All Chapters of พ่อผัว-[NC-20+]: Chapter 61 - Chapter 70

แสงสีฟ้าจากหน้าจอมือถือสาดกะทบใบหน้าของกวินที่บิดเบี้ยวในความมืดสลัวของห้องนอน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบที่รสรินเพิ่งฉีดพรมก่อนจะ "ปฏิบัติภารกิจ" กับเขาเมื่อครู่ยังคงอบอวลชวนคลื่นไส้อยู่บนหมอนข้างตัว ทว่าเสียงที่ลอดออกมาจากลำโพงเครื่องนั้นกลับเป็นความจริงที่แสนโสมมจนเขาแทบจะขย้อนมื้อค่ำออกมา“โอ๊ยยย... ซี้ดดด... ผัวขา... เย็ดแรงๆ อูยยย... วันนี้เมียเงี่ยนเหลือเกิน!”เสียงร้องครางอย่างร่านร้อนของรสรินดังสอดประสานกับเสียงเนื้อกระทบกันหนักๆ ดัง ตับ ตับ ตับ! แว่วมาจากห้องนอนของเกรียงไกร กวินกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทิ้มไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเพลิงแค้นที่สุมอยู่ในอกจนแทบระเบิดออกตามรูขุมขน เขาจ้องมองภาพมัวๆ ในจอนั้นด้วยดวงตาแดงก่ำในมุมมองจากกล้องรูเข็ม กวินเห็นรสรินในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีขาว—ชุดเดียวกับที่เธอเพิ่งถอดออกให้เขาสัมผัสเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน—บัดนี้มันรั้งขึ้นไปกองอยู่ที่เอวคอด ร่างระหงของเธอนอนหงายราบอยู่บนฟูนุ่มบนเตียงขนาดคิงไซส์ ขาเรียวทั้งสองข้างฉีกกว้างชี้ฟ้า โดยมีร่างของเกรียงไกรที่เขาเคยเทิดทูนเป็นต้นแบบของชีวิต กำลังโถมน้ำหนักล

รถตู้อัลพาร์ดสีดำขลับเคลื่อนตัวเข้าสู่ร่มเงาของโรงจอดรถด้วยความเงียบเชียบดุจสัมผัสของกำมะหยี่ เครื่องยนต์ดับวูบลงเหลือเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนที่ครางแผ่ว ทันทีที่ประตูสไลด์ไฟฟ้าเลื่อนเปิดออก กวินก็ก้าวลงจากรถอย่างร่องแร่ง รวดเร็วราวกับรอคอยวินาทีนี้มาตลอดทางเขาย่อตัวลงเล็กน้อย แขนแข็งแรงเอื้อมเข้าไปในห้องโดยสาร กลิ่นแป้งเด็กสะอาดๆ โชยมาเตะจมูกเมื่อเขารับร่างน้อยที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าอ้อมสีขาวนวลจากอ้อมอกของรสรินมาไว้กับอกตนเอง สัมผัสที่ได้รับคือความนุ่มนิ่มและไอร้อนจางๆ จากสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่หนักไม่กี่กิโลกรัม ทว่าสำหรับกวิน มันคือโลกทั้งใบที่เขากำลังโอบอุ้มไว้“ถึงบ้านเราแล้วนะลูก...”เขากระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบหลายปีผุดขึ้นบนใบหน้า แววตาของเขาสดใสราวกระจกที่ถูกเช็ดจนสะอาด ปราศจากร่องรอยของความพยาบาทชั่วขณะ กวินก้มลงสูดดมความบริสุทธิ์จากผ้าอ้อมผืนหนา พลางกระชับอ้อมกอดราวกับกลัวว่าลมแรงๆ จะมาพรากแก้วตาดวงใจนี้ไปขณะที่ป้าเล็กก้าวลงมาจากรถเป็นคนถัดไป เธอรีบหันกลับไปยื่นมือที่เหี่ยวย่นแต่เปี่ยมด้วยความอาทรให้สะใภ้ของบ้าน“คุณรินจับมือป้าไว้ค่ะ ค่อยๆ ขยับนะคะ” รสริน

รสรินทรุดร่างลงบนพื้นไม้ที่เย็นเยียบ ร่างกายสั่นสะท้านจนแทบจะควบคุมไม่ได้ ดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความตระหนกจดจ้องไปยังประตูห้องนอนที่ค่อยๆเธอรู้สึกเหมือนมีเงาบางอย่างบังแสงที่ส่องเข้ามาในห้องกวินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แสงสว่างจากเบื้องหลังฉาบให้ร่างของเขาดูเป็นเงาทมิฬที่น่าเกรงขาม ในอ้อมแขนมี เกวริน ทารกน้อยที่หลับปุ๋ยซบไหล่เขาอย่างไว้วางใจ ท่าทางของเขาช่างดูเป็นพ่อที่แสนดี หากแต่ใบหน้าที่เรียบเฉยประหนึ่งรูปสลักน้ำแข็งกลับส่งกลิ่นอายความตายออกมาจนรสนรินแทบสำลักเขามองมาที่เธอด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ทว่านั่นกลับน่าสยดสยองยิ่งกว่า“เห็นแล้วเหรอ?” เขาเอ่ยขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยกวินก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ลมหายใจของรสรินขาดห้วงเมื่อเขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมมาเช็ดน้ำตาบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา ทว่าสัมผัสนั้นกลับเย็นจัดจนเธอขนลุกชันไปทั้งตัว ราวกับสัมผัสจากเพชฌฆาตที่กำลังสำรวจคอของนักโทษก่อนลงดาบ“ทีนี้รู้หรือยัง?... ว่าทำไมพี่ถึงตั้งชื่อลูกว่า เกวริน”น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่เสียดแทงลึกเข้าไปในโสตประสาท เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะใบหูที่เย็นช

ภายในห้องวีไอพีขนาดย่อม กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ อบอวลชวนผ่อนคลายขัดกับมวลอากาศที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟวอร์มไวท์จากโคมระย้าสาดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คขัดเงา สะท้อนประกายวาววับของเครื่องเงินที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเกรียงไกรนั่งนิ่งอยู่หัวโต๊ะ ผิวหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน ปลายข้อนิ้วที่จับผ้ากันเปื้อนยังคงสั่นระริกจนต้องซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะ ดวงตาที่เคยฉายแววอำนาจของว่าที่ปลัดกระทรวงบัดนี้กลับเลื่อนลอย ไร้การตอบสนองต่อเสียงเจื้อยแจ้วรอบข้าง ประหนึ่งวิญญาณของเขาได้หลุดลอยออกจากร่างไปตั้งแต่ตอนที่เศษแจกันในห้องนอนแตกกระจายรสรินนั่งอยู่ข้างกวิน เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนหินมหึมากดทับอยู่ที่บ่า กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในห้องที่ผสมกับกลิ่นอาหารเลิศรสกลับทำให้เธอพะอืดพะอมจนต้องจิกเล็บลงบนหน้าขาตัวเองเพื่อเรียกสติ"ม้ารินทำไมร้องไห้ล่ะคะ ใครทำอะไรม้าคะ?"เสียงเล็กๆ ของกาเหว่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงระดับสายตาเรียกความสนใจจากทุกคน เด็กน้อยชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ แววตาใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยนั้นประหนึ่งเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงบนแผลสดในใจรสริน"เปล่านี่คะ... ควันมันเข้าตาม้ารินน่ะ

"หนูริน... เป็นยังไงบ้าง?"เสียงของเกรียงไกรสั่นพร่า ร่างสูงใหญ่ที่เคยผึ่งผายในชุดสูทเนื้อดีขยับเข้าใกล้ขอบเตียงคนไข้อย่างลืมตัว กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศหรูหราที่ติดตัวเขามาปะทะเข้ากับกลิ่นยาฆ่าเชื้อในห้องโถมเข้าใส่รสรินจนเธอรู้สึกอึดอัด แผ่นหลังของเธอลีบติดกับพนักเตียงพยายามถดหนีสัมผัสที่ไม่ได้ร้องขอ ชายชราเหมือนจะเพิ่งรู้สึกถึงกำแพงล่องหนที่กั้นขวางอยู่ เขาค่อยๆ ขยับถอยห่างออกมาทีละก้าว ทว่าดวงตายังคงจ้องมองสะใภ้ด้วยความห่วงใยจนออกนอกหน้า"รินเขาไม่เป็นไรแล้วครับป๊า... โชคดีที่หมอล้างท้องทัน"คำว่า 'ล้างท้อง' จากปากกวินกรีดผ่านความเงียบราวกับคมมีด บรรยากาศในห้องพลันหนักอึ้งและตึงเครียดขึ้นมาทันที ป้าเล็กที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องรู้สึกเหมือนออกซิเจนกำลังจะหมดไปจากห้องนี้ เธอขยับผ้ากันเปื้อนในมือไปมาอย่างกระสับกระส่าย"เดี๋ยวป้าออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะ... เห็นหนูรินปลอดภัย ป้าก็โล่งใจแล้ว"ป้าเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงแห้งผาก แววตาที่ผ่านโลกมามากกวาดมองคนทั้งสามด้วยความรู้สึกประหลาด แฝงไปด้วยความเวทนาที่ปิดไม่มิด หญิงชราขยับตัวเข้าไปใกล้กวินอย่างรู้งาน ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนที่ดูฝืนธรรมชาต