All Chapters of เผด็จรัก คุณแม่จำเป็น: Chapter 41 - Chapter 48

แง๊~~ แง๊~~ แง๊~~"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะคนเก่งของย่า" ชะเอมปลอบประโลมหลานสาวตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ที่ร้องไห้งอแงมาสักพัก"พาฝันเป็นอะไรคะคุณแม่" พอเข้ามาในตัวบ้าน นาวได้ยินเสียงร้องของพาฝันจึงรีบวางข้าวของแล้วเดินเข้าไปถามไถ่ทันที"ร้องโยเยมาสักพักแล้วนาว นมก็ไม่ยอมกิน""ขอนาวอุ้มนะคะ" นาวเข้าไปช้อนตัวลูกสาวตัวน้อยมาอุ้มแนบอก ทันทีที่ได้รับสัมผัสจากคนเป็นแม่ เสียงร้องงอแงก็ค่อยๆ จางหายไป ริมฝีปากเล็กที่เบะคว่ำก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม เคลื่อนไหวแขนขาทั้งสองข้างด้วยความดีใจที่แม่อุ้ม ทำเอาชะเอมหันมองหน้าอาชิ เพราะทั้งคู่ผลัดกันโอ๋ผลัดกันปลอบมาตั้งนาน แต่หลานสาวก็ไม่ยอมหยุดร้อง แต่เพียงแค่นาวอุ้มกลับหยุดร้องเอาเสียดื้อๆ แถมยังยิ้มอย่างดีใจอีก"แม่กลับบ้านผิดเวลา เลยร้องไห้คิดถึงแม่ รู้มากจริงๆ หลานปู่""จะรู้มากเกินไปแล้วนะพาฝัน อย่างนี้แม่นาวจะไปไหนได้" ชะเอมเอ่ยกระเซ้าหลานสาว ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มด้วยความมันเขี้ยว"สงสัยจะหิวนมแล้วค่ะคุณแม่" นาวยิ้มเอ็นดูลูกสาวในอ้อมแขน ริมฝีปากเล็กไล่งับไซ้หน้าอกของเธอ"เดี๋ยวย่าชงนมให้นะคะ" ชะเอมบอกก่อนจะหันไปชงนมให้หลานสาว"ปุณณ์ ทำไมเดินแบบนั้นล่ะ" อาชิ

"นาวถอดให้" น้ำเสียงหวานเอ่ยอย่างเอาใจ ร่างสูงพยักหน้า ทำท่ากางแขนให้เธอช่วยถอดเสื้อผ้าให้อย่างรู้งาน ยิ้มมุมปาก สายตาอบอุ่น จ้องมองร่างบางไม่วางตา แค่สามวันที่เธอไม่พูดด้วย ทำเป็นหมางเมินใส่ ทำไมถึงทำให้รู้สึกคิดถึงเสียงหวานๆ ของเธอได้มากขนาดนี้เมื่อร่างบางนำเสื้อผ้าไปใส่ตะกร้า ร่างสูงตวัดแขนแข็งแรงรั้งร่างบางเข้ามาประชิดตัว จูบหนักๆ ที่แก้มนวลหนึ่งที มือหนาลูบไล้อกอวบใหญ่ ก่อนจะปลดเปลื้องชุดนอนออกให้อย่างรวดเร็ว ช้อนร่างงามเปล่าเปลือยยกขึ้นแนบอก พาไปวางไว้ใต้ฝักบัวจัดแจงเปิดน้ำ อาบน้ำฟอกตัวให้เธอ พลางมองเรือนร่างงดงามอย่างชื่นชม ร่างเล็กบางสูงโปร่ง หน้าอกหน้าใจอวบอิ่มจนแทบจะล้นมือ เอวคอดเล็ก หน้าท้องแบนราบ สะโพกอวบเต่งตึงได้รูป และเรียวขาเรียวยาว ผิวขาวนวลเนียน แล้วยังมีกลิ่นเนื้อหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวเหมือนกลิ่นเด็ก รู้สึกถึงแรงปรารถนาที่เพิ่มขึ้นของตน ยิ่งได้สัมผัสเนื้อตัวผ่าวร้อนที่โหยหามาตลอดสามวัน แม้จะเปียกปอนอยู่ใต้ฝอยน้ำ เพียงแค่สบตาก็ยิ่งรับรู้ถึงความรู้สึกที่มีไม่ต่างกัน เหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลที่ไม่สามารถต่อต้านได้"ต่อไปนาวอย่าทรมานด้วยการไม่พูดกับปุณณ์อีกเลยนะ ปุณณ์ยอมให้นา

"นาวจะคิดมากกับคำพูดของคนแบบนั้นทำไม" ปุณณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ก็มันอดคิดไม่ได้ ปลาดาวต้องกลับไปบอกพ่อ บอกน้ารัศมีแน่ว่าเจอนาวที่นี่" สีหน้าของนาวบ่งบอกว่าเธอกำลังเป็นกังวลอย่างมาก"นาวกลัวอะไร?""ถ้าพ่อมาตามให้นาวกลับไปล่ะ" นาวยังคงจำวันที่พ่อไปรับเธอมาจากแม่ได้เป็นเป็นอย่างดี คำพูดสวยหรู ปะเหลาะ หว่านล้อม หล่อกล่อ แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงคำโกหกหลอกลวง ที่พูดไปก็เพื่อให้เธอยอมไปอยู่ด้วย แล้วพอนึกถึงเรื่องนี้ย่อมทำให้นึกถึงคำพูดอย่างไม่ไยดีที่เสือกไสไล่ส่งเธอให้ไปพ้นๆ ของคนเป็นแม่"นาวโตแล้วนะ ไม่มีใครสามารถบังคับนาวได้ แล้วที่ผ่านมาพวกเขาก็ไม่เคยสนใจที่จะตามหานาว ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องยากเลยนะถ้าพวกเขาจะมาตามนาวกลับไป ก็ในเมื่อรูปที่นาวเป็นนางแบบมันเผยแผไปทั่วทั้งตามสื่อ โฆษณา หรือแม้แต่บิลบอร์ดพวกนั้น" ปุณณ์ให้นาวดูรูปของเธอที่ปรากฏบนป้ายโฆษณาภายในห้างสรรพสินค้านาวเงยหน้ามองรูปของตัวเอง มันก็จริงอย่างที่ปุณณ์พูด ถ้าพ่อหรือรัศมีจะตามหาเธอ แล้วพาตัวเธอกลับไปมันก็ไม่ใช่เรื่องยากจริงๆ แต่ที่เธอเป็นกังวลอีกเรื่องหนึ่งก็คือ พาฝัน ในเมื่อปุณณ์ประกาศออกไปแล้วว่าเธอกับเขาเป็นพ่อแม่ของพาฝั

"มีเตียงเด็กด้วย ...มีเตียงแบบที่บ้านด้วยค่ะพาฝัน" นาวอุ้มพาฝันเข้ามาในห้องนอน ที่มีเตียงสำหรับเด็กวางอยู่ แล้วยังมีของเล่น ห่วงยาง ที่เหมาะสมกับวัยของพาฝันอีกด้วย"คุณพ่อคงโทรมาสั่งให้ทางนิติเตรียมไว้ให้" ปุณณ์ตอบพร้อมทั้งวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนพื้นใกล้ๆ ตู้เสื้อผ้า ส่วนตะกร้าใส่นมกับของใช้พาฝันวางไว้บนโต๊ะ"ห้องนี้ลงสระได้เลยด้วย พาฝันอยากเล่นน้ำไหมคะ" นาวเปิดผ้าม่านออกกว้างก็พบกับสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่ทอดยาวไปตามตึกแต่และตึก สามารถลงเล่นน้ำได้จากห้องนอนเลย"นะๆ ยะๆ" พอเห็นน้ำใสๆ แขนเล็กๆ ก็แกว่งไกวเอื้อมจะไปหาน้ำ จนนาวต้องคว้าตัวไว้"ต้องเปลี่ยนชุดว่ายน้ำก่อนค่ะ""ปะๆ" ศีรษะเล็กผงกขึ้นลง มองหน้าคนเป็นพ่อที คนเป็นแม่ที ชวนไปเล่นน้ำ"คึกจริงๆ นอนเอาแรงมาตลอดทาง แรงเลยเหลือเฟือใช่ไหมครับ" ปุณณ์จับมือเล็กๆ ของลูกสาวขึ้นมาจุ๊บ แกล้งจุ๊บขึ้นไปเรื่อยๆ แล้วมาจบที่พุ่งน้อยๆ แล้วซุกหน้าฟัดอย่างมันเขี้ยว พาฝันหัวเราะเอิ๊กอ๊าก งอตัวด้วยความจั๊กจี้"จะๆ" พอคนเป็นพ่อเงยหน้าขึ้นมาก็ชูมือสองข้าง พยักหน้าหงึกๆ ให้คนเป็นพ่อเข้ามาหา ปัณณ์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ลูกสาวอย่างรู้ใจ มือเล็กจับหมับที่ใบหน้าหล่อเหล