Semua Bab เซียนสาวเจ้าโอสถ: Bab 121 - Bab 130

ทุกคนที่ได้ยินพวกเขาต่างก็เบิกตากว้าง นั่นเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสี่สิบห้าผู้หนึ่งไม่ใช่เหรอ? เหตุใดถึงมีฝีมือร้ายกาจเพียงนั้น สามารถวางยาพิษเจ้าสำนักทิงเฟิงได้เลยหรือ?"เจ้า! เชื่อหรือไม่ว่าวันนี้ข้าจะฆ่าเจ้า" เฟิงอู๋ฉิงยกมือกุมที่คอของตนพลางส่งเสียงไอออกมาหลินจื่อเหยาก้าวเดินเข้ามาหยุดลงตรงหน้าของเขา ดวงตาหงส์ตวัดขึ้นมองไปยังเขา เฟิงอู๋ฉิงเมื่อหลายพันปีก่อนเขาก็เป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยากคนหนึ่งเพียงแต่จิตใจอ่อนโยนและขี้สงสารมากไปหน่อยจึงเหมาะแก่การใช้ชีวิตอยู่กับสวนสมุนไพรมากกว่าอยู่กับบรรดาเซียนคนอื่นๆหลินจื่อเหยาจ้องหน้าของเขา เฟิงอู๋ฉิงผงะไปหลินจื่อเหยาตีไหล่ของเขาเบาๆพร้อมกับเดินผ่านเขา เฟิ่งอู๋ฉิงยังคงตกตะลึงอยู่เช่นนั้นในตอนที่เขาสบตากับนางเขาได้ยินเสียงอันคุ้นเคยเสียงหนึ่งเอ่ยเรียกเขา เสียงนั้นฟังดูอบอุ่น มีเมตตา 'อู๋ฉิง...'เฟิงอู๋ฉิงค่อยๆมองตามนางไป เสียงอันบางเบายังคงกึกก้องอยู่ในหู เขารู้จักนาง? หลินจื่อเหยาออกไปแล้วแต่ทุกคนในลานบ้านยังคงตกอยู่ในความเงียบ ถัดไปไม่ไกลมากบนยอดไม้ หญิงสาวในชุดสีดำทั้งตั้วยืนอยู่ใต้ร่มสีดำ มีสาวใช้แต่งกายทะมัดทะแมงยืนถือร่

แต่เมื่อได้ยินนางถามว่าหลับสบายดีไหม เฟิงอู๋ฉิงก็ครุ่นคิด เหมือนกับว่าเขาจะหลับสบายมากที่สุดตั้งแต่จำความได้เลย เขาหันกลับไปมองเบื้องหน้าแล้วตอบ"อืม.."หลินจื่อเหยาพยักหน้า จากนั้นนางก็พูดถึงจุดมุ่งหมาย "ที่ข้านัดเจ้ามาข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วย"เฟิงอู๋ฉิงหันขวับกลับมาอีกครั้ง เขายกคิ้วหัวเราะเย้ยหยัน "ข้าว่าเจ้าหลงประเด็นแล้วหล่ะ วันนี้เจ้านัดข้ามาเอายาถอนพิษไม่ใช่ให้ข้ามาช่วยเหลืออะไรเจ้า หน้าของข้าดูเป็นคนจิตใจดีเพียงนั้นเลยหรือ?"หลินจื่อเหยาไม่ได้หันมา "เมื่อก่อนนอกจากเจ้าก็ไม่มีใครใจดีมีเมตตาแล้ว..""เจ้ารู้จักข้า?" เฟิงอู๋ฉิงขมวดคิ้วมองหลินจื่อเหยาขึ้นลง สักพักส่ายหน้า "เจ้าไม่รู้จักข้าสักนิด หากเจ้ารู้จักข้าจะไม่กล้าเอาคอมาพาดคมกระบี่ของข้าหรอก"หลินจื่อเหยาไม่สนใจคำพูดของเขานางล้วงกระเป๋าผ้าหยิบเม็ดโอสถสีสันสดใสออกมาแล้วโยนให้เขา นางพูดพลางรูดเชือกกระเป๋าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจ้าเองก็มีคนต้องการฆ่า นางตามฆ่าเจ้ามากี่ปีแล้ว?"เฟิงอู๋ฉิงสะดุ้ง หยิบเม็ดยาใส่เข้าปากพลางหันหลังกลับไป เขากลืนเม็ดยาแล้วชี้นิ้วใส่คนที่มาใหม่ว่า "หรงโม่เจ้าคนอัปลักษณ์ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่อยากยุ่งกับเ

ลมยามบ่ายพัดเบาๆ สายหมอกบางลอยเรี่ยผิวน้ำ และปกคลุมที่ริมแม่น้ำบางๆ...หลินจื่อหยายืนอยู่เงียบๆ มือไพล่หลัง มองผิวน้ำที่ไหลเอื่อยไม่มีที่สิ้นสุดเส้นผมของนางยาวสยายเบาๆ ตามแรงลม อาภรณ์ขาวสะอาดเปื้อนเพียงคราบฝุ่นเล็กน้อย แต่กลับดูสูงส่งเหนือปุถุชนดั่งเซียนบนสวรรค์ดวงตาของเฟิงอู๋ฉิงเบิกกว้างทันใดนั้น... ภาพหนึ่งแล่นวาบขึ้นในห้วงสำนึกท่ามกลางสรวงสวรรค์เมื่อหลายพันปีก่อนสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ริมผานภา นางคืออาจารย์ของเขา ผู้สั่งสอนวิชายุทธ์ขั้นสูงสุด นางคือแสงแรกในชีวิตของเขา—ผู้เดียวที่เขาเคารพเหนือสิ่งอื่นใดภาพนั้น... ทับซ้อนกับภาพในยามนี้แม่น้ำ...ลม...เงา... และสตรีตรงหน้าเสียงสะท้อนในจิตดังก้อง "เจ้าต้องจำไว้ ว่าพลังที่แท้จริง มิใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อปกป้อง..."เฟิงอู๋ฉิงยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริก“ท่าน...คือ...”หลินจื่อเหยาหันกลับมาอย่างช้าๆ แววตาสงบลึก“จิตเจ้าฟื้นแล้ว นับว่ายังไม่โง่นัก”เพียงเท่านั้น—เขาก็แน่ใจไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหนนางก็คือ นาง...ผู้ที่เขาไม่เคยลืม.."อาจารย์?"หลินจื่อเหยาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่เอ่ยคำใดเพิ่มเติม แววตาสงบดังผืนน้ำ แต่ในความน

จากเงามืด ปรากฏนักฆ่าชุดดำเกือบยี่สิบคน แฝงตัวมาด้วยวิชาพรางกายแห่งสำนักดาบของหรงโม่ พวกเขาเข้ามารายล้อมมู่หรงเหว่ยหมินเอาไว้โดยรอบทว่าไม่ทันได้ลงมือ เสียงกระบี่แหวกอากาศพลันพุ่งมาจากข้างหลัง“ระวังข้างหลัง!!”เสียงเข้มของซุนยวี่หยางดังขึ้น ก่อนเขาจะทะยานเข้ากลางวงล้อม ดาบใหญ่ในมือฟาดฟันอย่างแม่นยำ ชายเสื้อสะบัดเป็นประกายดั่งพายุตามมาด้วยศิษย์สองคนของสำนักเซียนเทียนหลงที่ทะยานตามหลังมาอย่างรวดเร็วคนหนึ่งคือศิษย์พี่รองลั่วชิงผู้นิ่งขรึมใช้หอกเป็นอาวุธอีกคนคือศิษย์น้องเล็กหญิงหน้าหวานแววตาดื้อรั้น ดาบสั้นในมือของนางฟาดเข้าเป้าด้วยความรวดเร็วไม่แพ้ใคร“เจ้าสำนัก! ระวังขวา!” นางร้องขณะพุ่งตัวมาบังด้านหลังของมู่หรงเหว่ยหมินเสียงโลหะกระทบกันดังระงม สะเก็ดไฟปลิวว่อน เสียงคำรามจากชายชุดดำดังโหยหวนเมื่อหรงโม่เห็นว่าตนเองมีท่าทีเสียเปรียบ แววตาก็เปลี่ยนเป็นหม่นลึกเขากัดฟัน ใช้ร่มในมือหมุนฟาดลงพื้นปลดม่านควันพิษปิดตาทุกคน จากนั้นก็อาศัยช่วงชุลมุนล่าถอยอย่างเงียบงันหลังการต่อสู้สงบลงซุนยวี่หยางเดินมาหามู่หรงเหว่ยหมินพ่นลมหายใจเบาๆ“คนพวกนี้ไม่ใช่คนของสำนักทิงเฟิงแต่เป็นพวกนักฆ่าพิษเป็นคน

ภายในพระราชวังภายในพระตำหนักของไท่ซางหวงเสียงไออย่างหนักของไท่ซางหวงดังก้องไปทั่วห้อง ท่ามกลางหมอหลวงที่ล้อมอยู่ด้วยความเคร่งเครียด ใบหน้าแต่ละคนซีดขาว ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดฮ่องเต้มู่หรงอวี่ประทับอยู่ด้านนอกพร้อมกับองค์หญิงและองค์ชายพระองค์อื่นๆ องค์ชายรัชทายาทสวมชุดราชพิธีสีมรกต ยืนตัวตรงข้างแท่นบรรทม สีหน้าดุดันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“เจ้าบอกว่า ‘นาง’ เป็นหมอเทวดา... แต่เหตุใดถึงปล่อยให้เสด็จปู่ของข้าอาการทรุดเช่นนี้?”เสียงของเขากดต่ำ แววตาเยียบเย็น หันไปยังหัวหน้าหมอหลวงด้วยสายตากดดันหมอหลวงคุกเข่าตัวสั่น “ตอบองค์รัชทายาท... หมอเทวดาผู้นั้นเวลานี้ไม่อยู่ในเมืองหลวง นาง... นางออกไปนอกเมืองตามองค์ชายห้าไปแล้วพะย่ะค่ะ”“ว่าอย่างไรนะ?” เสียงเขาเย็นลงอีกขั้นองครักษ์ส่วนตัวก้าวออกจากเงามืด คุกเข่าคำนับแล้วกล่าวเสียงเคร่ง“กระหม่อมติดตามสืบข่าว พบว่านางออกจากเมืองไปพร้อมองค์ชายห้า มุ่งหน้าไปยังหุบเขาจันทร์ลับฟ้า”“...หุบเขาจันทร์ลับฟ้า?” องค์ชายรัชทายาทกัดฟันแน่นแววตาเคยเฉยเมยบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นคุกรุ่นด้วยโทสะ“ดี...ดีมาก” เขาแค่นเสียงเย็นเยียบ หันไปยังองครักษ์ “จัดคนของเราไปดักรอพวกมัน