Semua Bab เซียนสาวเจ้าโอสถ: Bab 111 - Bab 120

หลินจื่อเหยาล้วงหยิบขวดเคลือบออกมาแล้วส่งให้กับชายชรา นางพูด "หลานจะออกไปเก็บสมุนไพรหลายวันจึงนำโอสถมาส่งให้ท่านตาเจ้าค่ะ""ไปเก็บโอสถหรือ? สำคัญขนาดต้องไปด้วยตนเองเลยหรือ?" ผู้เฒ่าจางขมวดคิ้วหลินจื่อเหยาพยักหน้า "เจ้าค่ะ ท่านตาวางใจหลานไปกับสหายสองสามคนไม่นานก็กลับแล้ว" "เช่นนั้นก็ให้ถังหลงตามไปด้วยแล้วกัน ตารู้ว่าหลานมีองครักษ์ลับคอยปกป้องแต่ก็ระวังหน่อยดีกว่า" ผู้เฒ่าจางเป็นกังวล หลินจื่อเหยาพยักหน้า นางมองไปที่ชายชราครู่หนึ่งก็ล้วงขวดเคลือบออกมาอีกขวด "ท่านตาเจ้าคะ อย่างน้อยเขาก็ให้กำเนิดหลาน คืนนี้ที่จวนตระกูลหลินจะเกิดการสูญเสียดังนั้น หลานรบกวนท่านตานำสิ่งนี้ไปให้เสนาบดีหลินบอกเขาว่าให้ทานหลังอาหารเย็นหนึ่งเม็ดติดต่อกันห้าวันเจ้าค่ะ"ผู้เฒ่าจางมองหลานสาวครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็พยักหน้า เวลานี้จวนตระกูลหลินนั้นยังไม่สงบคืนนี้ฮูหยินชราจะจากไปแล้วเสนาบดีหลินอาจจะกระทบกระเทือนจิตใจยากจะรับไหว นางมีน้ำใจต่อเขาเพื่อตอบแทนบุญคุณก็ไม่ได้ถือว่ามีกรรมต่อกันจางรั่วเหวยมองหลินจื่อเหยา จวนตระกูลหลินเกิดเรื่องมากมายหลายวันมานี้ทุกคนในเมืองหลวงรับรู้กันหมด คืนนี้ยังจะเกิดการสูญเสียอีก หลินจื

ยามบ่ายของอีกวัน ผู้เฒ่าจางได้เดินทางมายังจวนตระกูลหลิน เห็นเสนาบดีหลินที่ถูกคนประคองออกมายังห้องเขาก็เอ่ยเรียก "เสนาบดีหลินช้าก่อนเถิด" เสนาบดีหลินค่อยๆหมุนกายกลับมา เวลานี้ผู้เฒ่าจางรู้สึกว่าเสนาบดีผู้สง่าผ่าเผยดูแก่ลงไปเป็นสิบปีเสียแล้ว เสนาบดีหลินหันหน้ามา "ท่านพ่อตา" หากเป็นเมื่อก่อนผู้เฒ่าจางย่อมไม่อยากได้ยินคำพูดเหล่านี้ แต่วันนี้เขาไม่ถือสา ชายชราเดินเข้าไปหยุดลงตรงหน้าของเขาแล้วพูดว่า "เสียใจด้วยจริงๆ" เสนาบดีหลินพยักหน้า จากนั้นผู้เฒ่าจางก็ยื่นขวดเคลือบสีขาวขวดหนึ่งให้กับเขา เสนาบดีหลินชะงักจากนั้นเขาก็มองหน้าผู้เฒ่าจาง ผู้เฒ่าจางถอนหายใจแล้วพูดว่า "นางฝากมาให้เสนาบดีหน่ะ ฝากไว้เมื่อวานก่อนออกจากเมืองหลวงบอกเอาไว้ว่าต้องกินทุกวัน วันละหนึ่งเม็ด ตอนนี้ก็หยิบออกมากินเสียข้าดูอยู่ อย่างน้อยหากนางกลับมายังได้บอกนางว่าเห็นเสนาบดีใส่ใจกินไปตอนได้รับหนึ่งเม็ด" เสนาบดีหลินพลันรู้สึกแสบจมูก มืออันสั่นเทาค่อยๆยกขึ้นแล้วเอื้อมออกไปรับขวดเคลือบนั้นมา เขาเปิดออกแล้วหยิบโอสถเข้าปากหนึ่งเม็ดจริงๆจากนั้นก็เก็บขวดเคลือบนี้ใส่เข้าไปในอกเสื้อ ยู่ถงเดินไปรินน้ำที่โต๊ะมาให้เขาดื่ม หลังจา

เมืองไห่เจียง เป็นเมืองแห่งการค้าขายระหว่างเมืองทางใต้และเมืองหลวง ผู้คนที่เดินทางขนเสบียง ขนสินค้าเข้าเมืองหลวงล้วนก็ต้องผ่านเมืองไห่เจียงหรือบางครั้งก็เป็นจุดซื้อขายส่งสินค้าซึ่งก็นับว่าเมืองไห่เจียงนี้คือจุดต่อระหว่างเมืองหลวงและเมืองใหญ่ทางใต้ของแคว้นนั่นเอง กิจการร้านค้าที่ใหญ่ที่สุดของเมืองนี้ล้วนเป็นกิจการของตระกูลฮวา ตระกูลของผู้ว่าการของเมืองไห่เจียง คนในออกคนนอกเข้าล้วนไม่พ้นหูตาของพวกเขา ห่าวหรานเองก้ไม่คิดที่จะปิดบังการมาของเขาแต่เขาก็ไม่คิดที่จะทำให้สหายข้างกายเดือดร้อนไปด้วยอย่างแน่นอน "คุณชายซุนหอว่านเจียงของเจ้ามีที่ให้สหายได้พักผ่อนหรือไม่?" ห่าวหรานถามขึ้นเมื่อรถม้าผ่านเข้าเมืองไห่เจียงมา ซุนยวี่เหอมือเท้าคางเขามองไปที่ห่าวหราน เขาอุตส่าห์หนีมายังจะให้คนที่บ้านรู้อีกว่าหนีมาถึงที่นี่แต่หากไม่พักที่บ้านตนเองแล้วอยู่ที่ไหนถึงจะอุ่นใจหล่ะ เขาพยักหน้า "มีสิ" รถม้าคันใหญ่จึงมุ่งตรงไปยังหอว่านเจียงที่อยู่ใจกลางเมืองไห่เจียง รถม้าวิ่งมาตามถนนซางถางเข้าถนนซุนฉี่ซึ่งก็ค่อนข้างคดเคี้ยวและเล็กแคบ เพื่อหลีกเลี่ยงผู้คนซุนยวี่เหอจำเป็นต้องมาทางนี้ รถม้าวิ่งเข้าถนนมาราวหนึ่ง

บนถนนโล่งห่างไกลบ้านเรือนผู้คน ยามนี้ชายชุดดำจำนวนแปดคนในมือถืออาวุธครบกำลังก้าวเดินล้อมเข้ามา ตรงกลางในสายตาของพวกเขาคือเด็กหนุ่มใบหน้างดงามราวสตรีรูปร่างเพรียวบางผู้หนึ่ง พวกเขาคือนักฆ่าที่ถูกว่าจ้างมาในเมื่อรับเงินมาแล้วการทำภารกิจให้สำเร็จนั่นคือเป้าหมาย พวกเขาไม่ได้สนใจว่าเป้าหมายคือใครแต่จะถามว่ามีจำนวนเท่าไหร่จะได้จัดคนออกมาถูก เมื่อผู้ว่าจ้างระบุมาว่า เป็นเด็กหนุ่มเป็นผู้ฝึกยุทธ และที่สำคัญเด็กหนุ่มคนนั้นยังได้กำจัดบรรดานักฆ่าในสำนักที่ถูกส่งออกไปเมื่อหลายวันก่อนจำนวนยี่สิบคนนั้นของพวกเขาด้วย ดังนั้นวันนี้ทางสำนักจึงจัดหานักฆ่าฝีมือระดับสองมาจำนวนแปดคน เพื่อมาทำภารกิจให้สำเร็จและเด็ดหัวของคนผู้นั้นกลับไป สังเวยแผ่นป้ายวิญญาณของพี่น้องของพวกเขา แปดคนแยกตัวกระจายออกไปหลินจื่อเหยายืนอยู่ตรงกลางวงล้อม ร่างกายของนางบอบบางราวกับพร้อมจะถูกลมพัดปลิวไปได้ทุกเมื่อส่วนรอบตัวนางล้วนเป็นนักฆ่าที่มีพลังยุทธอัดแน่นจำนวนแปดคน ซึ่งแต่ละคนรูปร่างกำยำ “คุณชายน้อย เจ้าจะยอมตายเพื่อคุณชายตระกูลห่าวผู้นี้จริงๆหรือ?” ฮวาเชียนจื่อทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ หลินจื่อเหยาปรายตามองเขานางพึมพำ “อีกเดี๋ยวก

หลินจื่อเหยาและห่าวหรานเดินกันอย่างรีบร้อนมาได้สักพักก็เห็นกำแพงสูงของจวนใหญ่ตระกูลฮวา หลินจื่อเหยาเหลือบมองไปเด็กสาวหยุดเดินแล้วหันไปหาห่าวหราน แล้วเอ่ยถามเขา "มีทางลับเข้าจวนหรือไม่?"ห่าวหรานที่รอว่านางจะพูดอะไร "__" เขาเงียบไปสักพักจากนั้นก็พยักหน้าพานางเดินอ้อมไปอีกทางที่เป็นทางสุนัขลอด หลินจื่อเหยามุดเข้าไปห่าวหรานเห็นเเด็กสาวมุดหายเข้าไปแล้วเขาก็รู้สึกไม่เข้าใจเหตุใดถึงไม่เข้าไปแบบสง่าผ่าเผย ถล่มทลายไปเลยให้พวกคนเหล่านั้นตาถลนออกมาที่ยังเห็นเขามีชีวิตอยู่"ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาโอ้อวด ตามข้ามา!"หลินจื่อเหยาเดินนำห่าวหรานเข้าไปด้านหลังจวนตระกูลฮวา ห่าวหรานเกาศรีษะตกลงแล้วใครเป็นคนคุ้นเคยทางเข้าออกของจวนนี้กัน? อีกด้านหมินอวี่ตามซุนยวี่หยางไปได้เพียงชั้นที่สองเท่านั้นนางก็หมุนกายกลับขึ้นมาด้านบนเพื่อที่จะไปพบกับซุนยวี่เหอ เมื่อมาถึงหน้าห้องพักของซุนยวี่เหอกลับพบว่ามีองครักษ์เฝ้าอยู่ หมินอวี่ลองเดินเข้าไปถาม "คุณชายน้อยซุนอยู่ในนี้ใช่หรือไม่?"องครักษ์ตระกูลซุนกระพริบตามองหมินอวี่เงียบๆไม่ตอบคำถามนาง นางจึงเอ่ยเรียกซุนยวี่เหอเสียงดัง "คุณชายน้อยซุนเจ้าอยู่ด้านในหรือไม่?"ซุนยวี่