جميع فصول : الفصل -الفصل 8

โทรศัพท์สั่นเบา ๆ เป็นข้อความจาก HR ของสำนักงานกฎหมาย[คุณจะลาออก ทนายเจียงรู้หรือยัง?]ฉันถือโทรศัพท์เดินออกมา เจียงเฉิงยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเขามองฉันด้วยสีหน้าประหลาด ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง“ครั้งนี้... ทำไมคุณไม่ถามผมแล้วล่ะ ว่าทำไม?”ฉันตอบข้อความ HR เสร็จก่อน ถึงค่อยหันไปมองเจียงเฉิง“หมดความหมายแล้ว”ก็ตามความหมายตรงตัวนั่นแหละครั้งแรกที่นัดกันไปจดทะเบียนสมรส ศิษย์ของเขา เหรินเฉียวเฉียว บอกว่าปวดท้องฉันนั่งรออยู่บนม้านั่งหน้าสำนักงานทะเบียนสมรส ตั้งแต่เช้าจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า สุดท้ายก็กลับบ้านคนเดียวครั้งที่สอง เหรินเฉียวเฉียวบอกว่าทำแบบฟอร์มคดีไม่เป็นเขาปล่อยฉันลงตรงทางขึ้นทางด่วนที่รถวิ่งกันขวักไขว่ แล้วหันรถกลับไปสำนักงานกฎหมายโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหลังจากนั้น ทุกครั้งที่เรานัดกันไปจดทะเบียนสมรส เหรินเฉียวเฉียวก็มักจะมีปัญหาเกิดขึ้นได้ตรงเวลาพอดีเสมอแต่งงานกันมาครึ่งปี เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วสิบเจ็ดครั้งเจียงเฉิงเหมือนจะพูดไม่ออกเพราะคำตอบของฉัน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าฉัน“เดี๋ย

“เมื่อวานผมบอกว่าจะให้ของขวัญชดเชยคุณ แต่ยังไม่มีโอกาส วันนี้...เอามาให้แล้ว”ฉันชะงักไปครู่หนึ่งถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนออกจากบ้านเมื่อวาน เขาเคยพูดไว้ว่า“คืนนี้ตอนกลับมา ผมจะซื้อของขวัญให้คุณ”ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังจำได้แต่เมื่อเห็นเวลาบนใบเสร็จที่ระบุว่าเพิ่งซื้อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนคงเป็นเพราะเห็นว่าฉันไปกดถูกใจโพสต์ของเหรินเฉียวเฉียว เขาเลยรู้สึกผิดคงจะแวะซื้อกระเป๋าจากเคาน์เตอร์แบรนด์ข้างทางมาให้ เป็นการชดเชยละมั้งฉันไม่ได้รับ และก็ไม่ได้พูดอะไรเจียงเฉิงวางกระเป๋าลงบนเตียง ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง“จริงสิ เรื่องการคัดเลือกพนักงานดีเด่นของสำนักงานกฎหมายเดือนหน้า คุณช่วย...”“ยกให้เหรินเฉียวเฉียว?”เขาคงไม่คิดว่าฉันจะพูดก่อน จึงพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน“เธอเพิ่งเข้าวงการ ยังต้องการการยอมรับแบบนี้มาก คุณก็ได้มาหลายครั้งแล้ว...”ที่แท้ของขวัญที่แวะซื้อมาแบบติดมือชิ้นนี้ ก็ถูกตีราคาเอาไว้ล่วงหน้าแล้วฉันพยักหน้า “ได้”เขานิ่งอึ้งไปคงไม่คิดว่าฉันจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้“คุณ...ไม่โกรธเหรอ?”ฉันส่ายหน้าไม่มีอะไรให้น่าโกรธหรอกเพราะต่อจากนี้ ไม่ว่าเธอจะต้องก

"หลินเซี่ย!""เจียงเฉิง ปล่อยฉันไปเถอะ"ฉันวางสายแล้วปิดเครื่องเพื่อนร่วมงานที่มารับรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ก่อนเอ่ยขอโทษเป็นภาษาฝรั่งเศสที่มาช้าฉันยิ้มส่ายหน้า แล้วเดินตามเขาออกจากอาคารผู้โดยสารค่ำคืนในปารีสเย็นกว่าที่จีน ลมพัดโชยมาพร้อมกลิ่นอายแปลกใหม่ที่ไม่คุ้นเคยฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับกำลังปลดปล่อยห้าปีที่ผ่านมาให้หลุดลอยไปพร้อมลมหายใจหนึ่งเดือนต่อมาเขตที่ 9 กรุงปารีส ร้านกาแฟเล็ก ๆ ชื่อ เลอ มาเรฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ตรงหน้ามีครัวซองต์กับลาเต้หนึ่งแก้ววางอยู่บนถนนด้านนอก ผู้คนต่างเร่งรีบ บางคนจูงสุนัข บางคนเข็นรถเด็ก บางคนหยุดยืนเลือกหนังสือที่แผงข้างทาง"หลินเซี่ย?"ฉันเงยหน้าขึ้น ชายชาวฝรั่งเศสผมทองตาสีฟ้ายืนอยู่ข้างโต๊ะ มือถือแฟ้มเอกสาร"ปิแอร์" ฉันลุกขึ้นกล่าวทักทายเขาเป็นภาษาฝรั่งเศสอย่างคล่องแคล่ว "เชิญนั่งค่ะ"ปิแอร์เป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมาย และเป็นหัวหน้าของฉันในตอนนี้เขาอายุราวสี่สิบต้น ๆ บุคลิกสง่างาม ได้ยินมาว่าเคยเป็นทนายความว่าความที่อายุน้อยที่สุดในปารีส"อยู่ปารีสพอปรับตัวได้หรือยัง?" เขานั่งลงแล้วสั่งเอสเปรสโซหนึ่งแก้ว"ดีมากค

ฉันเงยหน้าขึ้น“แต่วันนั้น คุณพูดแค่นั้นจริง ๆ”เขาชะงักไป“คุณไม่ได้พูดว่าจะขอแต่งงานกับฉัน”สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที“คุณพูดว่าจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต คุณพูดว่าจะรักเธอไปทั้งชีวิต คุณพูดตั้งหลายอย่าง แต่คุณไม่เคยพูดว่า ‘ผมยินดีแต่งงานกับเธอเป็นภรรยา’”ฉันดึงมือกลับ“ตอนนั้นฉันไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าคุณคงแค่ตื่นเต้นเลยลืมพูด แต่หลังจากนั้นฉันก็คิดได้ว่า... บางทีคุณอาจไม่เคยคิดจะแต่งงานกับฉันเลย”“ผมคิด!” น้ำเสียงของเขาสูงขึ้นทันที “ผมคิดสิ! ผมเตรียมทุกอย่างมาตั้งนาน...”“งั้นทำไมคุณไม่ไปจดทะเบียนสมรส?”เขาอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก“เพราะในใจคุณ ฉันเป็นคนของคุณไปแล้ว จะจดทะเบียนหรือไม่ ก็ไม่เปลี่ยนความจริงข้อนี้”“แต่คุณลืมไปว่า ในทางกฎหมาย เราไม่ใช่สามีภรรยากัน”ใบหน้าของเขาซีดเผือดในพริบตา“เจียงเฉิง คุณกลับไปเถอะ”ฉันหันหลังเดินกลับคอนโด“หลินเซี่ย!” เขาตะโกนเรียกจากด้านหลัง “ผมจะรอคุณอยู่ตรงนี้! รอจนกว่าคุณจะยอมให้อภัยผม!”ฉันไม่ได้หันกลับไปเจียงเฉิงไม่ยอมกลับจริง ๆเขาอยู่ที่ปารีสตลอดหนึ่งเดือน มารออยู่ใต้ตึกคอนโดของฉันทุกวันฤดูหนาวของปารีสหนาวจับใจ บางวันหิมะตก เข