All Chapters of เผด็จรัก คุณแม่จำเป็น: Chapter 11 - Chapter 20

"หูยยยย ห้องนาวสวยอ่ะ" ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาภายในห้องพักคอนโดมิเนียมสำหรับพนักงานของ EMMALINE อีฟวางกระเป๋าวิ่งไปรอบห้องด้วยความตื่นตาตื่นใจราวกับเด็กน้อย"ห้องอีฟก็ต้องสวยเหมือนกันแหละ" นาวยิ้มขำกับท่าทางของเพื่อน"นั่นสิ อีฟไปดูห้องอีฟบ้างดีกว่า" ว่าแล้วก็หยิบกระเป๋าของตัวเองเปิดประตูออกจากห้องของนาวไปยังห้องของตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหลังจากวันที่เซ็นสัญญาหนึ่งเดือน นาวกับอีฟก็ย้ายเข้ามาอยู่คอนโดมิเนียมที่บัวจัดไว้ให้คนละห้อง ในตอนแรกทั้งคู่จะอยู่ด้วยกัน แต่จ๋า เลขานุการของบัวที่เอาคีย์การ์ดมาให้บอกว่าเป็นสิทธิ์ของนางแบบของแบรนด์ที่จะมีห้องพักส่วนตัว นาวกับอีฟจึงยอมรับไว้ โดยทั้งชั้นมีเพียงสี่ห้อง อีกสองห้องเป็นของแอนนากับน้ำฝนนางแบบอีกสองคนของแบรนด์นาวถือกระเป๋าเสื้อผ้าเพียงใบเดียวมาวางบนโซฟา แต่ด้วยกลัวว่าจะทำมันเปื้อนหรือเป็นรอยจึงรีบเอากระเป๋าวางลงบนพื้นข้างโซฟานั้นแทนดวงตาคู่สวยมองสำรวจห้องชุดขนาดหนึ่งห้องนอน ที่แบ่งเป็นโซนอย่างลงตัว ทั้งโซนส่วนโซฟานั่งเล่นที่มีจอทีวีขนาดใหญ่พร้อมเครื่องเสียงครบชุด ห้องครัวที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ อุปกรณ์ครัว เครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน รว

"อาทิตย์หน้าจะมีแฟชั่นโชว์เปิดตัวคอลเลคชั่นแห่งปี ทุกคนไปดูนะคะ" บัวเอ่ยขึ้นขณะนั่งพบปะพูดคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น"ทุกคนต้องไปอยู่แล้ว บัวอย่าลืมโทรไปชวนอาเดลของบัวก็แล้วกัน บอกกับเจ้าตัวเลยละ เดี๋ยวได้งอนหลานสาวสุดที่รักอีก" แทนไทบอกอย่างรู้นิสัยลูกเขยคนนี้ดี ที่รักและหวงหลานสาวคนนี้อย่างกับลูกตัวเอง ถ้าเป็นเรื่องของบัวจะต้องรู้ทุกเรื่อง ไม่ว่าบัวจะทำอะไรต้องบอก เพราะอยากมาแสดงความยินดีกับหลานสาว"ใช่ เดี๋ยวก็งอนไปสามวันอีกเหมือนงานเปิดตัวคราวที่แล้วที่พี่บัวบอกผ่านอาเอวา ไม่ได้บอกอาเดลด้วยตัวเอง" ปัณณ์เอ่ยถึงอาเขยอย่างขำๆ"นาวเดินแบบด้วยหรือเปล่าบัว" ชะเอมถาม"ต้องเดินสิคะคุณแม่ งานนี้นาวยืนหนึ่งค่ะ เป็นคนเดินเปิดงาน""ว่างๆ บัวก็ชวนนาวมากินข้าวที่บ้านบ้างสิ ย่าได้ดูรูปฟิตติ้งบ้างแล้ว สวยขึ้นจนย่าจำแทบไม่ได้ อยากรู้ว่าตัวจริงจะสวยเหมือนในรูปไหม""คุณย่าลองถามปุณณ์ดูสิคะว่าสวยไหม""อะไรพี่บัว เกี่ยวอะไรกับปุณณ์" ปุณณ์รีบออกตัวทันที"ก็พักนี้ปุณณ์ไปที่บริษัทพี่บ่อย เห็นนาวบ่อยๆ ปุณณ์ก็ต้องรู้สิว่านาวสวยขึ้นไหม คุ้มค่ากับเงินที่พี่เสียไปเพื่อเปลี่ยนลุคนาวหรือเปล่า" บัวกระเซ้าน้องชาย ต

"มันเกิดอะไรขึ้น" ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลปุณณ์ถามบอดี้การ์ดด้วยเสียงดังสนั่น"เธอพยายามหนีออกไปข้างนอกครับ พอพวกผมตามไปเธอก็วิ่งหนีจนล้มลงอย่างแรง จนมีเลือดออก พวกผมขอโทษครับ" ทันทีที่บอดี้การ์ดรายงานจบ ดวงตาคู่คมก็แข็งกร้าว แววตาคมกริบของเขาดูโหดเหี้ยมขึ้นมาทันที สายตาคู่นั้นตวัดมองสองสามีภรรยาที่นั่งใจตุ๊มๆ ต้อมๆ ด้วยความหวาดหวั่น รู้สึกเสียวสันหลังวาบ"นุ่นมันหนีออกไปเองนะ พวกฉันเตือนมันแล้ว" วิภาดาบอกเสียงสั่น กอดแขนคนเป็นสามีแน่น"ผมเคยบอกพวกคุณไปแล้วใช่ไหมว่าให้ดูแลลูกของผมที่อยู่ในท้องของลูกสาวพวกคุณให้ดี ถ้าลูกผมเป็นอะไรไปพวกคุณจะเอาปัญญาที่ไหนมาชดใช้" น้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาของเขาราวกับจะกระชากวิญญาณของสองสามีภรรยาออกมา"เราสองคนก็พยายามกันเต็มที่แล้ว นุ่นมันดื้อจะออกไปให้ได้ แล้วมันก็อาศัยจังหวะที่เราสองคนเผลอ คนมันเคยออกเที่ยวทุกคืนให้มาอยู่บ้านทุกวันนุ่นมันคงเบื่อ" เจนภพเอ่ยแก้ตัว"เบื่อ เบื่อเหรอวะ!!" ปุณณ์กระชากคอเสื้อเจนภพขึ้นมาอย่างแรง"ปุณณ์หยุด!" น้ำเสียงทรงอำนาจของอาชิดังขึ้น ทำให้ปุณณ์ยอมปล่อย"โธ่เว้ย!!" ปุณณ์ชกกำแพงอย่าง

"พี่บัว" ปุณณ์เรียกพี่สาวขณะกำลังป้อนนมให้ลูกสาวตัวน้อย"มีอะไรจะถามพี่ก็ถามมาได้เลยโดยเฉพาะเรื่องของนาว" บัวยื่นมือเข้าไปจับเท้าเล็กๆ ของหลานด้วยความเอ็นดู"ช่วงนี้นาวเป็นยังไงบ้าง""ก็สบายดีนะ ตั้งใจทำงาน มีความรับผิดชอบกับงานดีมาก ที่สำคัญหนุ่มๆ ต่อแถวจีบเพียบ แต่นาวก็ดูไม่ค่อยสนใจใคร ก็จะมีแต่นายตุลย์ภพที่เช้าถึงเย็นถึง นาวก็มียอมไปกินข้าวด้วยบ้าง แต่ก็จะมีอีฟไปด้วยตลอด ถ้าโดนตื้อบ่อยๆ พี่ว่าสักวันก็คงจะมีใจอ่อนบ้าง ถ้าพ่อของพาฝันมัวแต่ปากแข็ง ไม่ยอมทำอะไรสักอย่าง พาฝันของป้าคงไม่ได้มีแม่ชื่อนาวแน่ๆ เลยเนอะ อย่ามัวแต่รอเวลา เพราะเวลามันไม่เคยหยุดรอเรา" บัวเล่าเรื่องของนาวให้น้องชายฟัง ก่อนจะช้อนตามองน้องชายอย่างรู้เท่าทันความคิดความต้องการของน้องชาย"แต่ตอนนี้พาฝันสำคัญกับปุณณ์ที่สุด ปุณณ์ไม่อยากอยู่ห่างลูก...ฝันดีนะครับลูกสาวของพ่อ" ปุณณ์จัดการทำให้ลูกเรอหลังจากป้อนนมเสร็จ แล้วจัดท่านอนให้ ก่อนจะเดินออกจากห้อง NICU"พาฝันมีป้าแบมดูแลอยู่แล้ว แค่สองสามชั่วโมงคงไม่เป็นไรหรอกมั่ง แต่ก็น่าแปลกนะที่มันจะบังเอิญขนาดนี้" บัวหยุดเดินหันมองหน้าน้องชาย"แปลก? แปลกยังไง" ปุณณ์มองหน้าพี่สาวด

"สบายตัวแล้วสิคะ ถึงได้อารมณ์ดีจังเลย" นาวทำเสียงเล็กเสียงน้อยคุยกับเด็กน้อยตัวเล็กที่กำนิ้วชี้เรียวยาวของเธออยู่ ยิ้ม สบสายตา ทำเสียงอ้อแอ้อยู่ในลำคอ หลังจากที่เธอความสะอาดให้"นาวไปอาบน้ำเถอะ ใส่เสื้อของปุณณ์ไปก่อน พอดีคุณแม่เข้าห้องนอนไปแล้ว ปุณณ์ไม่อยากรบกวน ของใหม่ ปุณณ์ยังไม่ได้ใส่" ปุณณ์ยื่นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงนอนขายาวให้นาว"แล้วนาวจะอาบน้ำได้ที่ไหนคะ""ห้องปุณณ์ก็ได้ ปุณณ์พาไป""แต่ข้างล่างก็มีห้องน้ำไม่ใช่เหรอคะ""แต่พวกสบู่ แชมพู แปรงสีฟัน ยาสีฟันไม่มีไง ปุณณ์ถึงให้ขึ้นไปอาบห้องปุณณ์ ไปครับพาฝัน เราพาคุณแม่ไปอาบน้ำกัน" ปุณณ์ช้อนตัวลูกสาวขึ้นอุ้มเดินนำนาวไปยังห้องนอนของตัวเอง"แปรงสีฟัน ผ้าขนหนูนาวหยิบใหม่ในตู้แขวนได้เลยนะ แต่นาวจะใช้ของปุณณ์ก็ได้นะ ปุณณ์ไม่ว่า""ใครเขาจะไปใช้กันเล่า" นาวว่าใบหน้าแดงระเรื่อรีบเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำ ปุณณ์ยกยิ้มกับความน่ารักในตัวเธอ"คุณปุณณ์ มียางไหมคะ กางเกงมันหลวม" นาวเดินจับขอบกางเกงที่เหลือเยอะจนไม่สามารถยึดเกาะกับช่วงเอวคอดของเธอได้ออกมาจากห้องน้ำ บอกคนที่นั่งคุยนั่งเล่นกับลูกสาวตัวน้อยอยู่บนเตียงกว้างปุณณ์เงยหน้าจากลูกสาวมองร่างบาง