All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 131 - Chapter 140

หลินจื่อเหยาปรายตาขึ้นมองไปที่เด็กสาวคราหนึ่ง อู๋เฉินที่กำลังครุ่นคริดบ่นอุบอิบในใจเมื่อถูกสายตาคู่นั้นของหลินจื่อเหยาจ้องมองเด็กสาวก็หยุดชะงักนางขบเม้มริมฝีปากพร้อมกับละสายตาออกจากหลินจื่อเหยาหลินจื่อเหยาเอ่ยเบาๆว่า "ไม่ต้องสนใจคนอื่นเอาตัวเองให้ปลอดภัยอย่าได้โดนลูกธนูแทงเข้าหล่ะ""เจ้า!...." อู๋เฉินถลึงตากำลังจะโต้แย้งออกไปทันใดนั้น..เสียงแหลมคมของลูกธนูพลันได้แหวกว่ายผ่านอากาศพุ่งเข้ามา!“ระวัง!” เสียงเฟิงอู๋ฉิงตะโกนพร้อมกับเหวี่ยงแขนดาบปัดลูกธนูที่พุ่งตรงเข้ามาให้กระเด็นออกทางด้านข้างลูกธนูหลายสิบลูกถูกยิงเข้ามาราวกับห่าฝน ทุกคนล้วนกระจายกำลังต่อต้านแม้แต่อู๋เฉินและลั่วอีต่างก็พุ่งตรงออกไปต่อต้าน หลินจื่อเหยานั่งอยู่ด้านในรถม้ากำลังทบทวนการวางค่ายกล หมินอวี่เงยหน้าขึ้นมองหลินจื่อเหยาที่ท่าทางเคร่งเครียดแล้วเอ่ยถาม "เหยาเอ๋อเจ้ากำลังคิดอะไร?"หลินจื่อเหยาขบเม้มริมฝีปากพลางเบี่ยงตัวหลบเมื่อลูกธนูพุ่งทะลุรถม้าเข้ามา นางตอบ "ข้ากำลังทบทวนการวางค่ายกล คราวก่อนผิดพลาดจนเป็นระฆังทอง"หมินอวี่กลอกตาคราหนึ่งนี่ใช่เวลาไหม?ที่ด้านนอกรถม้าเสียงธนูสงบลงแล้วแต่มีเสียงคมดาบปะทะกันแทน นักฆ่าใ

มู่หรงฉวงเหยายิ้มหยันมองไปที่องค์รัชทายาท"องค์รัชทายาทท่านจำพวกเขาไม่ได้หรือ? นี่ไม่ใช่คนของท่านที่สั่งให้ไปขัดขวางการกลับเมืองหลวงของหมอเทวดากับน้องห้าหรอกหรือ?""ว่าอย่างไรนะ?""จะเป็นไปได้อย่างไร?""องค์รัชทายาทต้องการสังหารองค์ชายห้า?"บรรดาเสนาบดีขุนนางชั้นสูงต่างก็ตกตะลึงฮ่องเต้มู่หรงอวี่ขมวดคิ้วตรัสถาม "หมายความว่าอย่างไร?"มู่หรงฉวงเหยายิ้มหยันเอ่ยรายงาน "สองวันก่อนลูกให้คนออกไปรอหมอเทวดาที่นอกเมืองกลับพบนักฆ่าเหล่านี้กำลังดักซุ่มทำร้ายขัดขวางไม่ให้องค์ชายห้ากับหมอเทวดาเข้าเมือง คนของลูกได้เก็บเอาไว้สองคนซึ่งหลังจากสอบสวนอย่างหนักพวกเขาก็รับสารภาพ เสด็จพ่อคนเหล่านี้คือมือสังหารที่ถูกองค์รัชทายาทส่งไปซุ่มโจมตีองค์ชายห้า และหมอเทวดาผู้เดียวที่สามารถรักษาเสด็จปู่ได้พะย่ะค่ะ"เหล่าขุนนางฮือฮา บ้างก็อ้าปากค้าง บ้างก็ส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อสายตามู่หรงจินเหยียนคุกเข่าลงเอ่ยเสียงแข็ง "เสด็จพ่อลูกถูกใส่ร้ายพะย่ะค่ะ มู่หรงฉวงเหยาเจ้าจะกล่าวหาใครก็ได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นหรือ? แค่ปากคำของนักฆ่าไร้ศักดิ์ศรีสองคน เจ้าคิดว่าจะโยนความผิดใส่ข้าได้รึ?"องค์ชายรองมู่หรงฉวงเหยาสบตาเยือกเย็น "ไม่ใ

ขุนนางทั้งหลายถูกจับมัดนั่งเรียงอยู่ด้านหนึ่ง มีบาดเจ็บบ้าง มีบางคนร่ำไห้ด้วยความตกใจ บางคนตะโกนว่าเป็นการละเมิดเบื้องสูงในห้วงเวลานั้นเองร่างอันสูงส่งของพระนางกุ้ยเฟยก็ปรากฎขึ้นมา ไป๋ฮองเฮาที่สงบนิ่งมาตลอดพลันหันขวับไปทาง หยางกุ้ยเฟยที่กำลังเยื้องย่างก้าวเดินเข้ามาด้วยชุดสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์เกี้ยวมังกร"หยางจื่อฉวนเจ้าช่างบังอาจยิ่งนัก!"หยางกุ้ยเฟยยกยิ้มหยันก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามและหยิ่งยโส ฮ่องเต้มู่หรงอวี่ไม่แม้แต่จะทอดพระเนตรมาที่นาง พระองค์ทอดถอนพระทัยภายในใจยังคงเป็นห่วงไท่ซางหวงเป็นอย่างมาก"วันนี้ข้ามาเจรจา ฝ่าบาทหวังว่าพระองค์จะทรงเมตตาเห็นความสามารถของฉวงเหยาประกาศยกราชบัลลังก์ให้กับเขาแน่นอนว่า หม่อมฉันจะไม่ถือสาหาสถานที่เงียบสงบให้พระองค์ได้พักผ่อนยามชรา""โอรสของเจ้าไร้ความสามารถมาแต่ไหนแต่ไรมาข้าก็บอกแล้ว....""ใช่เจ้าบอกข้าแล้ว..บอกว่าจะไม่มีใครมีความสามารถเกินโอรสของเจ้าไปได้ แม้แต่อดีตพระสนมเสียนเฟยเพียงมีนักบวชทักท้วงว่าบุตรธิดาที่เกิดจากนางจะมีความโดดเด่นไร้ผู้เทียบเคียงเจ้าก็กำจัดพวกนางสองแม่ลูกทิ้ง แล้วโยนความผิดให้กับเขาเด็กน้อยผู้หนึ่งใช้ตาข้างเดีย

หลังจากทหารขององค์ชายรองถูกปลดอาวุธแล้ว มู่หรงเหว่ยหมินก็เดินเข้ามาหยุดลงตรงบัลลังก์มังกร "ถวายบังคมฝ่าบาทพะย่ะค่ะ" ฮ่องเต้มู่หรงอวี่ขมวดคิ้ว พระองค์ทรงทอดพระเนตรดูชายหนุ่มผู้สง่างามตรงหน้าอย่างตกตะลึง ฮ่องเต้มู่หรงอวี่ยกมือที่สั่นเทาขึ้น "ไม่ ไม่ต้องเหว่ยหมินเจ้าไม่ต้องทำเช่นนี้ลุกขึ้น""ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ" มู่หรงเหว่ยหมินลุกขึ้น เขาไม่ได้มองไปยังบัลลังก์ เขาหมุนตัวกลับมากวาดสายตาดอกท้อทั่วท้องพระโรงและหยุดลงตรงร่างของมู่หรงจินเหยียน มู่หรงจินเหยียนที่บาดเจ็บสาหัสถูกสายตาดอกท้อคู่งามของมู่หรงเหว่ยหมินจ้องมองพลันเขาก็สะดุ้งแล้วขยับกายท่าทีเลิกลั่กพูดอย่างเหนื่อยล้าว่า "น้องห้าเจ้ายังไม่ตายจริงๆด้วย ดี ดีจริงๆ""อาจจะเป็นเพราะองครักษ์ขององค์รัชทายาทฝีมือไม่เอาไหนหรืออาจจะเป็นผีกู่ขององค์ชายรองเองที่ไร้ความสามารถ นักฆ่าจากยุทธภพก็ใช้ไม่ได้ข้าถึงได้มีชีวิตกลับมา" พูดจบร่างสูงของเขาก็ก้าวเดินหมายจะออกจากท้องพระโรงในตอนนั้นเอง มู่หรงฉวงเหยาที่ถูกควบคุมตัวอยู่ก็เป่าปากเสียงแหลมวี้ด!!! "ข้าถูกควบคุมตัวแล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงยังไม่ออกมาอีก?"มู่หรงเหว่ยหมินหยุดชะงัก ดวงตาดอกท้อหรี่ลงในตอนที่

ระยะทางไม่ไกลทั้งสองคนเดินออกไป รอบพระตำหนักมีองครักษ์เงามังกรประปรายกระจายกำลังออกตรวจค้นมาสักพักแล้ว จับได้หนึ่งคนก็ฆ่าทิ้งหนึ่งคนขันที นางกำนัลที่มีท่าทางลับๆล่อๆก็จะถูกตามติดและเมื่อพบว่าพวกเขาคือคนของกบฎก็จะถูกตัดหัวในทันทีเมื่อเดินออกไปได้สักพักใหญ่หลินจื่อเหยาก็รู้สึกว่าร่างกายผิดปกติรู้สึกปวดท้องเป็นระลอก ไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่เมื่อเทียบกับตอนแขนหัก แต่กลับชวนให้รู้สึกทนไม่ไหวนางหยุดเดินค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ยาวริมทางเดินที่ติดกับสวนหายใจช้าๆอาการปวดกลับทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เหมือนทะเลพิโรธ เมื่อท้องไส้เริ่มบิดหมุนหลินจื่อเหยาก็อยากอาเจียนนางมีเหงื่อออก เด็กสาวนิ่งเงียบไปมือเล็กๆกดตรงลิ้นปี่นางมองข้ามร่างกายของตัวเองมาตลอดในตอนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา เนื่องจากร่างกายไม่ได้รับสารอาหารที่ดีและเพียงพอทำให้เลือดในตัวพร่องไปมาก ใช้พลังงานเยอะ ร่างกายจึงมาถึงขีดสุดนอนไม่พอ กินไม่ดี ได้กินบ้างไม่ได้กินบ้างอดมื้อกินมื้อ อาหารที่ได้กินก็เป็นอาหารเหลือบูดเสียนี่เป็นอาการของโรคกระเพาะเรื้อรัง หรือโรคหลอดอาหารอักเสบ ไม่แปลกที่ร่างกายนี้จะเป็นโรคชนิดนี้เพราะสิบปีที่ผ่านมาการกินอยู่ของนางไม