All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 141 - Chapter 150

หลินจื่อเหยาใช้เตาหลอมโอสถที่ตั้งอยู่ภายในห้องอย่างคล่องแคล่ว นางหยิบสมุนไพรวิญญาณพันปีออกมา และน้ำค้างหยดลงไปสามหยดทั้งหมดถูกโยนเข้าไปในเตาหลอมโอสถที่ตั้งอยู่ เปลวเพลิงส่องแสงวูบไหว เงาของนางทอดยาวบนผนังรอบกายต่างเงียบสงัดไม่มีผู้ใดขัดขวางหรือทำลายสมาธิของนางผ่านไปสองชั่วยามหลินจื่อเหยาเกลี่ยไฟที่อยู่ใต้เตาหลอมให้อ่อนแรงลง จากนั้นนำน้ำค้างในขวดเคลือบออกมาอีกครั้งหยดลงไปจนหมด ใส่โอสถหายากสองสามชนิดที่ชายชราเตรียมเอาไว้ให้ลงไปจากนั้นนางก็เพิ่มพลังของไฟให้แรงขึ้นผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อแรงสั่นสะเทือนภายในเตาหลอมโอสถก็ดังขึ้น องค์ชายสิบเอ็ดมู่หรงจื่อถงผงะตกใจ ในขณะที่มู่หรงเหว่ยหมินและชายชราไม่มีทีท่าใดปรากฎออกมา เพราะพวกเขารู้ว่าขั้นตอนนี้คือการหลอมรวมของยาสมุนไพรทั้งหมดใกล้จะเสร็จแล้ว หลินจื่อเหยาหรี่ตาลงเมื่อเวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยามจากนั้นนางก็ลุกขึ้นจับฝาปิดเตาเดินลมปรานบังคับโอสถให้หลอมรวม ขั้นตอนนี้ทำให้นางต้องใช้พลังลมปราณค่อนข้างมาก ใบหน้างามจึงมีเหงื่อผุดออกมู่หรงเหว่ยหมินวางฝ่ามือลงบนแผ่นหลังอันบอบบางของนาง หลินจื่อเหยารู้สึกร่างกายเบาขึ้น นางควบคุมการหลอมเม็ดโอสถสองเค่อจนในที

จวนตระกูลจาง ผู้เฒ่าจางเดินไปเดินมาใจจดจ่อเมื่อรับรู้เรื่องราวภายในพระราชวังหลายวันมานี้ จางรั่วเหวยชงชาเสร็จแล้วนางก็รินให้กับชายชรา "ท่านปู่เจ้าคะชานี้หลานปรุงขึ้นมาใหม่รสชาติดีหรือไม่ต้องรอท่านปู่มาชิมก่อนเจ้าค่ะ" ชายชรารับถ้วยชามาเป่าแล้วบ่น "ป่านนี้คนยังมาไม่ถึงอีกหรือ?.." ด้านนอกจวนตระกูลจาง มู่หรงเหว่ยหมินเดินลงมาอยู่ข้างรถม้าในขณะที่หลินจื่อเหยาก็ก้าวเดินตามลงมา "เหยาเหยาพี่ชายยังต้องกลับจวนนอกเข้าไปกับเจ้าได้ไม่นาน..." "ไม่เป็นไรเข้าไปก่อน" ทั้งสองเดินตามกันเข้าไป พอเห็นหลินจื่อเหยาเข้ามา ผู้เฒ่าจางก็ยิ้มหน้าบาน จางรั่วเหวยเองก็ดีใจแต่พอเห็นคนที่เดินตามเข้ามานางก็ชะงักแล้วยอบกายลง ผู้เฒ่าจางที่ยิ้มหน้าบานเมื่อสักครู่ห้วงเวลาถัดมารอยยิ้มของชายชราก็หายไป “ไอ้!....เจ้าองค์ชายหน้าเหม็นผู้นี้!” ผู้เฒ่าจางเอามือจับตรงหัวใจ ถลึงตาใส่ “ทำไมเจ้าไม่เฝ้าตาเฒ่านั่นดีดียังจะตามมาด้วย!” หลานสาวมาเยี่ยมเขา ทำไมหมูต้องวิ่งตามมาด้วย นี่ต้องเอาผักกาดเลี้ยงหมอนี่ด้วยเหรอเนี่ย! มู่หรงเหว่ยหมินเลิกคิ้วผุดรอยยิ้มพูดเสียงเนือย “ผู้เฒ่าจาง สบายดีหรือไม่?” ผู้เฒ่าจางอยากไล่เขาออกไปเหลือเก

หลินจื่อหยางพยักหน้า เสนาบดีหลินรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองแต่เขาก็ไม่ลืมที่จะถามนางแม้นางจะไม่อยากเห็นหน้าของเขาก็ตาม "เหยาเอ๋อเจ้าสบายดีใช่ไหม?"หลินจื่อเหยาพยักหน้า "ขอบคุณเสนาบดีหลินที่ถาม ข้าสบายดี"เสนาบดีหลินหลุบตาลง เขายิ้มแห้งๆ "ดีแล้วๆพวกเจ้าพี่น้องไม่พบกันหลายปีพูดคุยกันเสียหน่อยพ่อเข้าข้างในก่อนแล้วกัน" พูดจบเสนาบดีหลินก็ปลีกตัวเดินออกไปด้วยสีหน้ามัวหมองหลินจื่อหยางมองหลินจื่อเหยาด้วยความรู้สึกผิดทั้งสองค่อยๆเดินเข้าไปด้านใน หลินจื่อหยางถอนหายใจ "เป็นความผิดของพี่ชายที่ไม่สามารถปกป้องเหยาเอ๋อได้" หลินจื่อเหยาส่ายหน้า "ไม่ใช่ความผิดของท่าน หรือความผิดของใครเพียงแต่เป็นการชดใช้เวรกรรมที่มีต่อกัน พี่ใหญ่ท่านไม่ต้องรู้สึกผิดข้าอาศัยอยู่ที่จวนสินเดิมของท่านแม่ สบายดีและสบายใจ" หลินจื่อหยางหยุดก้าวเดิน เขาหันมาถามหลินจื่อเหยาด้วยสีหน้าจริงจัง "เหยาเอ๋อจะไม่กลับมาแล้วจริงหรือ?" "พี่ใหญ่อย่าคิดมาก ไม่ว่าข้าจะอยู่ที่ไหนก็ยังเป็นน้องสาวของท่าน ดังเช่นไม่ว่าท่านจะอยู่ไกลเพียงใดก็คือพี่ชายของข้า" หลินจื่อเหยาพูดจริงจังหลินจื่อหยางขบเม้มริมฝีปาก คราหนึ่งเขาก็ยิ้มบางๆแล้วพยักหน้า

"แม้จะน่าชื่นชมที่เจ้าสำนักเซียนเทียนหลงยืนหยัดปกป้องสตรีของตนแต่ข้าเองก็ต้องตาท่านเจ้าสำนักเซียนไปแล้วทำอย่างไรดี...เอาอย่างนี้แล้วกันแม่นางหลินข้าเองก็มิใช่คนไร้เกียรติ ข้าชิงอิงรองเจ้าสำนักสำนักซือฮวาหงขอท้าประลองกับแม่นางหลินจื่อเหยาหากข้าแพ้ ข้ายอมเป็นทาสของท่าน หากท่านแพ้...ก็มาเป็นทาสรับใช้ชั้นต่ำของข้าและที่ด้านข้างของเจ้าสำนักเซียนเปลี่ยนเป็นข้าแทนดีหรือไม่?" เสียงฮือฮาดังสนั่นทั่วท้องพระโรง นี่ไม่ใช่แค่คำท้า แต่คือการประกาศสงครามกลางงานเลี้ยง! หลินจื่อเหยาไม่ตอบ เฟิงอู๋ฉิงก้าวพรวดขึ้นทันที แววตาเย็นเฉียบ มือแตะกระบี่ "เจ้ากล้าย่ำยีอาจารย์ข้า ข้าจะเป็นคนรับคำท้าแทน!" "อู๋ฉิง!" ในตอนที่เฟิงอู๋ฉิงกำลังจะกระโดดขึ้นไปเสียงของหลินจื่อเหยาก็ดังขึ้นนุ่มนวลแต่น้ำเสียงเด็ดขาด นางหันมามองเขา "เจ้าสู้ไม่ได้...นางแข็งแกร่งกว่าเจ้า หากเจ้าแพ้ศักดิ์ศรีเจ้าสำนักของเจ้าจะมัวหมอง" เฟิงอู๋ฉิงชะงักนิ่ง สีหน้าเจ็บใจแต่ก็ยอมถอย จากนั้นหลินจื่อเหยาก็หันไปสบตาหญิงสาวในชุดแดง "ข้าต้องรับคำท้าของเจ้าสินะ?" บรรยากาศทั่วลานจัดงานเลี้ยงเงียบสนิท ราวกับทั่ววังหยุดหายใจมู่หรงเหว่ยหมินก้าวมาข

“เช่นนั้น ข้าขอคารวะอาวุโสก่อนหนึ่งกระบวนท่า!”กล่าวจบ ฝ่ามือของนางก็สะบัดออก เกิดคลื่นพลังลมปราณสีม่วงอัดแน่นเป็นชั้น ๆ พุ่งเข้าหาหลินจื่อเหยาเหมือนภูเขาถล่มฟ้าแตกเสียงลมปราณแหวกอากาศคำรามลั่น กระบวนท่าของเจ้าสำนักจู้เมี่ยวหลินรวดเร็วและดุดันราวอัสนีฟาด ฟาดฝ่ามือซ้อนกระบวนท่าต่อเนื่องไม่หยุด สองแขนเหวี่ยงพลังดั่งพายุบ้าคลั่ง หมายจะเอาชีวิตหรืออย่างน้อยให้หลินจื่อเหยาต้องบาดเจ็บจนพิการหลินจื่อเหยาเบี่ยงกายหลบอย่างนุ่มนวล มือข้างหนึ่งยังไขว้หลังไว้อย่างสง่า ขณะที่อีกมือเพียงตวัดเบา ๆ ปัดพลังเหล่านั้นไปด้านข้างราวกับหยอกล้อกับสายลม ทุกกระบวนท่ารับมือของนางช่างเรียบง่ายแต่กลับทรงพลังเสียงฝีเท้าเคลื่อนไหวบนเวทีดังก้อง การปะทะของลมปราณรุนแรงจนพื้นไม้เวทีเกิดรอยแตกเป็นสาย“นางใช้มือเดียว...รับการโจมตีทั้งหมดได้ยังไงกัน?!”“นี่มัน...นี่มันระดับไหนกันแน่!”เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลานประลอง ศิษย์หลายคนเริ่มยืนขึ้นจากที่นั่ง จ้องมองอย่างไม่เชื่อสายตา“เจ้าสำนักของเราไม่เคยแพ้ใครในรอบยี่สิบปี!”“แต่นาง...นางแค่วาดมือเบา ๆ เองนะ!”มู่หรงเหว่ยหมินที่ยืนอยู่เบื้องล่างเวที สีหน้าหม่นนิ่ง มือกำแน่นอย