All Chapters of เผด็จรัก คุณแม่จำเป็น: Chapter 31 - Chapter 40

"แล้วอีฟกับนาวจะทำยังไงต่อไปล่ะทีนี้" เฟียสเพื่อนร่วมชั้นปีเอ่ยถามหลังจากรู้เรื่องที่อีฟถูกอธิการบดีของมหาวิทยาลัยเรียกพบ จริงๆ แล้วเรียกทั้งอีฟและนาว แต่วันนี้นาวป่วยไม่ได้มาเรียน"คงต้องกลับปรึกษานาวก่อน งั้นอีฟกลับเลยนะ อีฟต้องเข้าบริษัทก่อนด้วย แล้วจะรีบไปบอกนาว" อีฟมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ก้าวขาฉับๆ ด้วยความรีบเร่ง ร้อนใจเดินไปยังหน้ามหาวิทยาลัยเพื่อรอรถเมล์ แล้วต้องต่อรถไฟฟ้าไปบริษัทอีก"นาว นาวดีขึ้นหรือยัง อีฟกำลังออกจากบริษัท จะเอาอะไรไหม" อีฟกดโทรศัพท์ต่อสายหานาวทันทีที่จัดการธุระที่บริษัทเรียบร้อย"นาวอยู่บ้านปุณณ์ คืนนี้ปุณณ์ให้ค้างที่นี่""อ้าวเหรอ แต่อีฟมีเรื่องสำคัญจะคุยกับนาวด้วยสิ""เรื่องอะไรเหรอ""เรื่องเรียนน่ะ สำคัญกับเราสองคนมากด้วย""อีฟมาที่นี่ได้ไหม เดี๋ยวนาวส่งโลเคชั่นไปให้""ได้ๆ นี่อีฟก็อยู่หน้าบริษัทแล้วเนี่ย งั้นนาวส่งโลเคชั่นมาเลยนะ อีฟจะไปรอแท็กซี่" พูดจบอีฟก็กดวางสายทันที แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้เธอไม่ทันระวัง เดินชนใครบางคนหงายหลังจนตัวเองร่วงลงพื้น"ว๊าย!!!>อีฟหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวด แต่เธอก็ไม่ได้รับความรู้สึกนั้น"เป็นอะไรหรือเปล

"นาวทำอะไร" ปุณณ์ถามทันทีที่อุ้มพาฝันเข้ามาภายในห้องนอนหลังจากพาไปเล่นห้องคุณปู่คุณย่าในระหว่างที่รอนาวอาบน้ำ เห็นเธอกำลังนั่งพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบย่อม เขารีบวางลูกสาวลงบนเตียงนอน แล้วดึงเสื้อในมือถือออกมา"ก็นาวหายป่วยแล้ว แล้วนาวก็จัดการเรื่องเรียนเรียบร้อยแล้วด้วย นาวก็จะกลับไปอยู่คอนโดไง เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วปุณณ์ก็เป็นคนบอกเองว่าถ้านาวหายป่วย ปุณณ์ก็จะยอมให้นาวกลับไปอยู่คอนโดเหมือนเดิม พอมีเรื่องเรียนเข้ามา ปุณณ์ก็บอกให้นาวอยู่ที่นี่ต่อ เพื่อความสะดวกเวลาไปติดต่อมหาลัย นาวก็ยอม แต่นี่ก็จัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นาวก็ต้องกลับไปอยู่คอนโดสิ" นาวดึงเสื้อในมือหนามาพับต่อพร้อมทั้งอธิบายให้เขาฟัง"แต่พรุ่งนี้เราต้องพาพาฝันไปฉีดวัคซีนนะ" ปุณณ์พยายามหาเหตุผลมาเป็นข้ออ้างฉุดรั้งให้นาวอยู่ที่นี่เหมือนหลายวันที่ผ่านมา พร้อมทั้งสวมกอดร่างบางไว้แน่น"นาวจำได้""จำได้ แล้วนาวจะรีบกลับทำไม อยู่ต่อนะ จริงๆ นาวอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยก็ได้""นอนกันดีกว่านะคะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า""นาวจงใจเปลี่ยนเรื่อง" ปุณณ์คลายอ้อมกอด จ้องมองเจ้าของใบหน้าสวย"ค่ะ พาฝันง่วงหรือยังคะ" นาวยอมรั

"คุณพ่อครับ นาวโดนทำร้าย ไอ้ตุลย์ภพมันช่วยนาวไว้แต่มันพานาวไปไหนก็ไม่รู้ ปุณณ์คาดกับมัน" ปุณณ์ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้วยความร้อนใจ กดโทรออกหาเลขหมายปลายทางคือพ่อของเขา"ปุณณ์ใจเย็น พ่อจะไปเดี๋ยวนี้ " อาชิกดวางสายทันทีที่ได้รับทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นเวลาไม่นานอาชิมาถึงตัวปุณณ์พร้อมกับปัณณ์ และบอดี้การ์ดอีกนับสิบชีวิต โดยมีเป้าหมายที่บ้านรัฐมนตรีเอกกมล พ่อของตุลย์ภพรถยนต์สามคันเคลื่อนตัวเข้ามาจอดภายในคฤหาสน์หลังงามของเอกกมล โดยที่บอดี้การ์ดจำนวนหนึ่งได้ทำการเปิดทางอำนวยความสะดวกให้กับผู้เป็นนายไว้ก่อนที่จะมาถึง"ไปบอกนายของพวกมึงว่าคุณอินทัชมาขอพบ" บอดี้การ์ดของอาชิบอกกับหัวหน้าบอดี้การ์ดของเอกกมล โดยที่ต่างฝ่ายต่างยกปืนขึ้นมาจ่ออีกฝ่ายอย่างคุมเชิง"เวลานี้เป็นเวลาพักผ่อนของท่านรัฐมนตรี ไปบอกนายของพวกมึงให้กลับไป แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่" บอดี้การ์ดของเอกกมลตอบกลับ"แต่กูจะพบวันนี้ ไปบอกนายมึงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูจะระเบิดหัวสมองมึง แล้วจัดการถล่มที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากองเลย ไปสิว่ะ!!" ปุณณ์ชักปืนพรัอมขึ้นลำ จ่อปลายกระบอกปืนไปที่ศีรษะของหัวหน้าบอดี้การ์ด บังคับขู่เข็ญให้

สองเท้าก้าวเข้าห้องนอนอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวจะรบกวนร่างที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง ก้าวเข้าไปในห้องน้ำชำระล้างร่างกาย ทั้งคราบเลือดที่กระเซ็นมาเปรอะเปื้อน และคราบเหงื่อไคลปุณณ์ซุกเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มอย่างแผ่วเบากลัวทำให้คนเจ็บตื่น ก่อนจะวาดวงแขนแข็งแรงค่อยๆ รั้งร่างบางเข้ามากอดแนบอก มืออุ่นซุกเข้าไปใต้ชุดนอนลูบไล้คลึงสองเต้าด้วยความเคยชิน จูบที่เรือนผมหอมเบาๆ นาวขยับมือเรียวเล็กทาบทับกับมืออุ่นที่กอบกุมอกอวบไว้อีกชั้น เธอรู้สึกตัวตั้งแต่ที่ร่างสูงซุกตัวเข้ามาใต้ผ้าห่มแล้ว แต่ด้วยดวงตาที่หนักอึ้งเพราะฤทธิ์ยาและความบอบช้ำที่ได้รับจึงทำให้เธอไม่อยากลืมตา อยากจะนอนอยู่ในอ้อมกอดที่สามารถให้ความอบอุ่นและปกป้องเธอได้นาวรู้สึกตัวตื่นอีกทีในช่วงสายของวันถัดมา ขยับตัวเปลี่ยนอิริยาบถแล้วรู้สึกเจ็บร้าวระบมไปทั้งตัว จนต้องร้องครางออกมา ทำให้คนที่นอนกอดอยู่ข้างๆ รู้สึกตัว มือหนารั้งร่างบางมาชิดตัว ลุกขึ้นมาถามด้วยความเป็นห่วง"เป็นยังไงบ้าง" ปุณณ์ถามพลางมองคนข้างกายอย่างสำรวจ มือใหญ่หนาอบอุ่นสัมผัสลูบไล้ผิวแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม แตะหลังมือกับหน้าผากและซอกคอ ลูบไล้กายสาวอย่างเบามือ เกรงจะทำให้อีกฝ่าย

"เดี๋ยวนี้ไม่เห็นไปเล่นกับพาฝันเลย" นาวเอ่ยถามขณะเดินลงจากตึกเรียน หลังจากวันนั้นที่ทักปัณณ์เป็นปุณณ์ อีฟก็ไม่ไปที่บ้านอีกเลย"หน้าแตกมาตั้งกี่รอบ ทักผิดทักถูก จะไปให้หน้าแตกอีกทำไมเล่า แต่บอกเลยว่าคิดถึงพาฝันสุดๆ" อีฟทำหน้าจ๋อยเมื่อนึกถึงพาฝัน เด็กหญิงตัวน้อยแสนน่ารัก"คิดถึงก็ไปหา ตอนนี้น่ารักขึ้นทุกวัน กินนมเก่ง แก้มยุ้ย ยิ้มก็เก่ง นอนก็เริ่มเป็นเวลา ฉลาดเกินวัย และที่สำคัญชันคอได้แล้วด้วย นาวเรียกก็ชันคอขึ้นมามองตามเสียง หลงรักลูกรอบที่ล้าน" นาวพูดถึงลูกสาวด้วยความสุขใจ ปลาบปลื้ม และตื้นเต้นไปกับทุกพัฒนาการในแต่ละวันของลูกสาวตัวน้อย"งือออออ ยิ่งฟังยิ่งคิดถึง งั้นวันนี้ยอม""ยอมอะไร?""ยอมหน้าแตกไง คิดถึงพาฝันก็ต้องยอมหน้าแตก ทำหน้าเซ่อๆ เข้าไว้" ถ้าอยากไปหาพาฝันเธอก็ต้องตีหน้าเซ่อเข้าไว้ ถ้าเผลอไปปล่อยไก่ตัวเบอเร่อเข้าอีก"อีฟต้องค่อยๆ สังเกตสิ ไม่ใช่เห็นหน้าปุ๊บทักปั๊บ ดูท่าทาง ดูการแต่งตัวด้วย แต่จะว่าไปวันนี้ใส่เสื้อช็อปเหมือนกันก็แทบแยกไม่ออกเหมือนกันนะ ถ้าไม่สังเกตหรือได้ฟังเสียง" นาวว่าพลางหย่อนสะโพกสวยลงนั่งบนม้านั่งใต้ตึกเรียน เช่นเดียวกับอีฟ เพื่อรอปุณณ์มารับ แต่วันนี้เข