ตอนที่ 11 วิชาการรักษา

นางช่างกล้าพูดมาได้

เฮ่อเฉิงข่มความโมโหเอาไว้ในใจ จากนั้นก็เริ่มส่งสัญญาณให้องครักษ์ข้างกายของเจ้าสำนักฝวูจื้อที่อยู่ด้านนอกให้รับรู้เพื่อจะได้พาชายชรากลับไปรักษาให้ทัน

หลังจากที่เขาเดินกลับมาเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“คุณหนูท่านนี้ อายุยังน้อยเหตุใดเจ้าถึง..."

เฮ่อเฉิงยังไม่ทันพูดจบก็ได้ยินเสียงของหลินจื่อเหยาพูดขึ้นมาว่า “เวลานี้หัวใจของท่านผู้เฒ่าท่านนี้กำลังเต้นผิดปกติ บริเวณด้านหน้าอกตรงหัวใจเจ็บหนักขึ้น และจะปวดร้าวแผ่ซ่านไปถึงไหล่ซ้ายกับส่วนท้องในเวลาอันรวดเร็วนี้ อีกอย่างทางเดินหายใจก็มีสิ่งอุดตันที่กำจัดออกไม่หมดด้วย”

หลังจากพูดจบหลินจื่อเหยาก็เงยหน้าขึ้น “กลางคืนจนถึงแปดโมงเช้าเป็นช่วงที่อาการกำเริบ เพิ่งจะกำเริบมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ดึกขนาดนี้แล้วไม่ควรออกมาเลย”

เฮ่อเฉิงตกตะลึง เหลือเชื่อมาก “แม่นาง... เจ้าพูดไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว!"

รวมถึงช่วงเวลาที่โรคกำเริบด้วย!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติกลับมาจากอาการตกตะลึงก็ได้ยินเด็กสาวพูดขึ้นมาอีกว่า “เข็มเงิน"

เฮ่อเฉิงยังไม่ทันได้คิดว่าเด็กสาวผู้นี้รู้ได้อย่างไรว่าเขาพกเข็มเงินมาด้วย เขาก็รีบล้วงหยิบเอากล่องที่บรรจุเข็มเงินยื่นให้นาง

หลินจื่อเหยาเปิดกล่องออก นางหยิบเข็มเงินเจ็ดเล่มในกล่องมาไว้ในมือ กำลังจะลงมือ

เมื่อเห็นเช่นนั้นเฮ่อเฉิงก็อดเตือนไม่ได้ “ใช้ได้มากสุดสี่เล่ม?" หลินจื่อเหยาที่ได้ฟังในที่สุดนางก็หันไปมองเขา

ดวงตาขาวดำที่ตัดกันอย่างชัดเจนไม่แสดงอารมณ์ใดๆ คล้ายมีหมอกขาวปกคลุมบางเบาอีกชั้นหนึ่ง อารมณ์ดีร้ายไม่ปรากฎให้ชัดเจน

“ท่านช่วยเงียบหน่อยได้หรือไม่?”

"อ่า..ได้..ขอ ขออภัยแม่นาง" เฮ่อเฉิงรู้สึกขัดเขินนิดหน่อย แต่เขาก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรพิกล

เมื่อก่อนตอนที่เขาเห็นปรมาจารย์โยวชิงที่เป็นปรมาจารย์ระดับสามของสำนักโอสถรักษาให้เจ้าสำนักหลี่เทียนนั้น เขาใช้เพียงเข็มเงินสี่เล่มพร้อมกันเท่านั้น

เขายังเคยถามดูถึงได้รู้ว่าหมอที่เป็นสุดยอดฝีมือ เหนือกว่าเจ้าสำนักหลอมโอสถเท่านั้นที่จะสามารถใช้เข็มเงินเก้าเล่มพร้อมกันในการรักษา แต่บุคคลผู้นั้นเวลานี้ไม่มีตัวตนอยู่แล้ว

คิดๆ ดูก็น่าจะจริง มีมืออยู่แค่สองข้าง เข็มเก้าเล่มจะควบคุมไหวหรือ

แต่เพียงแค่ชั่วพริบตาต่อมาเฮ่อเฉิงก็อดที่จะเบิกตาโพลงไม่ได้

เขาเห็นเข็มเก้าเล่มทิ้งรอยเข็มอยู่ในมือของเด็กสาว เข็มถูกทิ่มลงบนจุดฝังเข็มแล้วดึงออกจุดแล้วจุดเล่า กระทําอย่างรวดเร็ว

เฮ่อเฉิงพยายามจับตำแหน่งของเข็ม แต่กลับพบว่ามองไม่ทัน เขารู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก นี่มีอหรือเหตุใดถึงได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

หลังจากที่หลินจื่อเหยาปักเข็มเล่มสุดท้ายเสร็จเจ้าสำนักฝวูจื้อที่นอนอยู่บนพื้นในที่สุดก็หายใจเฮือกขึ้นมา อาการหน้าเขียวค่อยๆ หายไป และค่อยๆ กลับมาแดงระเรื่อเช่นคนปกติ

ตลอดกระบวนการรักษาไม่ถึงหนึ่งเค่อด้วยซ้ำ หลินจื่อเหยาเก็บเข็มเงินใส่เข้าไปในกล่องอีกครั้ง

นางลุกขึ้น มือข้างหนึ่งไพล่เอาไว้ด้านหลัง ลุกขึ้นยืนอย่างสบายๆ ลมหายใจยังคงเป็นปกติ "เสร็จแล้ว"

เฮ่อเฉิงยังคงอึ้งอยู่ รู้สึกว่าขนาดปรมาจารย์โยวชิงหลังจากทำการรักษาให้เจ้าสำนักเสร็จยังหมดแรงเลย นั่นเป็นชายที่มีวรยุทธเชียวนะแล้วนี่..

“แค่กๆๆ!” ผู้เฒ่าหลี่เทียนไอออกมาอย่างแรง ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น ยังพอรับรู้โลกภายนอกอยู่บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมีเฮ่อเฉิงช่วยพยุง

เขาไออีกเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม สายตาอ่อนโยนน้ำเสียงผ่อนคลาย “สาวน้อยเจ้าช่วยชีวิตของข้าเอาไว้จากนี้ไปหากเจ้ามีความจำเป็นหรือเดือดร้อนอะไรเจ้าก็บอกกับข้าได้"

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหัวใจของเขาดีกว่าเมื่อก่อนมากมายยิ่งนัก เด็กอายุเพียงเท่านี้ฝีมือการรักษาระดับนี้

ถ้าเทียบกับเหล่าศิษย์เอกสำนักหลอมโอสถคงไม่มีใครเทียบได้อย่างแน่นอนหรือแม้แต่เจ้าสำนักโอสถก็อาจเทียบไม่ได้

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” หลินจื่อเหยาไม่ได้สนใจ “ข้าแค่เพียงช่วยไปตามสถานการณ์เท่านั้น"

นานแล้วที่ไม่ได้รักษาคน ดูท่าความสามารถของนางไม่ได้ถดถอยจนไม่สามารถจำอะไรได้ ต่อไปถ้าขัดสนเงินทองอีกยังใช้วิชานี้หาเงินเลี้ยงปากท้องก็ย่อมได้

ผู้เฒ่าหลี่เทียนก็ไม่ได้บังคับ เขาครุ่นคิดแล้วหยิบหยกแขวนออกมาชิ้นหนึ่งพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาอย่างจริงจัง "เช่นนั้นเจ้าช่วยรับของชิ้นนี้ไว้หน่อยเถิด มีเรื่องอะไรขอเพียงแต่ไม่ใช่การโกหกหลอกลวงข้าสามารถช่วยเจ้าได้อย่างแน่นอน”

เฮ่อเฉิงตกใจนี่ไม่ใช่การรับปากทั่วไปแต่นี่เป็นคำสัญญาของปรมาจารย์อาวุโสผู้สืบทอดสำนักหลอมโอสถเชียวนะ

หลินจื่อเหยาไม่อยากรับ แต่ตอนที่เห็นอักษร 'บนตัวหยก ดวงตาก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา สุดท้ายก็รับเอาไว้ “ได้เจ้าค่ะ”

เมื่อเป็นเช่นนี้ผู้เฒ่าหลี่เทียนถึงได้พอใจ ผุดรอยยิ้ม “ไม่รู้ว่าข้าขอทราบชื่อแซ่ของแม่นางได้หรือไม่”

ยากนักที่จะได้เจอเด็กสาวที่เขาถูกชะตา ไม่ว่าอย่างไรก็ขอรู้จักสักหน่อย หลินจื่อเหยาเงียบไปเล็กน้อย พูดเพียงว่า “ข้าแซ่หลินเจ้าค่ะ”

หลินหรือ??

พอได้ยินแซ่นี้เฮ่อเฉิงก็นึกถึงเสนาบดีใหญ่หลินขึ้นมา เขานั้นเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของแคว้นเหยาฮั่น อย่างไรเสียแซ่หลินได้หล่อเลี้ยงบุตรหลานที่มีฝีมือทางการักษาขั้นเทพเช่นนี้อยู่ก็พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก

คุณหนูหลินคนนี้ดูไม่เหมือนคนเกิดในตระกูลครอบครัวธรรมดาจริงๆ ความทะนงตนที่อยู่ในตัวของนางนั้นมีมาแต่กำเนิด

เฮ่อเฉิงพวกเขาย่อมเคยคลุกคลีกับตระกูลใหญ่มาหลากหลายตระกูลและทั่วทั้งยุทธภพเขาเองก็ยังไม่เคยเห็นผู้ใดมีความสามารถในการฝังเข็มเก้าเล่มเหมือนเด็กสาวเมื่อสักครู่นี้ที่ผ่านไปในสายตาเลย

และยิ่งเป็นตระกูลหลินนั้นเป็นตระกูลของทหาร มีกองกำลังเป็นจำนวนมากเป็นของตัวเอง

เขาไม่คิดเลยว่าหญิงสาวจะเป็นบุตรหลานของตระกูลหลิน ตระกูลหลินสามารถบ่มเพาะ คุณหนูที่เก่งวิชาแพทย์ขั้นสูงได้อย่างนั้นหรือ?

ผู้เฒ่าหลี่เทียนเองก็คิดเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมากอีก แค่ยิ้มให้นาง "คุณหนูหลินเจ้าสนใจเข้าร่วมสมาพันธ์หลอมโอสถหรือไม่?”

หลินจื่อเหยาขมวดคิ้ว

คำตอบของนางนั้นอยู่เหนือความคาดหมายของทั้งสองคนอยู่มาก "ข้าไม่สนใจเจ้าค่ะ”

เวลานี้หลินจื่อเหยาต้องการที่จะเข้าร่วมสำนักฝวูจื้อให้ได้เสียก่อนเพราะนางต้องการที่จะร่ำเรียนวรยุทธ นางอยากออกท่องยุทธภพบ้างแต่ก่อนอื่นฝีมือการต่อสู้จะต้องพัฒนาให้เข้ากับยุคสมัย

เมื่อถึงเวลานั้นนางอยากจะไปที่ใดก็สามารถไปเลยก็ย่อมได้ นางต้องควบคุมพลังลมปราณให้คงที่ ชีวิตนี้ของนางนั้นยังมีความต้องการที่จะใช้ชีวิตในวัยชราอยากจะแก่ตายเช่นคนปกติทั่วไปอยู่

"ได้ ได้ อีกหน่อยถ้าเจ้าอยากไปก็ติดต่อข้าได้ข้าอยู่ที่สำนักฝวูจื้อ”

หลินจื่อเหยาชะงัก จากนั้นนางก็เอ่ย

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเองก็มีที่ ที่ข้าอยากจะเข้าเหมือนกัน ไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"หลินจื่อเหยากล่าวจบนางก็ยืดตัวตรงหมุนกายและเดินออกตา

มองตามหลังเด็กสาวที่เดินจากไป ผู้เฒ่หลี่เทียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม เงียบไปสักพัก ทันใดนั้นก็ถามขึ้น “เฮ่อเฉิง เจ้าว่าข้าจัดการหมั้นหมายให้เขากับนางได้สมรสกันเป็นไง"

ไม่รอให้เฮ่อเฉิงตอบ เขาพึมพำกับตัวเอง “ช่างเถอะ เจ้าคนพวกนั้นแต่ละคนไม่ได้เรื่อง ไม่คู่ควรกับแม่หนูคนนั้นเลยสักคน อย่าไปทําร้ายนางดีกว่า"

เฮ่อเฉิง “.….”

มีคนแขวะลูกหลานตัวเองแบบนี้ด้วยเหรอ

"น่าเสียดาย เหตุใดถึงไม่เป็นลูกสาวตระกูลหลี่ ถ้าเป็นนะ..." หลี่เทียนถอนหายใจแล้วหันไปสั่ง "ข้าจะอยู่เมืองอู่เฉิงต่ออีกสักสองสามวัน”

ท้องฟ้าแจ่มใสหลังหิมะตก แดดในยามเที่ยงกำลังดีเมฆหมอกลอยอยู่ไกลๆ ท้องฟ้าสีคราม นกสีขาวบินโฉบขึ้นลง ความเงียบสงบแบบที่หาได้ยากยิ่ง

......