All Chapters of พ่อผัว-[NC-20+]: Chapter 31 - Chapter 40

ทันทีที่ประตูปิดสนิท ร่างระหงของรสรินก็ถูกท่อนแขนแกร่งรวบเข้าไปปะทะอกกว้างของเกรียงไกรอย่างแรงจนเธอถลาเข้าหาเขา“อุ๊ย!... ป๋า” รสรินอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า มีจริตจะก้านที่ยั่วยวนอยู่ในที ทรวงอกอิ่มหยุ่นเบียดเสียดกับแผงอกหนาของพ่อผัวจนเธอรู้สึกถึงความแข็งขึงที่พุ่งพล่านอยู่ภายใต้สูทหรูของเขา“เราอย่าเสียเวลาอีกเลยหนู... ป๋าอยากใช้ทุกวินาทีกับหนูให้คุ้มค่าที่สุด” เขาพร่ำพูดเสียงสั่นพร่า แววตาที่จ้องมองลงมานั้นฉายความหื่นกระหายจนปิดไม่มิด ราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวรสรินเชิดใบหน้าสวยขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอก็เริ่มหยาดเยิ้มด้วยไฟตัณหาที่ถูกจุดขึ้นอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากอะไร ริมฝีปากหนาของพ่อผัวก็ฉกวูบลงมาประกบปิดปากของเธอเอาไว้อย่างรุนแรงและรวดเร็วจูบของเกรียงไกรช่างเร่าร้อนและดุดันราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ เขาบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนระอุเข้าไปกวาดชิมความหวานภายในโพรงปากของสะใภ้สาวอย่างเชี่ยวชาญ รสรินครางฮือในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง เธอตอบโ

“ทำไมวันนี้ป๋าของหนูแก่ไวจังล่ะคะ?” รสรินเอ่ยออเซาะถามพลางขยับกายเข้าหา นิ้วเรียวยาววาดวงเขี่ยวนรอบหัวนมของเกรียงไกรอย่างหลงใหล เธอช้อนสายตาฉ่ำปรือที่แฝงไปด้วยความยั่วยวนขึ้นมองหน้าพ่อผัวอย่างท้าทาย“วันนี้ป๋าตื่นเต้นไปหน่อย... ยิ่งเห็นหนูครางตอนคุยโทรศัพท์กับไอ้วินนะ มันเร้าอารมณ์ป๋าสุดๆ เลยล่ะ” เกรียงไกรตอบพลางลูบปอยผมที่ชุ่มเหงื่อข้างใบหูของสะใภ้สาวอย่างผ่อนคลาย อารมณ์ดิบเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ในแววตา“แต่หนูไม่ต้องห่วงหรอก เรามีเวลาทั้งวัน ป๋าเย็ดได้ทั้งวันอยู่แล้วหนูก็รู้... ป๋าจะทำจนหนูหลับเป็นตายเลยล่ะคืนนี้” คำพูดหื่นๆ ของเขาแทนที่จะทำให้รสรินเขินอาย แต่มันกลับเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ปลุกเร้าอารมณ์ที่เพิ่งจะมอดลงให้พุ่งพล่านขึ้นมาใหม่ในพริบตา“จริงๆ นะคะ... ป๋าต้องป้อนหนูให้อิ่มๆ นะคะ อย่างที่ป๋าเคยทำ...” รสรินกระซิบตอบอย่างร่านร้อน ใบหน้าสวยซบลงที่อกแกร่ง “หนูจะขอเป็นเมียของป๋า ผัวคนนี้ไปตลอดเลยค่ะ…”มือเรียวงามของสะใภ้สาวไม่ปล่อยให้เวลาเปล่าประโยชน์ เธอเอื้อมลงไ

นาฬิกาติดผนังตัวใหญ่ที่เป็นส่วนหนึ่งของงานตกแต่งในห้องส่งเสียงเดินอย่างสม่ำเสมอ เข็มสั้นกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้เลขสิบเอ็ดเข้าไปทุกที กวินที่เอนหลังพิงหัวเตียงเริ่มละสายตาจากสิ่งรอบตัว หันไปมองที่ช่องประตูซึ่งเชื่อมต่อระหว่างห้องแต่งตัว เขาเฝ้ารอร่างระหงในชุดนอนผ้าไหมเนื้อละเอียดที่ดูแสนรัญจวนใจ ซึ่งเธอกำลังใช้เวลาจัดการดูแลตัวเองตามประสาผู้หญิงอยู่หน้ากระจก“ริน... จะห้าทุ่มแล้วนะคะ” กวินร้องเรียกด้วยน้ำเสียงที่สื่อถึงความรักและความโหยหาในตัวภรรยา“ถ้าพี่วินง่วง นอนก่อนก็ได้นะคะ” รสรินขานตอบสั้นๆ มือยังคงถือหวีแปรงผมสลวยต่อที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างใจเย็น“พี่รอนะ” กวินบอกพลางหยิบ iPad บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาเปิดเขี่ยหน้าจอฆ่าเวลาครู่ต่อมา รสรินเดินนวยนาดออกมาจากห้องแต่งตัว ชุดนอนไหมแพรยาวเคล้าไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างลงตัว เธอบรรจงหย่อนสะโพกงามลงบนฟูกนุ่มข้างๆ ผู้เป็นสามี กวินรีบวาง iPad ลงทันทีแล้วหันมาให้ความสนใจเมียรักแทน แววตาของเขาเป็นประกายวับวาว“คืนนี้เมียพี่ดูรัญจวนใจจัง” เขาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยย

เสียงแจ้งเตือนจาก iPad ที่ลืมปิดเสียงไว้ดังแทรกความเงียบขึ้นมาเพียงสั้นๆ แต่มันกลับทำลายความหลับใหลของกวินลงอย่างสิ้นเชิง เขาพยายามปรือตาขึ้นในความมืด สติที่เริ่มฟื้นคืนกลับมาทำให้เขานึกถึงเมียรักเป็นอย่างแรก มือหนาเอื้อมไปลูบไล้หาคนข้างกายด้วยความห่วงใยในอาการไข้ที่ยังกังวลอยู่ทว่า... ความว่างเปล่าและความเย็นชืดของผ้าปูที่นอนคือสิ่งที่เขาได้รับ“ริน...” เขาพึมพำเรียกเสียงเบา พลางหันไปมองทางห้องน้ำ แต่ประตูที่เปิดอ้าค้างไว้และแสงไฟไนต์ไลต์ที่สลัวออกมากลับไร้ร่างของคนคู่ใจ“เอ๊ะ! รินไปไหน?” ความสงสัยเริ่มก่อตัว กวินขยับตัวลุกขึ้นสไลด์ตัวลงจากเตียงนุ่ม เดินตรงไปสำรวจในห้องน้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง แต่ภายในห้องสี่เหลี่ยมนั้นมีเพียงความเงียบ “ห้องน้ำก็ไม่มี... หรือว่าจะไปหาอะไรทานที่แพนทรีข้างนอก?”เขากลับมานั่งลงที่ขอบเตียง พยายามข่มตานอนต่อแต่ทำไม่ได้ ใจมันพะวักพะวนรอคอยให้ประตูห้องเปิดออกและเห็นร่างระหงเดินกลับเข้ามา แต่เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า รสรินก็ยังไม่ปรากฏตัว ความเอะใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวลใจอย่างหนัก ถ้าแค่

รสรินทิ้งร่างที่สั่นระริกราวกับขี้ผึ้งลนไฟลงบนตักกว้างของเกรียงไกรอย่างคนหมดสิ้นเรี่ยวแรง แผ่นหลังเนียนละเอียดที่มีหยดเหงื่อเกาะพราวพิงแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของพ่อผัว มือหยาบใหญ่ของเกรียงไกรสอดใต้วงแขนเข้ามาเกาะกุมเต้าทรวงอวบอิ่มทั้งสองข้างไว้มั่น เขาบีบคลึงเคล้าคลึงยอดถันที่แข็งเป็นไตอย่างย่ามใจราวกับมันเป็นสมบัติส่วนตัวที่เขาถือครองสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวกวินที่แอบมองอยู่หลังเสารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บาดลึก รสรินคือเมียที่เขาแต่งงานด้วย เธอคือสมบัติล้ำค่าที่เขาควรจะเป็นเจ้าของเพียงคนเดียว ทว่าภาพที่เห็นกลับกลายเป็นการแบ่งปันสิ่งที่เป็นของเขาให้ชายอื่น ทว่าความเจ็บปวดนั้นกลับถูกเคลือบไว้ด้วยความรัญจวนใจอย่างวิปริต เมื่อเขาเห็นเมียรักเอี้ยวลำคอระหงหันกลับไปจูบปากกับพ่อของเขาอย่างดูดดื่ม เสียงแลกลิ้นและเสียงดูดดึงริมฝีปากดังแจบจวบชวนให้กวินใจสั่นสะท้าน เธอช่างดูพึงพอใจในรสจูบที่หยาบโลนนั้นเหลือเกิน“อูยยย... ป๋าขา... มันดีเหลือเกิน หนูมีความสุขที่สุดเลยค่ะ” เธอพึมพำเสียงพร่าหลังจากการจูบอันยาวนานจบลง ดวงตาปรือฉ่ำวาวไปด้วยไฟร