บทที่ 2

ฉันรู้ดีว่าเจียงเฉิงที่เคยบอกว่าจะกลับบ้านตอนเที่ยง คงไม่กลับมาแล้ว

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนแล้วตลอดช่วงครึ่งปีหลังจากที่เราแต่งงานกัน

หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันก็ไม่ได้เก็บอาหารไว้รอเจียงเฉิงเหมือนเมื่อก่อนอีก

แต่กลับเปิดอีเมลแทน

ในนั้นมีคำเชิญจากสำนักงานกฎหมายในกว่าสิบประเทศเรียงรายอยู่

เมาส์เลื่อนไปหยุดที่อีเมลจากฝรั่งเศสโดยตรง ฉันกดตอบรับโดยไม่ลังเล

พร้อมจองตั๋วเครื่องบินไปปารีสในอีกสองวันข้างหน้า

เช้าวันถัดมา ฉันเริ่มเก็บกระเป๋า

ตู้เสื้อผ้าในห้องนอนใหญ่ ฝั่งซ้ายเป็นเสื้อผ้าของฉัน ส่วนฝั่งขวาเป็นของเจียงเฉิง

เสื้อเชิ้ตสีฉูดฉาดพวกนั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจียงเฉิงไม่มีทางใส่เด็ดขาด

แต่หลังจากเหรินเฉียวเฉียวเข้ามา เธอบอกว่าแต่งตัวแบบนี้ดูเข้าถึงง่ายกว่า ลูกความจะชอบมากกว่า

ดังนั้นสูทสั่งตัดที่ฉันเคยตั้งใจเลือกให้เขา จึงถูกวางทิ้งไว้จนฝุ่นจับอยู่ก้นตู้

ฉันยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบเสื้อผ้าของตัวเองใส่กระเป๋าเดินทางทีละชิ้น

เพิ่งจัดของลงกระเป๋าไปได้ครึ่งหนึ่ง เจียงเฉิงก็กลับมาถึงบ้าน

บนเสื้อเชิ้ตสีชมพูของเขายังติดกลิ่นน้ำหอมที่เหรินเฉียวเฉียวชอบอยู่

พอเห็นฉัน เขาก็ชะงัก ก่อนรีบอธิบายโดยอัตโนมัติ

“เมื่อคืนเฉียวเฉียวอยากไปเดินห้าง กว่าจะกลับก็ดึกมากแล้ว ผมเลยเปิดห้องที่โรงแรมพัก”

ฉันพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

ตลอดครึ่งปีที่แต่งงานกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอธิบายเอง

เขาเดินเข้ามาอีกสองก้าว สายตาหยุดอยู่ที่กระเป๋าเดินทาง “คุณจะไปทำงานนอกสถานที่เหรอ?”

“อือ”

ไม่รู้ทำไม แต่เขาดูเหมือนจะโล่งใจขึ้น

“วันนี้ผมมีธุระ กลับมาเอาของแล้วก็ต้องไปต่อ”

“ได้”

ฉันไม่ได้เงยหน้า ยังคงพับเสื้อผ้าต่อ

เดิมทีตั้งใจจะบอกเขาตอนกินข้าวเที่ยงเรื่องที่ลาออก แต่ตอนนี้ดูแล้วก็คงไม่จำเป็นอีกแล้ว

เขาตอบรับเบา ๆ ก่อนค้นหาถุงของขวัญสีแดงใบหนึ่ง หยิบเสื้อโค้ตที่แขวนอยู่ตรงประตู แล้วรีบออกไปอย่างลนลาน

ทันทีที่ประตูปิด กรอบรูปที่แขวนอยู่บนผนังมาครึ่งปีก็หล่นลงมาอย่างกะทันหัน กระจกแตกกระจายเต็มพื้น

นั่นคือรูปถ่ายวันแต่งงานของเรา

ในรูป เขาสวมสูทที่ฉันเลือกให้ ส่วนฉันสวมชุดเจ้าสาว

เขาเคยบอกว่าจะรักฉัน ทะนุถนอมฉัน และปกป้องดูแลฉันไปตลอดชีวิต

ดวงตาของฉันแดงก่ำ ยิ้มอย่างโง่ ๆ ด้วยความสุข

แต่พอเหรินเฉียวเฉียวปรากฏตัว คำสัญญาพวกนั้นก็ถูกเขาโยนทิ้งจนหมด

ฉันจ้องรูปใบนั้นอยู่นาน ก่อนจะเก็บเศษกระจกบนพื้นจนสะอาด

จากนั้นก็โยนรูปแต่งงานที่เต็มไปด้วยความสุขใบนั้น พร้อมกับความอาลัยอาวรณ์เสี้ยวสุดท้ายในใจ ลงถังขยะ

ตกเย็น เพิ่งจะเอนตัวลงบนเตียง โทรศัพท์จากเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น

"เธอเห็นโมเมนต์ในวีแชทหรือยัง? เจียงเฉิงกับเหรินเฉียวเฉียวเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!"

ฉันเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา

เหรินเฉียวเฉียวเพิ่งโพสต์อัปเดตใหม่

เป็นภาพเก้าช่อง ตรงกลางคือสร้อยเส้นใหม่ที่อยู่บนลำคอของเธอ

แคปชันเขียนว่า “สุขสันต์วันเกิดอายุยี่สิบสอง ขอบคุณของขวัญจากอาจารย์นะคะ”

ภาพมุมขวาล่างเผยให้เห็นถุงของขวัญสีแดงเพียงครึ่งใบ

ที่แท้ตอนเที่ยงเจียงเฉิงกลับบ้าน ก็เพื่อมาเอาของขวัญวันเกิดที่เตรียมไว้ให้เหรินเฉียวเฉียวนี่เอง

เพื่อนสนิทยังคงด่าไม่หยุดอยู่ปลายสาย

“พวกเธอเพิ่งแต่งงานกันได้แค่ครึ่งปีเองนะ หล่อนกล้าอวดขนาดนี้เลยเหรอ? เจียงเฉิงสมองมีปัญหาหรือไง!”

ฉันพูดว่า “พวกเรายังไม่ได้จดทะเบียนสมรส”

ปลายสายเงียบกริบทันที

ผ่านไปพักใหญ่ เสียงของเธอก็ดังขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “อะไรนะ?”

“จัดงานแต่งแล้ว แต่ยังไม่ได้จดทะเบียน”

ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์

ปลายสายเงียบไปอีกนาน สุดท้ายเพื่อนสนิทก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสาร

“แล้วเธอจะทำยังไงต่อ?”

ฉันมองกระเป๋าเดินทางที่เก็บเรียบร้อยแล้ว ก่อนยิ้มบาง ๆ

“พรุ่งนี้บินไปปารีส สำนักงานกฎหมายที่นั่นส่งคำเชิญมาได้พักใหญ่แล้ว”

“เขาไม่ห้ามเธอเหรอ?”

“เขาไม่รู้”

และก็คงไม่ใส่ใจด้วย

หลังวางสาย ฉันเปิดดูโพสต์ของเหรินเฉียวเฉียวอีกครั้ง

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดถูกใจให้เธอ

ถือเสียว่าเป็นคำอวยพรให้พวกเขา ก่อนที่ฉันจะจากไป

สี่ทุ่ม เจียงเฉิงกลับมาถึงบ้าน

พอเข้าประตูมา เขาก็ยกมือขึ้นเตรียมแขวนเสื้อโค้ตตามความเคยชิน แต่พอเอื้อมมือไปได้ครึ่งทางก็ชะงัก

“รูปที่แขวนอยู่หลังประตูล่ะ?”

เขาไม่แม้แต่จะวางเสื้อโค้ต เดินตรงเข้าห้องนอนด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ที่รัก รูปของพวกเราหายไปไหน?”

ฉันพิงหัวเตียง พลางตอบเรียบ ๆ “มันหล่นลงมา แล้วก็แตก”

พอได้ยินแบบนั้น เขาก็มองไปที่เศษกระจกในถังขยะ สีหน้าคลายกังวลลง

จากนั้นก็หยิบถุงช็อปปิงของ LV ออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นมาให้ฉัน