All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 81 - Chapter 90

ทั้งสองคนลงจากรถม้าเวลาพลบค่ำร้านขายเครื่องประดับเหวินเสวี่ยเกอมีลูกค้าค่อนข้างมาก อีกทั้งวันนี้เป็นวันจำหน่ายเครื่องประดับฤดูกาลวันแรกอีกด้วย จึงมีคนต่อคิวในร้านซื้อขายยาวเหยียดมู่หรงเหว่ยหมินกวาดตามองสีหน้าเรียบเฉย “เหยาเหยา พวกเราขึ้นชั้นบนกัน!”ร้านเหวินเสวี่ยเกอเป็นร้านเครื่องประดับที่มีราคาสูงมากเพียงร้านเดียวของเมืองหลวงเพราะเครื่องประดับเหล่านี้ล้วนนำมาจากต่างแคว้น ไม่เว้นแม้แต่ไข่มุก ทับทิม หยกที่ใช้ผลิตและประดับล้วนนำมาจากสถานที่ที่ห่างไกลทั้งนั้น ดังนั้นลูกค้าของที่นี่จึงเป็นสตรีชนชั้นสูง คุณหนูฮูหยินที่มีสถานะดีมีกำลังซื้อชั้นหนึ่งชั้นสองเป็นชั้นวางจำหน่ายเครื่องประดับ ส่วนชั้นสามเป็นชั้นซ่อมแซมและเก็บสะสมของมีค่าของทางร้าน มู่หรงเหว่ยหมินพาหลินจื่อเหยาเดินขึ้นไปบนชั้นสาม ทันทีที่หลงจู๊เห็นมู่หรงเหว่ยหมินเขาก็รีบวางมือแล้วเดินเข้ามาทำความเคารพ"คารวะองค์ชายห้า คุณหนู"มู่หรงเหว่ยหมินพยักหน้า "ข้ามาเอาของที่สั่งหน่ะ" หลงจู๊ยิ้มพลางเชิญคนทั้งสองให้นั่งลงตรงโต๊ะน้ำชา บนชั้นสามสามารถมองลงไปเห็นบริเวณร้านของชั้นสองและหนึ่งเกือบทั้งหมด มู่หรงเหว่ยหมินหันไปถามนาง"เหยาเหยามีขอ

ฮ่องเต้มู่หรงอวี่พยักหน้า "หากเป็นกวีของคุณหนูใหญ่ตระกุลหลินนับว่านางมีความก้าวหน้าเป็นอย่างมาก กวีบทนี้เรายังคิดว่าติดเอาไว้ที่หอชมเมืองให้ผู้คนได้สัมผัสถึงกวีอันยอดเยี่ยม และตัวอักษรที่งดงามที่หาชมได้ยากยิ่งเป็นประสบการณ์ให้คนรุ่นหลังได้จารึก"เสนาบดีหลินรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งเขาก้าวขาออกมาแล้วคุกเข่าลง "หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทแทนบุตรีคนโต ตระกูลหลินจะสนับสนุนและ....""เดี๋ยวๆ เสนาบดีหลินท่านเข้าใจผิดแล้ว" ในตอนนั้นเองเสิ่นคั่วหอบม้วนกระดาษก้าวเดินออกมาตรงกลางยืนด้านข้างของเสนาบดีหลิน เขาคุกเข่าลง "ฝ่าบาทยังมีกลอนคู่เหล่านี้อีกและมีหิมะพิทักษ์เมืองอีกบทพระองค์ทรงทอดพระเนตรก่อนเถิดพะย่ะค่ะ"สวี่กงกงรีบก้าวเดินเข้ามารับเอาม้วนกระดาษจากเสิ่นคั่วทั้งหมดแล้วเดินกลับขึ้นไปวางลง จากนั้นเขาก็ค่อยๆคลี่ม้วนกระดาษเหล่านั้นออก"เสิ่นคั่วที่ท่านกล่าวมาเมื่อสักครู่หมายความว่าอย่างไรหรือ?" เสนาบดีหลินเอ่ยถามเสิ่นคั่วอย่างงุนงง ฮ่องเต้มู่หรงอวี่เองก้พยักหน้าตรัสถาม "นั่นสิเหตุใดถึงได้บอกว่าเสนาบดีหลินเข้าใจผิด?"เสิ่นคั่วนึกขึ้นได้เขาหันมา "จริงสิ ทูลฝ่าบาทที่ข้าน้อยบอกว่าเสนาบดีหลินเข้าใจผิดแล้

ในตอนที่เขากำลังจะหมุนกายเดินออกมา พ่อบ้านที่หายออกไปเพียงหนึ่งเค่อก็เดินเข้ามา เสนาบดีหลินขมวดคิ้ว เหตุใดก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสังเกตุเห็นเลยว่าพ่อบ้านคนนี้เป็นคนไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย"ว่าอย่างไร?" เสนาบดีหลินขมวดคิ้วถาม"นายท่าน เมื่อวานที่สำนักศึกษาหลวงเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ คุณหนูใหญ่ไปทดสอบกวี พบเข้ากับคุณหนูรองกำลังทุจริตข้อสอบ เห็นแก่ความเป็นพี่น้องจึงได้เอ่ยเตือนใครจะรู้คุณหนูใหญ่จะโดนคุณหนูรอบลงมือต่อหน้าทุกคนเวลานี้ใบหน้าของคุณหนูใหญ่ยังบวมช้ำอยู่เลยขอรับ"ไม่เหนือความคาดหมาย เสนาบดีหลินพยักหน้าจากนั้นก็ยกมือไล่คน แต่ยังไม่ถึงสิบอึดใจพ่อบ้านเดินไปไม่ถึงไหนเสนาบดีหลินก็พูดขึ้น "วันนี้ยามเว่ยเรียกทุกคนมารวมตัวที่ห้องโถงใหญ่"ก่อนออกจากพระราชวัง เสนาบดีหลินได้เข้าไปหาเสิ่นคั่วและไท่ฟู่ถามถึงสถานการณืมาอย่างละเอียดแล้ว ส่วนหนึ่งเสิ่นคั่วและไท่ฟู่พอรู้ว่าเขาไม่รู้เรื่องเหล่านี้มาก่อนทุกอย่างล้วนฟังการรายงานของคนในจวนและหลักฐานที่พวกเขาหามาหักล้าง ก็ตัดสินใจถูกผิดไปแล้วหลายปีมานี้ซูซื่อที่เขาไว้ใจมาตลอดในวันนี้ทำให้เขาเสียหน้ากลางท้องพระโรงเรื่องนี้นางจะไม่รู้ไม่เห็นเลยเป็นไปได้อย่

ฮูหยินรองยวี่หวาเห็นผู้เฒ่าจางออกไปเดินเล่นที่ลานด้านหน้าแล้ว ในที่สุดนางก็สบโอกาสเห็นหลินจื่อเหยาลุกขึ้น นางก็รีบออกไปขวางหลินจื่อเหยาไว้ ไม่ให้เดินไป “ข้าไม่สนใจว่าฮูหยินใหญ่และคนในจวนจะมีท่าทีอย่างไรกับเจ้า แต่ข้าก็ต้องการแสดงท่าทีของข้า” ฮูหยินรองยวี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่สายตากลับดุดัน “สิ่งใดที่ไม่ควรคิดอาจเอื้อมก็อย่าคิดจะดีกว่านะ” นางเน้นเสียง จากนั้นก็พูดเตือนต่อ “เจ้าไม่มีวาสนานั้นหรอก” ผู้เฒ่าจางเอาใจเด็กที่เป็นหลานสายนอกคนนี้เกินหน้าเกินตามาก ใครจะไปรู้ว่าจะแบ่งสมบัติของจวนตระกูลจางให้ด้วยหรือไม่ จวน ที่ดิน สิ่งของมีค่า..... นางทนเรื่องแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด “ข้าขอพูดไว้ตรงนี้” สายตาของฮูหยินรองเย็นชา “ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นคนฉลาดรู้ว่าตัวเองควรทำอะไร ไม่ควรทำอะไร เข้าใจหรือไม่?” หลินจื่อเหยาขมวดคิ้วนางหันกลับไปมองฮูหยินใหญ่ถงซื่อที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร ก็พอรู้ว่าลุงใหญ่ของนางโปรดปรานอนุมากกว่าฮูหยินใหญ่ เรื่องแบบนี้หากไปอยู่ในยุคปัจจุบันมันก็เป็นเรื่องที่สังคมรับไม่ค่อยได้ ภรรยาหลวงต้องฟ้องหย่า หรือหากเป็นคนดังเมียน้อยจะเชิดหน้าชูตาออกมาสู่สังคมไม่ได้เลยเพราะสื่อส

"คุณหนูรองขอรับนายท่านรับสั่งว่าเพียงให้ไปรับสิ่งของที่อดีตฮูหยินใหญ่ฝากเอาไว้ให้คุณหนูเมื่อถึงวัยปักปิ่นขอรับ" เมื่อเห็นหลินจื่อเหยาไม่ขยับตัวคนขับรถม้าของเสนาบดีหลินก็เอ่ยคำพูดที่หลินเฉิงเสี้ยงฝากมา หลินจื่อเหยาปรือตาลงในความทรงจำภาพของจางซื่อผู้มีใบหน้างดงามอ่อนโยนก็ปรากฎขึ้นมา เหมือนจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริงๆ สือเยว่เดินเข้ามา "คุณหนูหลิน?" หลินจื่อเหยาพยักหน้าให้กับเขา "ไปกันเถอะ" พูดจบนางก็เดินขึ้นรถม้าของตนเองก่อนจะก้าวขานางก็หันมา "นำทางไปสิ" คนขับรถม้าของเสนาบดีหลินรีบหันตัวขึ้นไปบนรถม้าของตนเองแล้วบังคับม้าไปทางจวนของตระกูลหลิน เวลานี้ที่ห้องโถงของตระกูลหลิน มีคนจำนวนไม่น้อยกำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ตามคำสั่งของผู้นำตระกูล เสนาบดีหลินนั่งดื่มสุราจอกแล้วจอกเล่าอย่างช้าๆท่าทีของเขาไม่มีใครสามารถคาดเดาได้เลยว่าเวลานี้อารมณ์ดีหรือร้อน ซูซื่อเห็นว่าคนมาครบกันหมดแล้วแต่เสนาบดีหลินยังคงไม่พูดเรื่องอะไร เขาทำเพียงนั่งจิบชาอยู่เช่นนั้นนางจึงรวบรวมความกล้ากระแอมไอออกมาแล้วถาม "นายท่านมากันครบแล้วเจ้าค่ะ" หลินเฉิงเซี่ยงไม่ได้หันไปมองนางเขาเอ่ยเสียงเย็นชาขึ้น "ไปเรียกหลินเสี่ยวเซ