Masukบทที่ 4 จงคิดให้ดี (1)
ในขณะที่เจ้ารองกับน้องหญิงสี่กำลังพูดคุยกันอย่างเป็นจริงเป็นจัง หยวนต้าเจิ้งผู้เป็นพี่ใหญ่ที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูทางเข้ามาพักหนึ่งแล้ว ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ร้อนให้น้องรองกับน้องสี่หันขวับไปมองอย่างพร้อมเพรียงกัน
“เซียวหนานกงเป็นบุตรชายของฮูหยินจวนโหวก็จริง แต่มารดาของเขาเป็นภรรยาดั้งเดิมที่ไม่อาจหย่าขาดได้ ฐานะของนางเป็นเพียงหญิงชาวบ้านผู้หนึ่ง ไม่มีตระกูลขุนนางคอยหนุนหลัง ต่างจากอนุภรรยาของเซียวจิ้งโหวที่นางเป็นถึงบุตรสาวคนรองของจวนตระกูลฮั่ว ตระกูลฮั่วนั้นเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ทำให้เซียวจิ้งโหวรักและเชิดชูนางเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งนางมีบุตรชายให้เซียวจิ้งโหวมากถึงสองคน สถานะของนางในจวนโหวนั้นจึงเหนือกว่ามารดาของเซียวหนานกงที่เป็นฮูหยินเอก"
"พี่ใหญ่..." หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยเสียงอ้อยอิ่ง
"น้องพี่... ตระกูลหยวนของเราอยู่ฝ่ายองค์รัชทายาท แต่ทว่าคนของจวนเซียวโหวอยู่ฝ่ายเดียวกับองค์ชายสี่ องค์รัชทายาทที่เปรียบดั่งเป็นพี่ชายของเจ้าอีกคนอยู่คนละขั้วอำนาจกับองค์ชายสี่ ถึงแม้ว่าเซียวหนานกงจะไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับองค์ชายสี่ แต่ทว่าบิดาของเขาอยู่ ดังนั้นเจ้าแต่งเข้าไปก็อาจจะเหมือนเลือกขั้วอำนาจขององค์ชายสี่ เป็นเช่นนี้แล้วเจ้าจะไม่ลำบากใจแย่หรือ?”
เป็นพี่ใหญ่ที่เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ด้านของหยวนวั่งเฟิงที่นั่งอยู่ในพื้นที่เดียวกันพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของพี่ใหญ่ ตามจริงเขาก็อยากเอ่ยอธิบายน้องสาวแบบนี้เช่นกัน แต่ก็ติดอยู่ตรงที่ว่า เขาอธิบายไม่เก่งสักเท่าไหร่ และติดเล่นไปหน่อยก็เท่านั้นเอง
หยวนหนิงเซี่ยมองหน้าพี่ใหญ่สลับกับหันมามองหน้าพี่รอง ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจในเสี้ยววินาทีต่อมา
เซียวโหวเป็นหนึ่งในขุนนางฝ่ายองค์ชายสี่ ผู้เป็นหนึ่งในองค์ชายที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่ง ทั้งยังเป็นคนที่โจวเสิ่นเยี่ยนทำงานรับใช้ การที่บุตรสาวตระกูลหยวนแต่งเข้าไปในตระกูลเซียวอย่างเปิดเผยคงไม่ดีนัก คงเป็นเหตุผลนี้สินะที่เซียวหนานกงไม่ยอมเปิดเผยความในใจแบบตรงไปตรงมาต่อนางตั้งแต่แรก เพราะเขากลัวจะทำให้นางต้องพลอยตกที่นั่งลำบาก
“หากข้าล้มหมากกระดานนี้ได้ ขั้วอำนาจก็เปลี่ยนไม่ใช่หรือเจ้าคะ เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรให้ข้าต้องกลัว” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยอย่างลำพองใจ ในแววตาจิ้งจอกของนางดูมีเลศนัยอย่างไรชอบกล
“ก็ใช่ แต่เซี่ยเอ๋อร์ เรื่องการเมืองนั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง เจ้าเป็นหญิง วัน ๆ เอาแต่เล่นซุกซนและอยู่แต่ในจวน จะอยากสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องพรรค์นี้ไปทำไมกัน การล้มกระดานหมากเพื่อให้ฝ่ายองค์รัชทายาทได้เปรียบนั่นไม่ใช่เรื่องง่าย น้องหญิง... เจ้าอย่าได้หาเรื่องใส่ตัวเชียว”
หยวนต้าเจิ้งผู้เป็นพี่ใหญ่ข่มเสียงเข้มออกเชิงเอ็ดอึงน้องสาวอยู่เล็กน้อย เขาพยายามพูดจาปัด ๆ เพราะเขาไม่อยากให้น้องสาวรู้ในสิ่งที่ไม่สมควรรู้ โดยที่หารู้ไม่ว่าน้องสาวของเขาคนนี้ผ่านโลกมามากกว่าเขาเสียอีก
“ข้าเป็นหญิงแล้วอย่างไร ความสำเร็จของแม่ทัพ แลกมาด้วยกองกระดูกทหารนับหมื่นนับแสน ข้าเป็นบุตรสาวตระกูลแม่ทัพ ข้าย่อมต้องกล้าได้กล้าเสีย เรื่องที่ท่านพี่ตักเตือนมา เหตุใดข้าจะไม่เข้าใจหลักการพวกนี้ พวกท่านคิดว่าข้าใสซื่อมากเลยหรืออย่างไร”
นางไม่ยอมอ่อนข้อให้พี่ใหญ่ อย่างไรนางก็ยังยืนกรานจะแต่งเข้าไปในจวนสกุลเซียว และนางก็มั่นใจเหลือเกินว่า ตัวนางเองจะสามารถเปลี่ยนแปลงความยุ่งยากนี้ได้
“ในเมื่อเจ้าเข้าใจ แล้วทำไมยังคิดจะเข้าไปในวังวนพวกนี้อยู่อีก?”
“ตั้งแต่ข้าเกิดมาเป็นหญิง พวกท่านก็คงทราบอยู่แล้ว ว่าอย่างไรข้าก็หนีชะตากรรมนี้ไม่พ้น การแต่งออกเรือนไปอยู่บ้านสามี มีที่ใดบ้างไม่วุ่นวาย แต่วุ่นวายก็แล้วไปเถิด ขอเพียงสามีผู้นั้นดีกับข้าและพร้อมจะอยู่เคียงข้างข้าไปตลอด แค่นั้นก็พอแล้วมิใช่หรือ”
หยวนหนิงเซี่ยหัวเราะเบา ๆ อย่างมีจริตเพื่อทำให้บรรยากาศภายในห้องรับรองแห่งนี้คลายความตึงเครียดลงบ้าง แล้วขณะที่นางยกชาขึ้นมาจิบ พลางช้อนดวงตาขึ้นและดันเผลอเหลือบไปทางบานหน้าต่างฝั่งขวา นางเห็นโจวเสิ่นเยี่ยนแอบยืนมองนางจากที่ไกล ๆ สายตาที่เขามองมาหานางมันเว้าวอนเหมือนลูกหมาน้อยตัวหนึ่งเป็นอย่างยิ่ง
แต่ผิดแล้ว... นั่นเป็นเพียงความรู้สึกลวง ๆ ที่เขาเตรียมไว้มอมเมานาง หมายทำให้นางตายใจและหลงเสน่ห์เขาจนโงหัวไม่ขึ้น อย่างเขามันลูกสุนัขตัวน้อยเสียที่ไหนกัน สุนัขขี้เรื้อนน่ะสิไม่ว่า
‘หึ! ฝันไปเถอะโจวเสิ่นเยี่ยน ครั้งนี้ข้าจะไม่หลงกลเจ้า’
บทที่ 21 จบสิ้นเสียทีย๊ากกก!ทันทีที่เกิดเสียงหวีดหวิวจากการเป่าก้านนิ้วมือ เพียงชั่วอึดใจเดียว เหยี่ยวตัวใหญ่ปีกหนาตาแดงก่ำก็บินโฉบตัวลงมาจากกิ่งไม้สูง มันเกี่ยวกรงเล็บเข้าที่ใบหน้าของโจวเสิ่นเยี่ยนกระทั่งเขาล้มหงายหลังเทิ้ม“นกเหยี่ยวที่ท่านลุงสามให้เจ้าเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสองปีก่อน เจ้าเลี้ยงไว้และเฝ้าฝึกฝนมันมาเป็นปี ๆ เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ” หยวนหนิงเซี่ยประหลาดใจนัก ที่เห็นเหยี่ยวของบุตรชายบินโฉบลงมาช่วย มันมีชื่อว่าเจ้าถังเป่า ชื่อของมันฟังดูน่ารักทีเดียว แต่ทว่ากลิ่นอายสังหารในดวงตาของมันไม่ได้ดูน่ารักเหมือนชื่อของมันเลยสักนิด“สิ่งที่ลูกจะทำให้ท่านแม่แปลกใจยังไม่หมดเพียงเท่านี้ขอรับ” เด็กน้อยคลี่ยิ้มมุมปาก แววตาของเขาคมกริบขึ้นประกายวาววับดูมีเลศนัย“ยังมีอีกงั้นหรือ?”พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเลยด้วยซ้ำ จู่ ๆ ชายร่างสูงโปร่งปราดเปรียวก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน เขาคนนี้มีชื่อว่าติงชวี่เป็นองครักษ์เงาฝีมือดีที่ท่านลุงฮ่องเต้ยกให้เ
บทที่ 20 รู้แล้วอย่างไร (2)โจวเสิ่นเยี่ยนหันไปมองค้อนเด็กชายวัยห้าขวบอย่างเซียวมู่เสวียน จากนั้นยืนเพ่งมองท้องโต ๆ ของนางด้วยสายตาแดงก่ำมีเลศนัย ในหัวของเขาตอนนี้กำลังคิดประมวลผลหลายอย่างเขากำลังคิดว่า…หากนางไม่ใช่คนแซ่หยวน ไม่ใช่ลูกสาวของหยวนเหลียง ไม่ใช่คนของฝ่ายตรงข้ามขององค์ชายสี่ ชาตินั้นเขาก็ย่อมต้องทำดีกับนางและเฝ้าถนอมนาง ไม่ปล่อยให้นางต้องน้อยเนื้อต่ำใจเรื่องของจ้าวหลันฮวาโถ่เอ๋ย…มีสตรีที่รักเขาหมดใจเช่นนาง เขาจะไม่รักนางตอบได้อย่างไรกัน แต่ก็อย่างว่า เรื่องราวมันเป็นอดีตไปแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว“แล้วอย่างไร ตอนนี้ข้าชนะ ทุกอย่างก็ต้องเป็นไปตามนั้น โชคชะตาไม่อาจอยู่ข้างคนชั่ว” หยวนหนิงเซี่ยหัวเราะเบา ๆ ลอดไรฟันโจวเสิ่นเยี่ยนที่เห็นท่าทางเยาะหยันของนางเขาก็โกรธเคืองแทบคลั่ง เขาอยากจะฆ่านางให้ตายไปในทันทีดีกว่าให้มาหัวเราะเย้ยหยันอยู่แบบนี้ แม้ชีวิตจะล้มเหลวตกต่ำเรี่ยดิน อย่างไรเขาก็เป็นบุรุษ ย่อมมีเกียรติมีศักดิ์ศรี การมีสตรีมาหัวเราะเยาะต่อหน้าเช่นนี้ ถือเป็นการหยามเกียรติเข
บทที่ 20 รู้แล้วอย่างไร (1)หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ หน้าซุ้มประตูทางเข้าของจวนสกุลเซียว“เจ้าท้องโตขนาดนี้ จะไปไหว้พระทำไมกัน” เซียวฮูหยินเอ่ยพลางมองสะใภ้ที่ดื้อรั้นซึ่งนางดึงดันจะพาตัวเองที่ท้องโตใกล้คลอดไปไหว้พระขอพรที่อารามซึ่งอยู่ไกลจากตัวเมืองความจริงวัดชุ่ยหลงเซียงไม่ใช่วัดที่ห่างไกลขนาดนั้น เพียงอยู่ห่างจากเมืองหลวงไม่เท่าไหร่ หยวนหนิงเซี่ยรู้ดีว่านางกำลังท้อง เพียงแต่หากไม่ไปตอนนี้ พอหลังคลอดจะเดินทางก็ยิ่งไม่มีโอกาส ดังนั้นวันนี้นางจะต้องเดินทางไปที่นั่นให้ได้วันนี้ตั้งใจจะไปไหว้ขอพร ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เมตตานาง และลูกชายของนาง ทำให้ทั้งคู่ได้กลับมาแก้ไขชะตาชีวิตของตัวเอง นางตั้งใจแล้วว่าต่อจากนี้นางจะตั้งใจหมั่นทำความดีเท่าที่ทำได้ เพื่อชดเชยสิ่งที่นางและลูกเคยกระทำผิดพลาดมาในอดีต “ท่านย่า แต่ข้าอยากไปเที่ยว ข้าจะดูแลท่านแม่เองขอรับ” เซียวมู่เสวียนเอ่ยปากออกหน้าแทนมารดา ท่านย่าหลงรักเขาและตามใจเขามากที่สุด หากเขาเป็นคนเอ่ยปาก ท่านย่าย่อมไม่ห้ามปรามท่านแม่อีก“เจ้าตัวแค่นี้จะท
บทที่ 19 ส่งมอบตราลัญจกร (2)การปราบกบฏเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เหล่ยอ๋องปราบกบฏจนสิ้นซาก เสร็จแล้วเขาก็ทำเพียงคืนตราลัญจกรให้ฮ่องเต้องค์ใหม่ ไม่ได้คิดคดก่อกบฏชิงบัลลังก์แต่อย่างใดเมื่อเสร็จภารกิจแล้วเหล่ยอ๋องผู้นี้ก็ไม่ลืมเข้ามาบอกลาอดีตฮ่องเต้ผู้เป็นพี่ชายที่กำลังจะตาย อดีตฮ่องเต้ที่รอคอยเวลานี้มาตลอด เพียงแค่น้องชายมาพบเขาก็จากไปอย่างสงบในทันทีเมื่อการปราบกบฏสิ้นสุดลง และเมื่อเสร็จงานพิธีไว้อาลัยอดีตฮ่องเต้ องค์รัชทายาทก็จะสถาปนาประกาศแต่งตั้งตนเองขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่ต่อจากบิดาในทันที จากนั้นพระองค์ก็จะเดินหน้าฟื้นฟูบ้านเมืองอย่างเต็มกำลังหลายเมืองที่ถูกโจมตี บ้านเรือนของประชาชนที่ได้รับความเสียหาย พระองค์ล้วนไม่มองข้าม เพียงไม่นานฮ่องเต้พระองค์ใหม่ก็จะกลายเป็นที่รักของคนทั้งแผ่นดินนี่คือแผนการที่พระองค์ทรงคิดไว้ด้านของหยวนหนิงเซี่ยในตอนนี้ เมื่อเมืองหลวงพ้นจากภัยสงครามแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่นางจะต้องอยู่ในวังหลวงต่ออีก นางและสมาชิกทุกคนของตระกูลเซียวกลับออกมาอยู่ที่ตระกูลเซียวดังเดิม เวลานี้นางเฝ้ารอ
บทที่ 19 ส่งมอบตราลัญจกร (1)เซียวมู่เสวียนในตอนนี้มีร่างกายเป็นแค่เด็กห้าขวบ แต่ทว่าสติปัญญาของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร ความทรงจำในอดีตอันโหดร้ายติดตัวเขามาเหมือนเงา ภาพแรกที่เขาจำได้คือใบหน้าอันงดงามของมารดาที่ส่งยิ้มให้แก่เขาเขาเกิดมาในตระกูลเซียว บิดาของเขาก็คือพ่อบุญธรรมในชาติก่อนอย่างเซียวหนานกง นี่เป็นความปรารถนาอันสูงสุดของเขา เขาสงสัยอยู่นานว่าเหตุใดทุกอย่างถึงได้แปรเปลี่ยนไป ทว่าเมื่อพินิจดูแล้ว ท่านแม่คงเป็นผู้กลับมาก่อนเขา เดิมทีเขาอยากจะบอกความจริงแก่ท่านแม่ เพียงแต่นางกลับมองว่าเขาเป็นเด็กที่แสนบริสุทธิ์ เซียวมู่เสวียนจึงไม่เคยคิดจะพูดเรื่องพวกนั้นออกมาเพื่อทำร้ายจิตใจของมารดาอีกทว่าในเวลานี้ มหาเสนาบดีหลิวกับองค์ชายสี่ถึงกับใช้ไพ่ใบสุดท้ายของตนเอง ปลุกระดมคนหลายฝ่ายให้ลุกฮือขึ้นมาก่อกบฏ หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง จุดจบสุดท้ายคงหนีไม่พ้นที่ตระกูลหยวนและตระกูลเซียวที่อยู่ฝ่ายเดียวกับองค์รัชทายาทจะต้องถูกกวาดล้างเขายอมไม่ได้ที่จะเห็นท่านแม่ล้มหายตายจากไปอีกครั้งดังนั้นก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะจัดการเรื่องทั้งหมดได้ เ
บทที่ 18 ถึงคราววิกฤติ (2)“กะกะเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ คะ คุณชายพ่ายแล้วขอรับ ตอนนี้พวกเราควรจะหนีกันได้แล้ว”ข้ารับใช้คนหนึ่งวิ่งกุลีกุจอหน้าตื่นเข้ามาบอก ภายในจวนสกุลเซียวเกิดความโกลาหลอย่างหนัก พวกข้ารับใช้ต่างพากันตื่นตระหนก รีบหยิบฉวยข้าวของที่พอหยิบจับได้หนีออกไปทางประตูหลัง หยวนหนิงเซี่ยตกใจหนักไม่แพ้กัน ความเครียดที่พุ่งปรี้ดขึ้นสูง ทำให้นางปวดหน่วงที่ช่องท้อง“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกเราน่าจะต้องเข้าวังนะเจ้าคะ” หยวนหนิงเซี่ยพยายามข่มความเจ็บปวดไว้ นางพยายามไม่คิดในแง่ร้าย ชาติก่อนเซียวหนานกงรับราชการทั้งฝ่ายบุ๋น และฝ่ายบู๊ ทั้งยังเป็นศิษย์ของท่านพ่อนาง ความสามารถของเขาเป็นที่หนึ่งในราชสำนัก ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร นางไม่มีทางเชื่อว่าเขาตายแล้วเด็ดขาด บางทีนี่อาจเป็นกลยุทธ์หลอกศัตรูของเขาก็เป็นได้เพียงแต่อีกใจก็กลัวเหลือเกินว่าจะต้องสูญเสียสามีไป ลูกชายก็ยังเล็กนัก ลูกอีกคนก็ยังไม่เกิด เขาจะมาด่วนจากไปเช่นนี้ได้อย่างไรกัน“เช่นนั้นพวกเรารีบเข้าวังกันเถิด” นายท่านเซียวจิ้งเอ่ยกับทุกคน ก่อน







