้านของนางในตอนนี้ชนะขาดรอย หวังจะใช้ความไร้เดียงสาของนางเป็นเครื่องมืองั้นหรือ เหอะ! ฝันไปเถอะ
“จะ เจ้าหมายความว่าอย่างไร” หลังได้ฟังคำพูดของหยวนหนิงเซี่ยผู้เคยอ่อนหวานน่าทะนุถนอม โจวเสิ่นเยี่ยนก็ถึงกับลมหายใจสะดุดกึกไปหนึ่งจังหวะ
“ด้วยฐานะอย่างข้าหรือจะเหมาะสมเป็นภรรยาท่าน ไม่สิ... ด้วยฐานะอย่างท่านหรือเหมาะจะเป็นสามีของข้า คุณชายโจว วิธีการเข้าหาข้าของท่านน่าประทับใจไม่น้อย เพียงแต่... ข้าเบื่อท่านแล้วก็เท่านั้น”
หยวนหนิงเซี่ยหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินจากเขามา เดิมทีนางตั้งใจจะเล่นสนุกกับเขามากกว่านี้ เพียงแต่มาคิดดูแล้ว นางไม่มีทางอดทนกับเขาได้อย่างแน่นอน นางเกลียดชังเขาจนไม่อาจอภัยให้ได้ นางจมกับความแค้นมาเนิ่นนานจนนางแทบเสียสติ แม้กระทั่งตอนนี้ที่คุยกับเขา มือของนางยังกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
โจวเสิ่นเยี่ยนมองตามร่างแน่งน้อยของดรุณีผู้เย่อหยิ่งด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ปนความชิงชังสายหนึ่ง เขาดิ้นรนเข้ามาในกองทัพ ทุกวันต้องฝึกฝนร่วมกับทหารชั้นเลว แต่ละวันเหนื่อยหนักเพียงใดก็ต้องฝืนยิ้ม เพื่อให้คนตระกูลหยวนเห็นถึงความตั้งใจของเขา อีกทั้งเวลาที่ผ่านมาหยวนหนิงเซี่ยก็ดูชอบพอกับเขา นางหลงรักเขา พูดจากับเขาอย่างอ่อนหวานแล้วแท้ ๆ
แต่เพราะเหตุผลใดเล่า... ทำไมนางที่เคยอ่อนหวานกลับแปรเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ไปได้
^โส่วฝู่ คือ ตำแหน่งขุนนางอาวุโสสูงสุดในเน่ยเก๋อ (สำนักเลขาธิการ) ของราชวงศ์หมิงและชิง มีสถานะเทียบเท่าอัครมหาเสนาบดี ทำหน้าที่บริหารราชการแผ่นดินสูงสุดและดูแลฎีกาแทนองค์จักรพรรดิ มีอำนาจมากในฐานะรองแค่เพียงจักรพรรดิเท่านั้น
บทที่ 21 จบสิ้นเสียทีย๊ากกก!ทันทีที่เกิดเสียงหวีดหวิวจากการเป่าก้านนิ้วมือ เพียงชั่วอึดใจเดียว เหยี่ยวตัวใหญ่ปีกหนาตาแดงก่ำก็บินโฉบตัวลงมาจากกิ่งไม้สูง มันเกี่ยวกรงเล็บเข้าที่ใบหน้าของโจวเสิ่นเยี่ยนกระทั่งเขาล้มหงายหลังเทิ้ม“นกเหยี่ยวที่ท่านลุงสามให้เจ้าเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสองปีก่อน เจ้าเลี้ยงไว้และเฝ้าฝึกฝนมันมาเป็นปี ๆ เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ” หยวนหนิงเซี่ยประหลาดใจนัก ที่เห็นเหยี่ยวของบุตรชายบินโฉบลงมาช่วย มันมีชื่อว่าเจ้าถังเป่า ชื่อของมันฟังดูน่ารักทีเดียว แต่ทว่ากลิ่นอายสังหารในดวงตาของมันไม่ได้ดูน่ารักเหมือนชื่อของมันเลยสักนิด“สิ่งที่ลูกจะทำให้ท่านแม่แปลกใจยังไม่หมดเพียงเท่านี้ขอรับ” เด็กน้อยคลี่ยิ้มมุมปาก แววตาของเขาคมกริบขึ้นประกายวาววับดูมีเลศนัย“ยังมีอีกงั้นหรือ?”พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเลยด้วยซ้ำ จู่ ๆ ชายร่างสูงโปร่งปราดเปรียวก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน เขาคนนี้มีชื่อว่าติงชวี่เป็นองครักษ์เงาฝีมือดีที่ท่านลุงฮ่องเต้ยกให้เ
บทที่ 20 รู้แล้วอย่างไร (2)โจวเสิ่นเยี่ยนหันไปมองค้อนเด็กชายวัยห้าขวบอย่างเซียวมู่เสวียน จากนั้นยืนเพ่งมองท้องโต ๆ ของนางด้วยสายตาแดงก่ำมีเลศนัย ในหัวของเขาตอนนี้กำลังคิดประมวลผลหลายอย่างเขากำลังคิดว่า…หากนางไม่ใช่คนแซ่หยวน ไม่ใช่ลูกสาวของหยวนเหลียง ไม่ใช่คนของฝ่ายตรงข้ามขององค์ชายสี่ ชาตินั้นเขาก็ย่อมต้องทำดีกับนางและเฝ้าถนอมนาง ไม่ปล่อยให้นางต้องน้อยเนื้อต่ำใจเรื่องของจ้าวหลันฮวาโถ่เอ๋ย…มีสตรีที่รักเขาหมดใจเช่นนาง เขาจะไม่รักนางตอบได้อย่างไรกัน แต่ก็อย่างว่า เรื่องราวมันเป็นอดีตไปแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว“แล้วอย่างไร ตอนนี้ข้าชนะ ทุกอย่างก็ต้องเป็นไปตามนั้น โชคชะตาไม่อาจอยู่ข้างคนชั่ว” หยวนหนิงเซี่ยหัวเราะเบา ๆ ลอดไรฟันโจวเสิ่นเยี่ยนที่เห็นท่าทางเยาะหยันของนางเขาก็โกรธเคืองแทบคลั่ง เขาอยากจะฆ่านางให้ตายไปในทันทีดีกว่าให้มาหัวเราะเย้ยหยันอยู่แบบนี้ แม้ชีวิตจะล้มเหลวตกต่ำเรี่ยดิน อย่างไรเขาก็เป็นบุรุษ ย่อมมีเกียรติมีศักดิ์ศรี การมีสตรีมาหัวเราะเยาะต่อหน้าเช่นนี้ ถือเป็นการหยามเกียรติเข
บทที่ 20 รู้แล้วอย่างไร (1)หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ หน้าซุ้มประตูทางเข้าของจวนสกุลเซียว“เจ้าท้องโตขนาดนี้ จะไปไหว้พระทำไมกัน” เซียวฮูหยินเอ่ยพลางมองสะใภ้ที่ดื้อรั้นซึ่งนางดึงดันจะพาตัวเองที่ท้องโตใกล้คลอดไปไหว้พระขอพรที่อารามซึ่งอยู่ไกลจากตัวเมืองความจริงวัดชุ่ยหลงเซียงไม่ใช่วัดที่ห่างไกลขนาดนั้น เพียงอยู่ห่างจากเมืองหลวงไม่เท่าไหร่ หยวนหนิงเซี่ยรู้ดีว่านางกำลังท้อง เพียงแต่หากไม่ไปตอนนี้ พอหลังคลอดจะเดินทางก็ยิ่งไม่มีโอกาส ดังนั้นวันนี้นางจะต้องเดินทางไปที่นั่นให้ได้วันนี้ตั้งใจจะไปไหว้ขอพร ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เมตตานาง และลูกชายของนาง ทำให้ทั้งคู่ได้กลับมาแก้ไขชะตาชีวิตของตัวเอง นางตั้งใจแล้วว่าต่อจากนี้นางจะตั้งใจหมั่นทำความดีเท่าที่ทำได้ เพื่อชดเชยสิ่งที่นางและลูกเคยกระทำผิดพลาดมาในอดีต “ท่านย่า แต่ข้าอยากไปเที่ยว ข้าจะดูแลท่านแม่เองขอรับ” เซียวมู่เสวียนเอ่ยปากออกหน้าแทนมารดา ท่านย่าหลงรักเขาและตามใจเขามากที่สุด หากเขาเป็นคนเอ่ยปาก ท่านย่าย่อมไม่ห้ามปรามท่านแม่อีก“เจ้าตัวแค่นี้จะท
บทที่ 19 ส่งมอบตราลัญจกร (2)การปราบกบฏเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เหล่ยอ๋องปราบกบฏจนสิ้นซาก เสร็จแล้วเขาก็ทำเพียงคืนตราลัญจกรให้ฮ่องเต้องค์ใหม่ ไม่ได้คิดคดก่อกบฏชิงบัลลังก์แต่อย่างใดเมื่อเสร็จภารกิจแล้วเหล่ยอ๋องผู้นี้ก็ไม่ลืมเข้ามาบอกลาอดีตฮ่องเต้ผู้เป็นพี่ชายที่กำลังจะตาย อดีตฮ่องเต้ที่รอคอยเวลานี้มาตลอด เพียงแค่น้องชายมาพบเขาก็จากไปอย่างสงบในทันทีเมื่อการปราบกบฏสิ้นสุดลง และเมื่อเสร็จงานพิธีไว้อาลัยอดีตฮ่องเต้ องค์รัชทายาทก็จะสถาปนาประกาศแต่งตั้งตนเองขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่ต่อจากบิดาในทันที จากนั้นพระองค์ก็จะเดินหน้าฟื้นฟูบ้านเมืองอย่างเต็มกำลังหลายเมืองที่ถูกโจมตี บ้านเรือนของประชาชนที่ได้รับความเสียหาย พระองค์ล้วนไม่มองข้าม เพียงไม่นานฮ่องเต้พระองค์ใหม่ก็จะกลายเป็นที่รักของคนทั้งแผ่นดินนี่คือแผนการที่พระองค์ทรงคิดไว้ด้านของหยวนหนิงเซี่ยในตอนนี้ เมื่อเมืองหลวงพ้นจากภัยสงครามแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่นางจะต้องอยู่ในวังหลวงต่ออีก นางและสมาชิกทุกคนของตระกูลเซียวกลับออกมาอยู่ที่ตระกูลเซียวดังเดิม เวลานี้นางเฝ้ารอ
บทที่ 19 ส่งมอบตราลัญจกร (1)เซียวมู่เสวียนในตอนนี้มีร่างกายเป็นแค่เด็กห้าขวบ แต่ทว่าสติปัญญาของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร ความทรงจำในอดีตอันโหดร้ายติดตัวเขามาเหมือนเงา ภาพแรกที่เขาจำได้คือใบหน้าอันงดงามของมารดาที่ส่งยิ้มให้แก่เขาเขาเกิดมาในตระกูลเซียว บิดาของเขาก็คือพ่อบุญธรรมในชาติก่อนอย่างเซียวหนานกง นี่เป็นความปรารถนาอันสูงสุดของเขา เขาสงสัยอยู่นานว่าเหตุใดทุกอย่างถึงได้แปรเปลี่ยนไป ทว่าเมื่อพินิจดูแล้ว ท่านแม่คงเป็นผู้กลับมาก่อนเขา เดิมทีเขาอยากจะบอกความจริงแก่ท่านแม่ เพียงแต่นางกลับมองว่าเขาเป็นเด็กที่แสนบริสุทธิ์ เซียวมู่เสวียนจึงไม่เคยคิดจะพูดเรื่องพวกนั้นออกมาเพื่อทำร้ายจิตใจของมารดาอีกทว่าในเวลานี้ มหาเสนาบดีหลิวกับองค์ชายสี่ถึงกับใช้ไพ่ใบสุดท้ายของตนเอง ปลุกระดมคนหลายฝ่ายให้ลุกฮือขึ้นมาก่อกบฏ หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง จุดจบสุดท้ายคงหนีไม่พ้นที่ตระกูลหยวนและตระกูลเซียวที่อยู่ฝ่ายเดียวกับองค์รัชทายาทจะต้องถูกกวาดล้างเขายอมไม่ได้ที่จะเห็นท่านแม่ล้มหายตายจากไปอีกครั้งดังนั้นก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะจัดการเรื่องทั้งหมดได้ เ
บทที่ 18 ถึงคราววิกฤติ (2)“กะกะเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ คะ คุณชายพ่ายแล้วขอรับ ตอนนี้พวกเราควรจะหนีกันได้แล้ว”ข้ารับใช้คนหนึ่งวิ่งกุลีกุจอหน้าตื่นเข้ามาบอก ภายในจวนสกุลเซียวเกิดความโกลาหลอย่างหนัก พวกข้ารับใช้ต่างพากันตื่นตระหนก รีบหยิบฉวยข้าวของที่พอหยิบจับได้หนีออกไปทางประตูหลัง หยวนหนิงเซี่ยตกใจหนักไม่แพ้กัน ความเครียดที่พุ่งปรี้ดขึ้นสูง ทำให้นางปวดหน่วงที่ช่องท้อง“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกเราน่าจะต้องเข้าวังนะเจ้าคะ” หยวนหนิงเซี่ยพยายามข่มความเจ็บปวดไว้ นางพยายามไม่คิดในแง่ร้าย ชาติก่อนเซียวหนานกงรับราชการทั้งฝ่ายบุ๋น และฝ่ายบู๊ ทั้งยังเป็นศิษย์ของท่านพ่อนาง ความสามารถของเขาเป็นที่หนึ่งในราชสำนัก ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร นางไม่มีทางเชื่อว่าเขาตายแล้วเด็ดขาด บางทีนี่อาจเป็นกลยุทธ์หลอกศัตรูของเขาก็เป็นได้เพียงแต่อีกใจก็กลัวเหลือเกินว่าจะต้องสูญเสียสามีไป ลูกชายก็ยังเล็กนัก ลูกอีกคนก็ยังไม่เกิด เขาจะมาด่วนจากไปเช่นนี้ได้อย่างไรกัน“เช่นนั้นพวกเรารีบเข้าวังกันเถิด” นายท่านเซียวจิ้งเอ่ยกับทุกคน ก่อน







