Share

บทที่ 3

Author: อู๋เปี๋ยซื่อ
“เมื่อวานผมบอกว่าจะให้ของขวัญชดเชยคุณ แต่ยังไม่มีโอกาส วันนี้...เอามาให้แล้ว”

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง

ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนออกจากบ้านเมื่อวาน เขาเคยพูดไว้ว่า

“คืนนี้ตอนกลับมา ผมจะซื้อของขวัญให้คุณ”

ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังจำได้

แต่เมื่อเห็นเวลาบนใบเสร็จที่ระบุว่าเพิ่งซื้อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

คงเป็นเพราะเห็นว่าฉันไปกดถูกใจโพสต์ของเหรินเฉียวเฉียว เขาเลยรู้สึกผิด

คงจะแวะซื้อกระเป๋าจากเคาน์เตอร์แบรนด์ข้างทางมาให้ เป็นการชดเชยละมั้ง

ฉันไม่ได้รับ และก็ไม่ได้พูดอะไร

เจียงเฉิงวางกระเป๋าลงบนเตียง ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“จริงสิ เรื่องการคัดเลือกพนักงานดีเด่นของสำนักงานกฎหมายเดือนหน้า คุณช่วย...”

“ยกให้เหรินเฉียวเฉียว?”

เขาคงไม่คิดว่าฉันจะพูดก่อน จึงพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน

“เธอเพิ่งเข้าวงการ ยังต้องการการยอมรับแบบนี้มาก คุณก็ได้มาหลายครั้งแล้ว...”

ที่แท้ของขวัญที่แวะซื้อมาแบบติดมือชิ้นนี้ ก็ถูกตีราคาเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

ฉันพยักหน้า “ได้”

เขานิ่งอึ้งไป

คงไม่คิดว่าฉันจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้

“คุณ...ไม่โกรธเหรอ?”

ฉันส่ายหน้า

ไม่มีอะไรให้น่าโกรธหรอก

เพราะต่อจากนี้ ไม่ว่าเธอจะต้องการตำแหน่งพนักงานดีเด่น หรือความลำเอียงของเจียงเฉิง ฉันก็ไม่ต้องการทั้งนั้น

สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลง ก่อนจะพูดเสริม

“เฉียวเฉียวเป็นลูกศิษย์ของผม ส่วนคุณก็เป็นภรรยาอาจารย์ของเธอ ใจกว้างหน่อยก็เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว”

“จริงสิ พรุ่งนี้เช้าเราแวะไปที่สำนักงานทะเบียนสมรสกันหน่อยนะ”

ฉันมองเขาโดยไม่พูดอะไร

เหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นได้ “เกือบลืมไปเลยว่าคุณต้องเดินทางไปทำงาน พรุ่งนี้ไฟลต์กี่โมงนะ?”

“บ่ายสาม”

“งั้นทัน”

เขาตอบทันทีด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“พรุ่งนี้สิบโมง เจอกันหน้าสำนักงานทะเบียนสมรส ผมหาช่างถ่ายรูปไว้แล้ว มัดจำก็จ่ายเรียบร้อย”

ฉันกำลังจะบอกเขาว่าไม่ต้องแล้ว ระหว่างเราสองคน ไม่จำเป็นต้องจดทะเบียนอีกต่อไป

แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

บนหน้าจอยังคงเป็นชื่อของเหรินเฉียวเฉียว

เสียงของเธอในสายอ่อนแรง บอกว่าปวดท้องมาก ถามว่าเจียงเฉิงช่วยพาไปโรงพยาบาลได้ไหม

หลังวางสาย เขามีสีหน้าลังเลขึ้นมานาน ๆ ครั้ง

ฉันพูดว่า “ไปเถอะ”

เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเดินเข้ามากอดฉัน

“พรุ่งนี้แต่งตัวสวย ๆ นะ ผมจะไปแน่นอน ไม่มีวันผิดนัด”

พูดจบ เขาก็คว้าเสื้อโค้ตแล้วเดินออกจากบ้าน

ทันทีที่ประตูปิด ฉันมองกระเป๋า LV บนเตียง

ใบเสร็จยังคั่นอยู่ด้านใน

ฉันไม่ได้แกะออก แต่เก็บกลับใส่ถุงไว้เหมือนเดิม แล้ววางไว้บนชั้นบนสุดของตู้เสื้อผ้า

ในนั้นยังมีกระเป๋ารุ่นเดียวกันอีกสองใบ คนละสี ซึ่งล้วนเป็นของที่เขาเคย “ซื้อมาให้ระหว่างทาง” ทั้งนั้น

เช้าวันถัดมา เก้าโมงครึ่ง

ฉันปิดกระเป๋าเดินทางใบสุดท้าย แล้วกวาดตามองไปรอบห้อง

ในตู้เสื้อผ้า เสื้อผ้าของเจียงเฉิงยังแขวนเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนฝั่งของฉันว่างเปล่า

เก้าโมงสี่สิบห้า

เหลืออีกสิบห้านาที ก็จะถึงเวลาจดทะเบียนสมรสที่เขานัดไว้

ฉันเรียกรถ แล้วออกเดินทางไปสนามบิน

สิบโมงตรง หน้าต่างแชตของเขายังคงเงียบสนิท

ไม่มีข้อความแม้แต่ข้อความเดียว ไม่มีสายโทรเข้าแม้แต่สายเดียว

กระทั่งเที่ยง ฉันก็ยังไม่ได้รับโทรศัพท์จากเจียงเฉิง ที่ถามว่าทำไมฉันถึงไม่ไปสำนักงานทะเบียนสมรส

ช่วงบ่าย หลังรับบัตรโดยสารเรียบร้อย เดินมาถึงประตูขึ้นเครื่อง ขณะที่กำลังจะขึ้นเครื่อง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นในที่สุด เป็นข้อความจากเจียงเฉิง

ส่งมาติดกันสองข้อความ

[ที่รัก เฉียวเฉียวอยู่โรงพยาบาล ขาดคนดูแลไม่ได้ วันนี้ผมคงไปจดทะเบียนไม่ทันแล้ว]

[รอคุณกลับจากทริปงานครั้งนี้ก่อนนะ ผมจะไปรับที่สนามบิน แล้วเราไปสำนักงานทะเบียนสมรสกันเป็นอย่างแรก คราวนี้จะไม่ให้มีอะไรมาเลื่อนอีกแน่นอน]

เมื่อมองข้อความนั้น หัวใจของฉันก็ไร้คลื่นอารมณ์ไปแล้ว

เป็นอย่างที่คิด การนัดจดทะเบียนครั้งที่สิบแปด เขาก็ยังไม่มาอยู่ดี

ฉันถือโทรศัพท์ไว้ สีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับทีละคำ

“ไม่ต้องแล้ว เจียงเฉิง ฉันลาออกแล้ว และกำลังจะไปเริ่มงานที่ต่างประเทศ”

“หลังจากวันนี้ เราไม่มีความสัมพันธ์กันอีกแล้ว”

ส่งข้อความสุดท้ายเสร็จ ฉันกำลังจะปิดโทรศัพท์

แต่เสี้ยววินาทีต่อมา หน้าจอก็สว่างขึ้นกะทันหัน

หมายเลขที่คุ้นเคยกำลังโทรเข้ามา ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่หยุดเลย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 8

    ฉันไม่ตอบ“ผมรู้ว่าตอนนี้ ไม่ว่าผมจะพูดอะไร มันก็ไม่มีประโยชน์”เขายกมือปาดน้ำตา“แต่ผมเปลี่ยนจริง ๆ แล้ว ผมย้ายเหรินเฉียวเฉียวออกไปแล้ว และไม่มีการติดต่อกับเธออีกเลย”“ทุกวันผมเอาแต่คิดถึงคุณ คิดว่าคุณกินข้าวยังไง นอนหลับดีไหม ทำงานเป็นยังไง ผมอยากโทรหาคุณ แต่ก็กลัวจะรบกวนคุณ ผมอยากมาหาคุณ แต่ก็กลัวว่าคุณจะรำคาญ”เขาเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ“แต่ผมทนไม่ไหวจริง ๆ ไม่มีคุณ ผมอยู่ต่อไปไม่ได้”ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขาในนั้นมีทั้งความหวาดกลัว ความวิงวอน ความจริงใจ และความรู้สึกผิด“แต่ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว”ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบผ่านไปนาน เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทราย“ผม...ไม่มีโอกาสแล้วใช่ไหม?”ฉันไม่พูดอะไรเขาจ้องตาฉัน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากในนั้นสุดท้าย เขาก็ก้มหน้ากินบะหมี่ในชามจนหมดเขาวางตะเกียบ ลุกขึ้นยืน“ขอบคุณสำหรับบะหมี่นะครับ” เขาพูด “พรุ่งนี้ผมจะมาอีก”“เจียงเฉิง”เขาหยุด“คุณไม่ต้องมาแล้ว”แผ่นหลังของเขาแข็งค้าง“ฉันไม่ได้เกลียดคุณ และไม่ได้โทษคุณ” ฉันพูด “แต่ฉันเดินต่อไปแล้ว”เขาเงียบอยู่นานจากนั้นเขาก็หันกลับมามองฉัน“ผ

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 7

    ฉันเงยหน้าขึ้น“แต่วันนั้น คุณพูดแค่นั้นจริง ๆ”เขาชะงักไป“คุณไม่ได้พูดว่าจะขอแต่งงานกับฉัน”สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที“คุณพูดว่าจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต คุณพูดว่าจะรักเธอไปทั้งชีวิต คุณพูดตั้งหลายอย่าง แต่คุณไม่เคยพูดว่า ‘ผมยินดีแต่งงานกับเธอเป็นภรรยา’”ฉันดึงมือกลับ“ตอนนั้นฉันไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าคุณคงแค่ตื่นเต้นเลยลืมพูด แต่หลังจากนั้นฉันก็คิดได้ว่า... บางทีคุณอาจไม่เคยคิดจะแต่งงานกับฉันเลย”“ผมคิด!” น้ำเสียงของเขาสูงขึ้นทันที “ผมคิดสิ! ผมเตรียมทุกอย่างมาตั้งนาน...”“งั้นทำไมคุณไม่ไปจดทะเบียนสมรส?”เขาอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก“เพราะในใจคุณ ฉันเป็นคนของคุณไปแล้ว จะจดทะเบียนหรือไม่ ก็ไม่เปลี่ยนความจริงข้อนี้”“แต่คุณลืมไปว่า ในทางกฎหมาย เราไม่ใช่สามีภรรยากัน”ใบหน้าของเขาซีดเผือดในพริบตา“เจียงเฉิง คุณกลับไปเถอะ”ฉันหันหลังเดินกลับคอนโด“หลินเซี่ย!” เขาตะโกนเรียกจากด้านหลัง “ผมจะรอคุณอยู่ตรงนี้! รอจนกว่าคุณจะยอมให้อภัยผม!”ฉันไม่ได้หันกลับไปเจียงเฉิงไม่ยอมกลับจริง ๆเขาอยู่ที่ปารีสตลอดหนึ่งเดือน มารออยู่ใต้ตึกคอนโดของฉันทุกวันฤดูหนาวของปารีสหนาวจับใจ บางวันหิมะตก เข

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 6

    ภาษาฝรั่งเศสของฉันคล่องขึ้นเรื่อย ๆ งานก็ค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางมากขึ้นปิแอร์บอกว่า พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เขาจะให้ฉันรับผิดชอบคดีหนึ่งด้วยตัวเองคืนนั้น หลังจากทำงานล่วงเวลาเสร็จ ฉันกลับถึงอพาร์ตเมนต์ แล้วเห็นร่างที่คุ้นตายืนอยู่ด้านล่างเขาห่อตัวอยู่ในเสื้อโค้ตสีดำ ยืนอยู่ใต้ไฟถนน มือถือช่อดอกไม้พอเห็นฉัน เขาก็รีบเดินตรงเข้ามา"หลินเซี่ย"เป็นเจียงเฉิงเขาซูบผอมจนแทบจำไม่ได้ เบ้าตาลึก โหนกแก้มตอบ ริมฝีปากแห้งแตก ราวกับไม่ได้กินข้าวหรือนอนหลับดี ๆ มาทั้งเดือนฉันยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ"คุณมาที่นี่ได้ยังไง?""ผมมาหาคุณ" เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า "ผมรอไม่ไหวแล้ว""รออะไร?""รอคุณกลับไป" เขาตอบ "แต่คุณไม่ตอบข้อความ ไม่รับสาย ผมเลยต้องมาหาคุณเอง"ฉันมองดอกไม้ในมือเขา เป็นกุหลาบขาวดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุด"ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา..." เขาเริ่มพูด น้ำเสียงสั่นเครือ "ผมคิดถึงคุณทุกวัน"ฉันไม่พูดอะไร"ผมนึกถึงครั้งแรกที่เราเจอกัน ตอนคุณอยู่ในการพิจารณาคดีจำลอง ใส่สูทสีเทาตัวนั้น ตอนนั้นผมคิดเลยว่า ผู้หญิงคนนี้ ผมต้องแต่งงานกับเธอให้ได้""ผมนึกถึงเดตครั้งแรก ผมพาคุณไปกินร้านข้างทาง ค

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 5

    "หลินเซี่ย!""เจียงเฉิง ปล่อยฉันไปเถอะ"ฉันวางสายแล้วปิดเครื่องเพื่อนร่วมงานที่มารับรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ก่อนเอ่ยขอโทษเป็นภาษาฝรั่งเศสที่มาช้าฉันยิ้มส่ายหน้า แล้วเดินตามเขาออกจากอาคารผู้โดยสารค่ำคืนในปารีสเย็นกว่าที่จีน ลมพัดโชยมาพร้อมกลิ่นอายแปลกใหม่ที่ไม่คุ้นเคยฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับกำลังปลดปล่อยห้าปีที่ผ่านมาให้หลุดลอยไปพร้อมลมหายใจหนึ่งเดือนต่อมาเขตที่ 9 กรุงปารีส ร้านกาแฟเล็ก ๆ ชื่อ เลอ มาเรฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ตรงหน้ามีครัวซองต์กับลาเต้หนึ่งแก้ววางอยู่บนถนนด้านนอก ผู้คนต่างเร่งรีบ บางคนจูงสุนัข บางคนเข็นรถเด็ก บางคนหยุดยืนเลือกหนังสือที่แผงข้างทาง"หลินเซี่ย?"ฉันเงยหน้าขึ้น ชายชาวฝรั่งเศสผมทองตาสีฟ้ายืนอยู่ข้างโต๊ะ มือถือแฟ้มเอกสาร"ปิแอร์" ฉันลุกขึ้นกล่าวทักทายเขาเป็นภาษาฝรั่งเศสอย่างคล่องแคล่ว "เชิญนั่งค่ะ"ปิแอร์เป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมาย และเป็นหัวหน้าของฉันในตอนนี้เขาอายุราวสี่สิบต้น ๆ บุคลิกสง่างาม ได้ยินมาว่าเคยเป็นทนายความว่าความที่อายุน้อยที่สุดในปารีส"อยู่ปารีสพอปรับตัวได้หรือยัง?" เขานั่งลงแล้วสั่งเอสเปรสโซหนึ่งแก้ว"ดีมากค

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 4

    ทันทีที่เครื่องบินทะลุผ่านชั้นเมฆ ฉันก็ปิดโทรศัพท์นอกหน้าต่างมีแต่แสงสีขาวจ้าจนแสบตาฉันหลับตา ภาพเหตุการณ์ตลอดห้าปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวครั้งแรกที่เจอเจียงเฉิงในสำนักงานกฎหมาย เขาสวมสูทสีเทาเข้ม กำลังกล่าวโต้แย้งอย่างหนักแน่นบนเวทีจำลองการพิจารณาคดีเดตครั้งแรก เขาพาฉันไปกินร้านข้างทาง บอกว่านี่แหละคือบรรยากาศของชีวิตจริงครั้งแรกที่เจอพ่อแม่ของเขา เขากุมมือฉันไว้แล้วพูดว่า “ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่”วันแต่งงาน เขาดื่มจนเมา โอบกอดฉันแล้วพูดว่า "หลินเซี่ย ชาตินี้ที่ได้แต่งงานกับคุณ คือโชคดีที่สุดในชีวิตของผม"โชคดีที่สุด...ฉันลืมตาขึ้นแล้วยิ้มความโชคดีแบบนั้น...ก็คงมีวันหมดอายุเหมือนกันหลังจากบินสิบสองชั่วโมง เครื่องลงจอดที่สนามบินชาร์ล เดอ โกล กรุงปารีส ตอนหนึ่งทุ่มตามเวลาท้องถิ่นพอเปิดโทรศัพท์ ข้อความก็ทะลักเข้ามาราวกับกระแสน้ำหลากสายที่ไม่ได้รับจากเจียงเฉิง: 47 สายข้อความวีแชทที่ยังไม่ได้อ่าน: 99+ฉันไม่เปิดดูสักข้อความ เลื่อนไปที่รายชื่อติดต่อแล้วส่งข้อความหาคนที่มารับที่สนามบินทันทีโทรศัพท์ของเจียงเฉิงดังเข้ามาอีกครั้งฉันวางสายเขาโทรมาอีกฉันวางส

  • เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม   บทที่ 3

    “เมื่อวานผมบอกว่าจะให้ของขวัญชดเชยคุณ แต่ยังไม่มีโอกาส วันนี้...เอามาให้แล้ว”ฉันชะงักไปครู่หนึ่งถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนออกจากบ้านเมื่อวาน เขาเคยพูดไว้ว่า“คืนนี้ตอนกลับมา ผมจะซื้อของขวัญให้คุณ”ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังจำได้แต่เมื่อเห็นเวลาบนใบเสร็จที่ระบุว่าเพิ่งซื้อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนคงเป็นเพราะเห็นว่าฉันไปกดถูกใจโพสต์ของเหรินเฉียวเฉียว เขาเลยรู้สึกผิดคงจะแวะซื้อกระเป๋าจากเคาน์เตอร์แบรนด์ข้างทางมาให้ เป็นการชดเชยละมั้งฉันไม่ได้รับ และก็ไม่ได้พูดอะไรเจียงเฉิงวางกระเป๋าลงบนเตียง ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง“จริงสิ เรื่องการคัดเลือกพนักงานดีเด่นของสำนักงานกฎหมายเดือนหน้า คุณช่วย...”“ยกให้เหรินเฉียวเฉียว?”เขาคงไม่คิดว่าฉันจะพูดก่อน จึงพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน“เธอเพิ่งเข้าวงการ ยังต้องการการยอมรับแบบนี้มาก คุณก็ได้มาหลายครั้งแล้ว...”ที่แท้ของขวัญที่แวะซื้อมาแบบติดมือชิ้นนี้ ก็ถูกตีราคาเอาไว้ล่วงหน้าแล้วฉันพยักหน้า “ได้”เขานิ่งอึ้งไปคงไม่คิดว่าฉันจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้“คุณ...ไม่โกรธเหรอ?”ฉันส่ายหน้าไม่มีอะไรให้น่าโกรธหรอกเพราะต่อจากนี้ ไม่ว่าเธอจะต้องก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status