Semua Bab เซียนสาวเจ้าโอสถ: Bab 101 - Bab 110

หลินจื่อเหยาฝังเข็มทองคำให้กับชายชรา อาการของเขาก็ไม่นับว่าสาหัสเช่นไท่ซางหวงดังนั้นเพียงหนึ่งเค่อนางก็ดีดเข็มทองคำเล่มสุดท้ายการฝังเข็มก็สิ้นสุดลงหลินจื่อเหยาเก็บเข็มทองคำกลับเข้าไปในกระเป๋าสะพายนางหยิบโอสถที่มู่หรงเหว่ยหมินให้มาเข้าปากเพียงกลืนลงไปกำลังภายในก็กลับมาสมดุลและนางก็รู้สึกว่าโอสถเม็ดนี้มีประสิทธิภาพดีกว่าแต่ก่อนอยู่มากหลังนั้นนางก็เดินออกไป "ถุงหอมเมื่อสักครู่ขอข้าดูหน่อย" ถุงหอมนี้มีปัญหาและคนที่จวนของชายชราเองก็มีปัญหาเช่นเดียวกันมู่หรงเหว่ยหมินมองชายวัยห้าสิบพร้อมกับพยักหน้า "พ่อบ้านหูวางใจได้นางเป็นคนดีมากและเก่งมาก"พ่อบ้านหูรู้สึกตื่นเต้น เขาพยักหน้าล้วงถุงหอมของชายชราออกมายื่นให้กับหลินจื่อเหยา หลินจื่อเหยาเปิดออกนางก็ถามไปพลาง "ถุงหอมนี้ผู้ใดเป็นคนทำให้ท่านผู้เฒ่าหรือเจ้าคะ?"หลินจื่อเหยาเอ่ยถามพลางเปิดถุงหอมออก จากนั้นนางก็หยิบสมุนไพรที่ใส่เอาไว้ข้างในออกมา พ่อบ้านหูนั้นมองสมุนไพรที่หลินจื่อเหยาเทออกมาพร้อมกับเอ่ยตอบ "เป็นฮูหยินชราคนรองที่จวนขอรับ เอิ่มคุณหนูเจ้าหมายความว่าถุงหอมนี้มีปัญหาอย่างนั้นหรือ?""ชายชราล้มป่วยมานานแต่เป็นๆหายๆไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน

ติงซีโหวถูกคนประคองออกมาเขาพูดกับมู่หรงเหว่ยหมินว่า "องค์ชายคืนนี้ข้าคนชราที่อาการไม่ค่อยจะดีไร้ที่พักพิง พอจะมีที่หลับที่นอนให้ข้าสักคืนหรือไม่?"มู่หรงเหว่ยหมินก้มหน้า เขากำลังจะบอกว่าให้ชายชรานั่งรถม้าเข้าวังไปเสียแต่ก็รู้สึกว่าทำเช่นนี้ก็จะดูเป็นคนใจดำเกินไป อีกอย่างชายชราเพิ่งจะอาการดีขึ้นจากตรงนี้ไปยังพระราชวังต้องเดินทางอีกสามเค่อถึงจะถึง ในตอนนั้นเองเสียงเรียบของเด็กสาวก็ดังขึ้น"กลับจวนถิงหลานด้วยกันเถอะ"..พระราชวังพระตำหนักเสียนเฟย องค์ชายสามมู่หรงโหยวกวานกำลังนอนให้ขันทีประคบหน้าผากที่ปูดบวมให้อยู่ที่เก้าอี้กุ้ยเฟย ปากของเขาก็พร่ำด่ามู่หรงเหว่ยหมินไม่หยุด"เสด็จแม่ข้าไม่เข้าใจเลย เหตุใดตอนนั้นถึงไม่จับมันตัดหัวให้ตายๆไปพร้อมกับมารดาของมัน ถึงตอนนี้เห็นหน้ามันแล้วข้ายิ่งไม่มีความสุข"ถัดไปไม่ไกลสตรีวัยสามสิบกว่ากำลังนั่งปักผ้าอยู่ใบหน้าของนางดูงดงาม จิตใจดี ไม่มีพิษภัย นางวางงานในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์กระพริบ "กวานเอ๋อแม่บอกเจ้าแล้วว่าคู่ต่อสู้ของเจ้าไม่ใช่องค์ชายห้าแต่เป็นองค์รัชทายาท และองค์ชายรอง เจ้าควรแสดงฝีมือในการจัดการงานที่เสด็จพ่อทรงมอบหมายให้ให้แล้วเสร็

วันต่อมาในพระราชวังยามเฉินพระตำหนักเล่อหนิง ไท่ซางหวงกำลังรับสำรับเป็นโจ๊กเห็ดหอมอยู่ที่ศาลากลางสระบัวด้านหลังพระตำหนัก หลังจากรับสำรับแล้วพระองค์ก็ทรงหยิบโอสถที่หลินจื่อเหยาให้เอาไว้ขึ้นมาใส่ปากดื่มน้ำแล้วก็วางลงที่โต๊ะ จากนั้นพระองค์ก็ลุกขึ้นยืนก้าวเดินไปยังระเบียงให้อาหารปลาอย่างเงียบๆทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินเข้ามา พระองค์ก็ยืดตัวขึ้นมือไพล่หลังมองดูปลาที่แหวกว่ายไปมา ไม่ได้หมุนกายกลับมาก็ตรัสถามขึ้นทั้งอย่างนั้น"เจ้าเด็กนั่นไม่อยู่อีกแล้วหรือ?"ไห่กงกงเดินเข้ามา "ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วพะย่ะค่ะ ฝ่าบาทสายรายงานว่าติงซีโหวเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว"เมื่อได้ยินไห่กงกงรายงาน ไท่ซางหวงถึงได้ก้าวเดินเข้ามา แล้วประทับลงพร้อมกับองค์ชายสี่มู่หรงจื่อเฉิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับห่อกระดาษสีน้ำตาลห่อหนึ่ง"ถวายบังคมเสด็จปู่พะย่ะค่ะ"ไท่ซางหวงโบกมือ "มาแล้วก็เข้ามาเถอะได้อะไรมาอีก?"มู่หรงจื่อเฉิงยกยิ้มตาหยี "ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ" เขารีบลุกขึ้นมาแล้วก้าวเดินมานั่งลงส่งห่อกระดาษนั้นออกไปแล้วกระซิบ "เสด็จปู่หลานไปคัดเลือกบัณฑิตที่เมืองเจียงหนานมา ได้ของดีเมืองเจียงหนานมาฝากท่านปู่ด้วยพะย

ผู้เฒ่าจางที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่ด้านในเรือนจู่ๆก็มีธนูลูกหนึ่งลอยพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามาด้วยความรวดเร็ว ชายชราเบี่ยงตัวคว้าลูกธนูนั้นเอาไว้ ดวงตาเย็นชาก่อนที่ชายชราจะลอยทะยานออกไป ทันทีที่ออกมาถึงลานด้านนอกเห็นนักฆ่าชุดดำถืออาวุธครบมือจำนวนหลายสิบคนกำลังต่อสู้กับเด็กๆสามสี่คนและองครักษ์เงาที่เป็นของมู่หรงเหว่ยหมิน ซุนยวี่เหอและของผู้เฒ่าจางรวมกันไม่ถึงสิบคน เขาก็รู้สึกว่าวันนี้คงได้จบชีวิตลงที่นี่แล้ว แต่สำหรับนักสู้การตายเพราะคมดาบย่อมไม่น่าอายเท่าการนอนป่วยตายหล่ะนะ ชายชราลอยตัวออกมาต่อสู้ฝ่าวงล้อมเข้าไป หลินจื่อเหยาเห็นผู้เฒ่าจางถือลูกธนออกมาต่อสู้นางก็รีบเคลื่อนกายเข้ามาประชิด "ท่านตาท่านหลีกไปก่อน" หลินจื่อเหยาพูดจบก็รีบพุ่งทะยานขึ้นไป อยู่โลกมนุษย์มาสองชีวิตไม่เคยต้องใช้กำลังภายในเท่าชีวิตนี้ที่เพิ่งลงมาได้ไม่ถึงครึ่งปีเลย หลินจื่อเหยากรีดนิ้ว ยกมือวาดค่ายกลแปดทิศ ขึ้นนางพูดเสียงดังฟังชัดว่า "ถอยเข้าเรือนเร็วเข้า" ทุกคนมองเห็นหลินจื่อเหยายืนอยู่บนหลังคาจวนได้ยินคำสั่งของนางต่างก็ถอยร่นเข้าไปองครักษ์ลับที่คุ้มกันจวนมีทั้งหมดสิบคนเมื่อเห็นหลินจื่อเหยาตั้งค่ายกลพวกเขาก็ถอยร่

ชายชราวาดแขนออกไปเพียงครั้งเดียวสถานที่ทรุดโทรมแห่งนี้ก็ถูกฟื้นฟูขึ้นมาแล้ว มู่หรงเหว่ยหมินฝึกฝนอยู่บนหุบเขาแห่งนี้สามปีจึงลงเขาเดินทางกลับเมืองหลวงมาเคารพไท่ซางหวง แต่กลับพบว่าไท่ซางหวงนั้นถูกวางยาพิษ เขาสัญญากับไท่ซางหวงจะรักษาพระองค์ให้หายจึงได้เดินทางออกมาเพื่อแสวงหาสมุนไพรและได้พบกับทงอีเด็กหนุ่มที่เป็นเด็กกำพร้ารับเขาขึ้นมาบนเขาเมื่อมาถึงด้านบนก็พบว่าตาเฒ่าผู้นั้นติดป้ายหน้าประตูว่าสำนักเซียนเทียนหลง เขาไม่ได้สนใจอะไร เขากลับเข้าเรือนหลอมโอสถปล่อยให้ชายชราถ่ายทอดวิชาให้กับทงอี ผู้เฒ่าเซียนบอกว่าทงอีเป็นศิษย์คนที่หนึ่งจิตใจมั่นคงหลอมโอสถเหมาะกับเขา ชายชราก็หมกมุ่นอยู่กับทงอี ปลูกสมุนไพร หลอมโอสถ ในขณะที่เขาก็ลงเขากลับเมืองหลวงนำโอสถไปส่งให้เสด็จปู่ของเขา บางครั้งก็เข้าออกอย่างเงียบๆไม่มีใครรู้ บางครั้งก็มีคนจำเขาได้แต่ทุกคนก็ล้วนหวาดกลัวแม้จะได้รับการยืนยันแล้วว่าเหตุการณ์สยดสยองในวันนั้นไม่ใช่ฝีมือของเขาผู้ใดจะเชื่อกัน? หากจะมีคนเชื่อจริงๆก็คงไม่ใช่พระบิดาของเขาอย่างแน่นอน ฮ่องเต้มู่หรงอวี่ บิดาผู้นั้นของเขาหลายปีมาแล้วไม่เคยได้พบหน้ากันสักครั้งสิบแปดปีที่เขาไม่ได้พบหน้าบิดาผ