All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 91 - Chapter 100

ในตอนที่จางซื่อยังมีชีวิตอยู่นางก็ปกครองเรือนหลังด้วยความเมตตา ไม่เคยมีเรื่องราวให้เขาได้ลงมาแก้ปัญหาและตัดสินเลย ตั้งแต่ที่นางจากไปบุตรสาวที่เคยน่ารักก็เริ่มไม่พูดคุย และมีอารมณ์ต่อต้านรุนแรงทุกครั้งที่เขาพบเห็น จนเขาไม่สนใจนางฝากฝังให้ซูซื่อดูแล และในวันนี้ จากที่เขาเคยรู้สึกว่า ความจริงแล้วซูซื่อก็ดูแลจวนหลังได้ดีกว่าจางซื่อเสียอีกกลับไม่คิดเช่นนั้นอีกแล้วเมื่อเขารู้ความจริงว่าสิ่งที่เขาเห็นในแต่ละวันได้ยินมาในแต่ละเรื่องล้วนเป็นเรื่องที่พวกนางแม่ลูกสร้างขึ้นมาหลอกลวงเขา เขารู้สึกว่าตนเองนั้นช่างโง่เขลายิ่งนัก ถึงขนาดดูคนไม่ออกเลย เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่กันเมื่อนานมาแล้วในงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าหลินเมื่อสามปีที่แล้วที่องค์รัชทายาทมาร่วมงาน ก็เกิดการชอบพอกันหลินเสี่ยวเซวียนหลังจากนั้นเขาก็ได้ยินคนในจวนพูดตลอดทุกครั้งว่า คุณหนูรองก็ชอบพอองค์รัชทายาท ทุกครั้งที่องค์รัชทายาทมาเยือนจวนตระกูลหลินมาพบหลินเสี่ยวเซวียน หลินจื่อเหยาก็จะเข้ามาแทรกกลางทุกครั้งเพื่อยั่วยวน หลายต่อหลายครั้งซูซื่อมักจะพูดว่าคุณหนูรองหลินดื้อรั้นวันนี้หาเหล่าซือมาสอนหนังสือนาง สอนดีดพิณ คัดอักษร แต่นาง

ในตอนที่ทุกอย่างช่างชุลมุนวุ่นวายผู้คนในห้องโถงก็มีเรื่องให้ตกตะลึงอีกครั้ง เวลานี้พ่อบ้านกำลังโอบกอดฮูหยินใหญ่ โอ้ว...เสนาบดีหลินเห็นเช่นนั้นเขาก็กัดฟันตะโกนออกไปเสียงดัง "พวกเจ้ากำลังทำเรื่องอะไรกันอยู๋?""อ่า...นายท่านข้า/ฮูหยินใหญ่ข้าขออภัยต่อท่านข้า..ไม่ได้ตั้งใจขอรับ" อาชีรีบปล่อยซูซื่อออก ในขณะที่ซูซื่อก็ผลักอาชีออกเช่นเดียวกัน แต่นางไม่ได้สนใจที่จะมาอธิบายอะไรนางหันไปหาหลินจื่อเหยา"นางตัวดีปล่อยเซวียนเอ๋อเดี๋ยวนี้นะ""ท่านแม่ช่วยข้าด้วยข้าเจ็บ!"หลินจื่อเหยาใบหน้าเย็นชา เพิ่มแรงที่มือขึ้นอีก "เป็นมารดาไม่สั่งสอนบุตรสาวในเรื่องดีดี ในแต่ละวันสั่งสอนแต่เรื่องต่ำทรามเจ้าเล่ห์เพทุบาย หลินเสี่ยวเซวียนไปอยู่ที่ไหนก็ตามเจ้าจงจำเอาไว้ว่าอย่าไปชี้นิ้วใส่หน้าผู้อื่น เพราะบางคนอาจไม่ใจดีเหมือนข้า ซี๊ซั๊วชี้ไปเรื่อยนิ้วของเจ้าอาจขาดได้""กรี๊ด...หลินจื่อเหยาเจ้าปล่อยข้านะท่านย่าช่วยเซวียนเอ๋อด้วยเจ้าค่ะท่านย่า.."ฮูหยินผู้เฒ่าหลินทะนุถนอมหลินเสี่ยวเซวียนมากับมือวันนี้เห็นสภาพขแงหลานสาวที่ตนเองรักมากเป็นเช่นนี้นางก็ยากจะทำใจ หญิงชรากระแทกไม้เท้าลงอย่างแรงแล้วเสียงสั่นเทาด้วยความโกรธว่า "

สายตาของมู่หรงเหว่ยหมินจับจ้องเขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเด็กน้อยจะสามารถหยั่งรู้ถึงสภาพจิตใจของเขาได้ เรื่องที่เขาฝันร้ายบ่อยๆและนอนไม่หลับมีเพียงชายชราในวัง ซุนยวี่หยางและซุนยวี่เหอเท่านั้นที่รู้หรือใครสักคนบอกนาง แต่ถึงอย่างไรก็เถอะเมื่อก่อนไม่มีสักคนเดียวที่จะบอกเขาว่าอย่าอยู่คนเดียวเวลาฝันร้าย มู่หรงเหว่ยหมินพยักหน้าเขาพูด “พี่ชายรู้แล้ว วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันเด็กน้อยรีบเข้านอนเถอะ...” เขาพูดพลางก้าวเดินมาหยิบโถเคลือบใบเล็กๆนั้นขึ้นมาถือเอาไว้หางตาขยับแล้วยิ้มออกมา “ถ้ายังไม่ไปนอนอีกพี่ชายจะไปส่งเจ้าถึงเตียงแล้วจับยัดเข้าผ้าห่มเลยดีไหม?”เด็กสาวลุกขึ้นหมุนตัวแล้ววิ่งหายเข้าไปในเรือน นางไปแล้วจริงๆไม่ให้เวลาเขาได้ร่ำลาอะไรทั้งนั้นมู่หรงเหว่ยหมินมองประตูเรือนที่ถูกปิดสนิท ขมวดคิ้ว มุมปากถูกยกขึ้น ดวงตาเจือไปด้วยรอยยิ้มยังคงเป็นเด็กน้อยที่ไร้เยื่อใยสินะหลายวันต่อมาที่สำนักศึกษาหลวงทุกคนไม่เห็นหลินจื่อเหยามาเข้าเรียนเลยแต่นั่นก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ ที่น่าแปลกใจคือหลินเสี่ยวเซวียนก็ไม่มาต่างก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"พี่ใหญ่ห่าว พี่ใหญ่หมินวันนี้เลิกเรียนพวกเราไปเยี่ยมศิษย์พี่ใ

หลินจื่อเหยาเดินออกมาจากโรงหมอเซ่าเหรินเห็นเพียงมู่หรงเหว่ยหมินยืนอยู่ข้างรถม้า เขากำลังรอนางอยู่ ใบหน้าที่หล่อเหลาราวเทพเซียนของเขาเป็นที่สะดุดตามากเกินไป อีกทั้งท่าทางเอื่อยเฉื่อย เย็นชายโสโอหังนั้นทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ โดยเฉพาะดวงตาดอกท้อคู่นั้นที่ดูเจือไปรอยยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งๆ ที่ไม่ได้จงใจทำอะไรเป็นพิเศษ แต่กลับดึงดูดสายตาเหลือเกิน คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างอดเหลียวมองไม่ได้ มีทั้งบรรดาคุณชายและคุณหนูสูงศักดิ์ ชายชาวบ้านหญิงวัยกลางคนและหญิงสูงวัย ผู้ชายเองก็มีจำนวนไม่น้อยหลินจื่อเหยาเดินตรงมาที่เขาท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมา นางเดินขึ้นรถม้าโดยมู่หรงเหว่ยหมินก้าวเดินตาม ถัดไปไม่ไกลบนหออิ๋นเจียงชั้นสามมู่หรงจินเหยียนชักสายตากลับมาใบหน้าของเขาดูเย็นเยือก ไป๋ซ่านกั๋วยกยิ้มเขารินสุราส่งให้มู่หรงจินเหยียนแล้วพูด"เผยหนิงบอกว่าบุตรสาวคนรองของตระกูลหลินความสามารถไม่เลวเลย?"มู่หรงจินเหยียนหลุบตาลงเขายกสุราขึ้นดื่ม "นางมีความสามารถจนข้ารู้สึกว่าหลายปีมานี้ถูกตระกูลหลินหลอกลวงเสียย่อยยับ""โอ๋ว..รัชทายาทของเรามีช่วงเวลาที่เป็นเช่นนี้ด้วยหรือ?" มู่หรงจินเหยียนไม่พูดอะไรอีก

มู่หรงโหยวกวานนึกไม่ถึง หลบไม่ทัน ไม่เพียงแต่หน้าผากจะถูกถ้วยน้ำชากระแทกใส่ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยน้ำชาและเศษใบชา เสื้อผ้าที่หรูหราก็พลอยรับเคราะห์ไปด้วย มือของมู่หรงเหว่ยหมินชะงัก ดวงตาดอกท้อเหลือบขึ้น ตะเกียบยังอยู่ในมือของหลินจื่อเหยา ไม่ขยับแม้แต่น้อย ราวกับถ้วยน้ำชาตรงนั้นบินออกไปเองเสียอย่างนั้น อย่างน้อยในสายตาของผู้คนที่อยู่ละแวกนั้น ที่อยู่ข้างๆเห็นเหตุการณ์ ก็คิดเช่นนั้นเขาเอ่ยกระซิบนาง “เหยาเหยา ต่อไปเจอเขาให้เลี่ยง” ทันใดนั้นมู่หรงเหว่ยหมินก็ยิ้มออกมา “กลัวมือเจ้าเจ็บ” “อืม” หลินจื่อเหยาหยิบถ้วยน้ำชาที่มู่หรงเหว่ยหมินรินให้ขึ้นมาจิบนางพูดเสียงเรียบว่า “คนปากเน่าไม่ควรพูดมาก” มู่หรงโหยวกวานหน้าเขียว “ใคร? ผู้ใดบังอาจสาดน้ำชาใส่ข้า?พวกเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?” ทุกคนที่กำลังนั่งคีบบะหมี่เข้าปากต่างก็งุนงง แม้แต่ชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะตัวนั้นก็ยังมองหน้ากันอย่างงุนงง การใช้พลังภายในบังคับวัตถุไม่ใช่กำลังภายในทั่วใปจะทำได้ และยิ่งไม่มีความเคลื่อนไหวใดด้วยนั้นแม้แต่ปรมาจารย์บางคนยังทำไม่ได้เลย "เถ้าแก่โรงเต๊ยมอยู่ไหนไสหัวออกมาให้ข้า!" มู่หรงโหยวกวา