All Chapters of เผด็จรัก คุณแม่จำเป็น: Chapter 21 - Chapter 30

"ขอบคุณนะนาว" ปุณณ์โน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มนาวดังฟอดต่อหน้าเจ้าหน้าที่ ผู้คนที่มาติดต่อราชการที่สำนักงานเขตหลังจากได้ใบสูติบัตรของ ด.ญ.พรนับพัน ที่มีนายปุณณภพเป็นบิดากับนางสาวสาริศาเป็นมารดา"คุณปุณณ์ อายคนอื่นบ้างสิคะ" นาวเบี่ยงหน้าหลบ แต่ก็ไม่พ้นโดนหอมแก้มไปอีกฟอด"จดทะเบียนสมรสกันไหม ไหนๆ ก็มาแล้ว เหมือนที่คุณปู่บอก จะได้ไม่เสียเที่ยว" ปุณณ์เอ่ยกระเซ้าเสียงดังจึงโดนนาวตีเพียะไปที่ต้นแขนหนึ่งที"คุณกับนาวยังเรียนอยู่จะจดได้ยังไงคะ กลับกันเถอะค่ะ" นาวว่าเสียงเบา เพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ"อายเหรอ?" ยิ่งเห็นเธอหน้าแดงเขาก็ยิ่งอยากแกล้งเธอ โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้เอ่ยเสียงเบาข้างใบหูเล็ก"อายสิคะ ก็คุณเล่นหอมแก้มนาวต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้""เดี๋ยวก็ชิน เพราะปุณณ์จะหอมนาวทุกวันเหมือนที่หอมพาฝัน จะกอดนาวทุกวันเหมือนที่กอดพาฝัน ลูกของเรา""คุณปุณณ์ พูดอะไรของคุณเนี่ย" นาวเดินหนีเขาออกไปด้านนอกสำนักงานเขตด้วยความเขินอายกับคำพูดคำจาของเขา"คุณปุณณ์รอนาวตรงนี้นะคะ นาวขึ้นไปเปลี่ยนชุดแป๊บเดียว" นาวเอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามาด้านในคอนโดมิเนียม"จะขึ้นไปด้วย" ปุณณ์บอกอย่างเอาแต่ใจ"แต

ร่างสูงทาบทับอยู่บนตัวร่างบาง ใบหน้าหล่อเหลาห่างจากใบหน้าสวยเพียงนิด ทำให้สัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมน เธอนอนตัวแข็งทื่อ หลับตาปี๋ เพราะไม่เคยนอนแนบชิดกับใครแบบนี้ ริมฝีปากหนาค่อยจูบเบาๆ ลงตามพวงแก้มใสที่เริ่มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ก่อนจะบดเคล้าริมฝีปากอิ่มนุ่มอย่างอ่อนโยน เนิ่นนานกว่าที่ปุณณ์จะยอมผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากของนาว"คุณปุณณ์ อย่าค่ะ" นาวหดคอ เมื่อริมฝีปากหนากำลังไล้เล็มลำคอขาวของเธอ มือหนาลูบไล้ขาเรียวจนถึงขาอ่อนด้านใน ปากเรียวร้องห้ามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ หัวใจเต้นรัวเร็ว หอบหายใจแรง ร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้าน"เป็นความสุขของกันและกันนะนาว" นัยน์ตาคมฉายแววปรารถนาอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะใช้จมูกและปากของตนซุกไซ้ไปตรงซอกคอของเธอ"คุณปุณณ์อย่า นาวกลัว" เมื่อร้องบอกแล้วครั้งหนึ่งแต่เขาก็ยังไม่หยุดการกระทำ นาวก็ต้องยับยั้งอีกครั้ง เนื้อตัวสั่นเทิ้มมากขึ้นและมือไม้สั่น เหมือนจะได้ผลเพราะเขาหยุดชะงักเงยหน้าขึ้นมองเธอ"ปุณณ์อยากรู้ว่าทำไมนาวถึงกลัวมากขนาดนี้ นาวกลัวอะไรกันแน่" ปุณณ์ตัดสินใจถามออกไป เขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงต้องกลัวขนาดนี้ นั่นเป็นเพราะนาว

นาวรู้สึกตัวตื่นอีกครั้งเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมายุ่งอยู่ที่หน้าอกตัวเอง มือบางปัดป่ายอย่างไรก็ไม่ออก พอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วถึงได้รู้ว่าต้นเหตุมาจากอะไรร่างสูงที่มุดอยู่ใต้ผ้าห่ม แทรกตัวอยู่กลางหว่างขาของร่างบาง ริมฝีปากอุ่นหนาครอบครองเม็ดบัวสีชมพูที่แข็งเป็นไตข้างหนึ่งพร้อมทั้งบีบเคล้นฐานเต้าอวบให้ดูดดึงได้อย่างถนัดถนี่ มือใหญ่อีกข้างของเขาก็ทำหน้าที่บีบเคล้นสะกิดเม็ดบัวอีกข้าง"คุณปุณณ์! ทำอะไรของคุณเนี่ย" มือบางผลักศีรษะของเขาเพื่อให้ปากอุ่นหลุดพ้นจากยอดอกอวบของเธอ จนมันยืดตามปากที่งับเม้มไว้ไม่ยอมปล่อย"กินนม เมื่อคืนลืมกินเผื่อพาฝัน" ร่างสูงจำยอมปล่อยยอดอกของเธอออก เงยหน้าขึ้นมาทำหน้าซื่อ แต่มือยังคงสะกิดเม็ดบัวแล้วคลึงเคล้นเบาๆ"หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะคุณปุณณ์ แล้วไม่ต้องเอาพาฝันมาอ้างด้วย" เมื่อถูกนาวดุ เขาจึงขยับตัวมุดขึ้นไป โผล่ศีรษะออกไปนอกขอบผ้าห่มด้านบน ทาบทับกายบาง แท่งเนื้ออุ่นร้อนเบียดหน้าท้องแบนราบของเธอ"ดุจนหดหมดแล้ว" ปัณณ์ทำหน้าทะเล้น ก่อนจะกดจูบริมฝีปากอิ่มเย้ายวนของเธอ"คุณปุณณ์!" นาวถลึงตาใส่ กำปั้นเล็กทุบไหล่แกร่ง แต่แรงน้อยนิดของเธอแทบไม่ระคายเขาเลย พลางนึกว

"ส่งแค่นี้ก็พอค่ะ" ปุณณ์ขับรถมาส่งนาวคอนโดมิเนียม"เฮ้อ!" เสียงถอนหายใจหนักๆ ที่ดังเป็นระยะตั้งแต่ที่เขาขับรถออกมาจากบ้านเพื่อมาส่งเธอที่นี่ แต่ครั้งนี้ดูจะดังกว่าทุกครั้ง ยิ่งอากัปกิริยาบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาด้วยแล้วที่ขมวดคิ้วยุ่ง ใบหน้าบึ้งตึง แสดงความไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างเด่นชัด"อย่าทำหน้าแบบนี้สิคะ""ไม่อยากให้ทำก็ไปนอนกับปุณณ์ กับพาฝันสิ""เราคุยกันแล้วนะ กลับได้แล้วค่ะ พาฝันรออยู่""พรุ่งนี้มารับไปมหาลัย""มหาลัยนาวกับปุณณ์อยู่คนละทางกันเลย อย่าลำบากเลยค่ะ""คนขับรถยังไม่บ่นเลย""ก็นาวไม่อยากให้ปุณณ์เหนื่อย ขับรถในกรุงเทพไม่ใช่เรื่องสนุกเลยนะ ยิ่งช่วงเช้าด้วย""โอเค เย็นปุณณ์มารับไปหาพาฝัน""พรุ่งนี้นาวมีคิวถ่ายแบบกับอีฟ กว่าจะเลิกก็ดึกเลย""ทำไมต้องทำจนดึกจนดื่นด้วย รู้ไหมว่ามันอันตราย""ก็กลางวันนาวต้องเรียน บางชุดถ้าด่วนก็ต้องนัดคิวกลางคืนแบบนี้ อย่างอแงสิ โตจนมีลูกสาวแล้วนะ""นู่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ เราเป็นแฟนกันนะ ปุณณ์ก็แค่อยากดูแลแฟนตัวเองบ้าง""กอดหน่อย" เมื่อเห็นท่าว่าจะคุยกันไม่รู้เรื่อง นาวกางแขน ทำหน้าอ้อน เสียงอ้อนเปลี่ยนเข้าสู่โหมดอ้อนทันที ด้วยกลัวว่ายิ่งพูดจะย

"ยังไม่นอนอีกเหรอครับคนสวยของพ่อ ...ขอบใจมากเว้ยที่ดูพาฝันให้ มึงไปนอนเหอะ" ปุณณ์เข้ามาหยอกล้อจับมือน้อยๆ ของลูกสาว แล้วหอมแก้มอีกฟอด ก่อนจะเอ่ยขอบคุณน้องชายฝาแฝดที่ช่วยดูแลลูกสาวให้ในระหว่างที่เขาไปหานาวที่คอนโดมิเนียมปุณณ์รอจนกระทั่งข้อความถูกเปิดอ่าน แล้วเขาก็จัดการลบทันที ถึงแม้ว่ารูปที่เขาถ่ายจะไม่เห็นใบหน้าของเขากับนาวก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากให้รูปนี้เป็นปัญหาในภายหลัง แล้วจึงกลับบ้านมาหาลูกสาวตัวน้อย"ที่กลับมาช้านี่อย่าบอกนะว่าฝ่าไฟแดงมา" ปัณณ์ว่าอย่างรู้เท่าทัน"มึงนี่มันแสนรู้จริงๆ เลยว่ะ" ปุณณ์หันมาว่า ก่อนจะหันกลับไปหยอกเย้ากับลูกสาวตัวน้อยต่อ"แสนรู้พ่อมึงดิ แสนรู้เขาไว้ใช้กับหมา มึงนี่มันสุดๆ เลยว่ะ ไฟแดงก็ไม่เว้น" ปัณณ์ฟาดฝ่ามือไปบนศีรษะปุณณ์ไม่แรงนัก เพราะเกรงว่าหลานสาวจะโดนลูกหลงไปด้วย"พ่อกูก็พ่อมึงเปล่าวะ ...อาปัณณ์นิสัยไม่ดีเลยเนอะใช้ความรุนแรงต่อหน้าพาฝันได้ไง ...ตอนแรกกูก็ว่าจะเอาโทรศัพท์ใหม่ไปให้นาวแล้วก็กลับ แต่ดันมีหมามันจ้องจะมาคาบแม่ของพาฝันไป กูก็เลยต้องจัดการนิดๆ หน่อยๆ ...แต่พาฝันไม่ต้องกลัวนะครับ พ่อไม่มีทางให้ใครมาแย่งแม่นาวของพาฝันกับพ่อปุณณ์ไปได้หรอกครั