All Chapters of พ่อผัว-[NC-20+]: Chapter 51 - Chapter 60

ความเงียบภายในห้องนอนเริ่มหนาหนักจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งสม่ำเสมอ รสรินนอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่ม ความเย็นฉ่ำของอากาศไม่ได้ช่วยดับไฟราคะที่ยังสุมขอนอยู่ในกายเธอได้เลย ความรู้สึกคั่งค้างจากรสกามที่ ‘จืดชืด’ เมื่อครู่กลายเป็นแรงกดดันมหาศาลที่จุกอยู่ตรงกึ่งกลางกาย เธอปรายตามองกวินที่นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอของเขาบอกเธอว่าเขากำลังจมดิ่งในนิทรามือเรียวเล็กค่อยๆ สอดลึกเข้าไปภายใต้ผ้าห่มช้าๆ ผิวเนื้อของเธอเองที่สัมผัสถูกร่องสวาทที่ยังคงบวมช้ำและฉ่ำเยิ้มทำให้เธอรับรู้ถึงความซ่านสยิวที่แล่นริ้วขึ้นมา รสรินกลั้นหายใจจนตัวเกร็ง พะวงกับผัวที่นอนอยู่ข้างๆ จะตื่นมาเห็นความร่านร้อนของเธอ แต่อีกใจกลับโหยหาการปลดปล่อยจนสั่นสะท้าน ปลายนิ้วของเธอเริ่มขยับคลึงวนเบาะๆ ลงบนติ่งเสียว แผ่วเบาและระแวดระวังประหนึ่งโจรที่กำลังย่องเบาในความมืด“อื้อออ... ซี้ดดด...” เสียงครางที่กักเก็บไว้ในลำคอหลุดรอดออกมาเป็นเสียงกระซิบพร่า รสรินหลับตาลงแน่น ภาพในหัวไม่ใช่ใบหน้าของสามีที่นอนอยู่ข้างกาย แต่เป็นภ

รสรินค่อยๆ หยัดกายโหย่งตัวขึ้นจากอกหนา ทิ้งสัมผัสเหนอะหนะของหยาดเหงื่อไว้เบื้องหลัง เกรียงไกรคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะออกแรงพลิกร่างระหงให้หมอบคลานในท่าสี่ขา สะโพกผุดผ่องแอ่นโค้งขึ้นท้าทายแสงไฟ แผ่นหลังเนียนละเอียดบุ๋มเป็นร่องลึกเย้ายวนใจ“เย็ดมาเลยค่ะผัวขา...”เธอเอี้ยวใบหน้ากลับมาส่งสายตาฉ่ำปรือ ริมฝีปากอิ่มเผยอค้างพ่นลมหายใจร้อนผ่าว ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือของกวินนั้นช่างบิดเบี้ยวและหยาบโลนเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการถึงเมียผู้เรียบร้อยของเขา รสรินในตอนนี้คือแม่มดสาวที่กำลังร่ายมนต์ราคะใส่ชายคราวพ่ออย่างไม่หลงเหลือความเป็นกุลสตรีอย่างที่เธอเป็นในเวลาปกติอยู่ต่อหน้าเขาเกรียงไกรกำลำควยที่สั่นกระตุกไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างเอื้อมไปฟาดลงบนปลีสะโพกขาวจนขึ้นรอยฝ่ามือแดงระเรื่อ ก่อนจะลูบไล้แคมเนื้อที่ปลิ้นเปื้อนน้ำกามมาทางด้านหลังอย่างหลงใหล “อูยยย... หีร่านๆ แบบนี้มันน่าเย็ดให้บานจริงๆ!”เขาคำรามออกมาอย่างกักขฬะ ก่อนจะจ่อส่วนหัวบานหยักเข้ากับช่องทางสีสดที่เยิ้มฉ่ำ แล้วกระแทกพรวดเดียวจนมิ

กวินหัวเราะร่าจนไหล่สั่น พลางยกแก้วไวน์ขึ้นชูทางป้าเล็กที่ยืนพิงกรอบประตูห้องอาหาร แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องสะท้อนกับหน้าปัดนาฬิกาเรือนทองบนผนังที่ชี้บอกเวลาสองทุ่มตรง กลิ่นอาหารคาวที่เริ่มจางไปถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไม้โอ๊กจางๆ จากไวน์แดงที่รินทิ้งไว้จนส่งกลิ่นหอมฟุ้ง“อะไรกันป้า นี่มันเพิ่งจะสองทุ่มเองนะ จะรีบไปไหนเนี่ย” กวินร้องแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวใจ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายประหนึ่งสามีที่ไร้เรื่องทุกข์ร้อนในใจ“ไม่รู้ล่ะค่ะ คืนนี้ละครตอนจบแล้ว ยังไงก็ต้องปิดครัวเดี๋ยวนี้!” หญิงชราทำท่าเง้างอดสะบัดหน้าใส่คุณหนูของเธออย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ท่าทางกระเง้ากระงอดนั้นเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวใจเบาๆ จากคนบนโต๊ะ เป็นบรรยากาศความอบอุ่นแบบครอบครัวที่กวินเคยหลงรักจนหมดใจ“ไม่เอาอะไรเพิ่มแล้วล่ะค่ะป้าเล็ก เดี๋ยวที่เหลือรินจัดการเองได้ค่ะ” รสรินเอ่ยขึ้นพร้อมส่งยิ้มหวานหยดที่ดูแสนดีเสียจนกวินรู้สึกเหมือนมีมวลน้ำแข็งแล่นผ่านกระดูกสันหลัง มือเรียวของเธอหยิบช้อนกลางวางลงบนขอบจานอย่างละเมียดละไม ท่วงท่าที่อ่อนหวานและเป็นงานเป็

เสียงหอบพร่าของคนสองคนดังประสานกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งอยู่ในความเงียบ เกรียงไกรวาดแขนโอบกอดร่างของรสรินจากด้านหลัง สัมผัสจากผิวกายที่ชุ่มเหงื่อบดเบียดกันจนเกิดเสียงซับซ่าน ผิวเนื้อเปลือยเปล่าท่อนล่างของทั้งคู่ขยับหันเข้าหากันช้าๆ ก่อนจะประกบริมฝีปากจูบกันอย่างดูดดื่ม เสียงดูดดึงเรียวลิ้นดัง จวบจ้าบ ก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวกามทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างอาลัยอาวรณ์ เส้นน้ำลายใสเชื่อมรอยระหว่างริมฝีปากก่อนจะขาดสะบั้นลง “เรากลับไปดูเจ้าวินมันก่อนดีกว่า เอามันขึ้นไปนอนก่อนแล้วเราค่อยมาต่อกัน” เกรียงไกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยประหนึ่งพูดเรื่องปกติธรรมดา ไร้ซึ่งความกระดากอายในน้ำคำนั้น“ค่ะ” รสรินรับคำสั้นๆ เธอจัดแต่งชุดเดรสที่ยับย่นให้เข้าที่ด้วยมือที่ยังสั่นเทา ก่อนจะเดินตามพ่อผัวออกจากห้องไปโดยไม่รู้เลยว่า ทุกคำพูดและทุกการกระทำถูกบันทึกไว้ในเงาของผู้ที่เฝ้าดูอยู่กวินรีบกดปิดหน้าจอมือถือจนความมืดเข้าปกคลุมห้องอาหาร เขาหดตัวลงในท่าเดิม ปล่อยศีรษะพับไปด้านข้างพิงพนักเก้าอี้เหมือนคนไร้สติ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความแค้นที่แทบระเบิดออก เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสอง

ภายในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊กเคร่งขรึม กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟอาราบิก้าที่เริ่มเย็นชืดคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่นิ่งสงัด เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วหวิวเป็นเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของกวินในบ่ายที่แสงแดดรำไรทอดผ่านม่านมู่ลี่ไม้เป็นเส้นขนานลงบนโต๊ะทำงาน บนบานประตูไม้แกะสลักมีป้ายทองเหลืองสลักชื่อ “ผู้อำนวยการสำนักบริการการค้าต่างประเทศ กวิน เตชะเกรียงไกร” เด่นหรา เป็นเครื่องตอกย้ำหัวโขนที่เขาต้องสวมใส่ไว้อย่างเหนียวแน่นกวินละสายตาจากกองแฟ้มเสนอเซ็น นิ้วเรียวบีบเค้นที่ขมับเพื่อบรรเทาความตึงเครียดที่เต้นตุบอยู่ข้างใน เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ เสียงหนังลั่นเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบาในความเงียบ ดวงตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังที่เข็มยาวชี้บอกเวลาเกือบสี่โมงเย็น“สี่โมงเย็นแล้วสินะ...” เขาสบถเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงแหบพร่าคล้ายคนขาดน้ำสายตาของเขาเลื่อนมาหยุดอยู่ที่สมาร์ทโฟนที่วางสงบนิ่งอยู่บนแผ่นรองเขียนสีดำสนิท มันดูไร้พิษสง ทว่าข้างในกลับบรรจุความจริงที่เน่าเฟะจนเกินกว่ามนุษย์ปกติจะแบกรับ กวินทอดถอนหายใจยาวจนอกกระเพื่อม ความรู้สึกเบื่อโลกและความขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาใน