Semua Bab เผด็จรัก คุณแม่จำเป็น: Bab 61 - Bab 70

"เห็นพี่บัวแล้วปวดหัวแทนเลย" อีฟพูดขึ้นขณะนั่งกินไอศกรีมอยู่กับปุณณ์ นาว พาฝัน ที่ร้านไอศกรีมชื่อดังภายในห้างสรรพสินค้า นึกถึงวีรกรรมของแทนรัก แทนคุณ ลูกสาวลูกชายฝาแฝดของบัว ที่เล่นเอาคนเป็นแม่ลมแทบจับกับข้าวของที่เสียหายวันนี้มูลค่าหลายแสนบาท แค่เฉพาะกล้องถ่ายรูปตัวละเกือบสองแสนก็สองตัวเข้าไปแล้ว ไหนจะเลนส์ อุปกรณ์จัดแสง และอีกสารพัด ไม่น่าเชื่อว่าเด็กอายุแค่สองขวบจะมีพลังทำลายล้างสูงมากขนาดนี้"ยัก คุง ชอบเยียงยู้จงของพังทุกทีเยย" พาฝันว่าน้องทั้งสองคนชอบเรียนรู้จนทำข้าวของพังทุกที พลางตักไอศกรีมเข้าปากตัวเอง"คุณแม่บอกว่าเวรกรรมของพี่บัวที่เคยทำไว้เมื่อตอนตัวเองเป็นเด็ก คุณพ่อบอกว่ารักกับคุณยังแสบสู้พี่บัวคนเดียวไม่ได้เลย" ปุณณ์ว่าอย่างขำๆ ในความแสบซนของหลานทั้งสอง ดีนะที่พาฝันไม่แสบซนเหมือนหลานทั้งสองคน ไม่เช่นนั้นเขาคงได้กุมขมับเหมือนพี่สาวเป็นแน่"แสดงว่าปุณณ์ไม่ซน พาฝันเลยไม่ซนสินะ""คุงย่าบอกว่าคุงพ่อกับอาปังซงตามป้าบัวค่ะ ป้าบัวชอบนำทีมน้องๆ ซง""จำแม่นจริงๆ เลย" นาวกระเซ้าลูกสาวที่ช่างจดช่างจำทุกถ้อยคำ พลางเช็ดคราบไอศกรีมที่เลอะรอบๆ ปากเล็กให้อย่างเบามือ"พาฝังฉะหยาดเหมืองคุ

ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู ชายหนุ่มร่างสูงกำยำหยัดยืนเต็มความสูง แล้วค่อยๆ หันกายแกร่งมาทางประตูพร้อมรอยยิ้มละมุน และดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ ร่างเพรียวเลิกคิ้วจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความแปลกใจ"พี่ตุลย์" นาวเรียกชายหนุ่มตรงหน้า ตั้งแต่วันนั้นที่เขามาบอกเธอว่าจะไปเรียนต่อ สองปีแล้วที่เธอกับเขาไม่ได้เจอกัน หรือแม้แต่ติดต่อพูดคุย จนเธอคิดว่าเขาคงตัดใจและเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนไปแล้ว"พี่ดีใจนะที่นาวยังจำพี่ได้ ดอกไม้สวยๆ สำหรับคนสวยๆ เนื่องในโอกาสที่เราได้พบกันอีกครั้งครับ" ร่างสูงของตุลย์ก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าร่างเพรียว เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มละมุน ยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อโตให้เธอ"จำได้สิคะ ขอบคุณค่ะ พี่ตุลย์กลับมาเมื่อไหร่คะ" ริมฝีปากอิ่มเป็นกระจับระบายยิ้มอ่อน รับช่อดอกไม้มาถือไว้"ถ้าพี่บอกว่าพี่กลับมาวันนี้ แล้วก็มาหานาวทันที เพราะทนคิดถึงนาวไม่ไหวแล้ว นาวจะเชื่อไหม""ก็คงต้องเชื่อค่ะ""นาวสวยขึ้นมากเลยรู้ไหม" ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าสวยด้วยแววตาหวานซึ้งจนปิดไม่มิด มองเธอด้วยความหลงใหล"ขอบคุณค่ะ พี่ตุลย์ก็หล่อขึ้นเหมือนกัน ดูตัวใหญ่ขึ้นด้วย สบายดีนะคะ""พี่สบายดี แล้วนาวล

"คุงพ่อไม่เข้าบ้างหยอคะ" พาฝันหันมาถามคนเป็นพ่อที่ยืนนิ่งหลังจากอุ้มตัวเองลงมาจากรถ แล้วคนเป็นแม่จับจูงมือกำลังเดินเข้าบ้าน"พ่อไปทำงานที่ผับครับ""ทำไมวังนี้คุงพ่อไปเย็วคะ ปกติต้องให้พาฝังกิงนมนองก่อง คุงพ่อถึงจะไปทำงาง" คนตัวเล็กเดินกลับมาหาคนเป็นพ่อ เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ"วันนี้ที่ผับงานเยอะครับ พ่อเลยต้องไปเร็ว""ถ้างั้งคืงนี้คุงพ่อก็ไม่ได้จุ๊บบอกฝังดีพาฝังฉิคะ""งั้นพ่อจุ๊บตอนนี้เลยนะครับ ...ฝันดีครับคนเก่งของพ่อปุณณ์" ริมฝีปากอุ่นหนาประทับลงไปบนแก้มใสทั้งซ้ายและขวา ตามด้วยหน้าผาก และจบด้วยริมฝีปากบางของลูกสาวตัวน้อย ก่อนจะบอกฝันดี"กลับเยวๆ นะคะ คุงแม่ยอ คุงพ่อไม่กลับคุงแม่ก็นองไม่หลับ""คืนนี้น่าจะดึกครับ พ่อไปนะ" ปุณณ์บอกก่อนจะหอมแก้มใสอีกฟอด แล้วเดินอ้อมรถไปฝั่งคนขับ เปิดประตูเข้าไปนั่ง ก่อนจะเลื่อนกระจกรถลงโบกมือตอบลูกสาวที่ยืนส่งยิ้มสดใส โบกมือให้คนเป็นพ่ออยู่ก่อนแล้ว โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองร่างเพรียวที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยความวูบไหว"อ้าว คุณพ่อไปไหนล่ะคะพาฝัน" ชะเอมถามหลานสาวตัวน้อยทันทีที่เปิดประตูรถลงมา เห็นรถของลูกชายขับสวนออกไป"คุงพ่อไปทำงางที่ผับค่ะ""ทำไมวันนี้ไปเร็ว?

"ปล่อยนะ" นาวโวยวายเมื่อถูกคนตัวสูงคว้าตัวเธอขึ้นมานั่งบนตักแกร่งแล้วกอดรัดเอาไว้แน่น"ไม่ปล่อย ดีกันนะที่รัก" คนหน้ามึนเอ่ยบอก ก่อนจะฝังจมูกโด่งที่แก้มนวลฟอดหนึ่ง"ไม่ดี" นาวสะบัดเสียงใส่ พยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนแกร่งที่พันธนาการเธอไว้อย่างแน่นหนา แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุด และยิ่งทำให้เขากอดรัดเธอแน่นขึ้นไปอีก"ไม่ดี งั้นปล้ำเลยแล้วกัน ไม่ได้เอาเมียแรงๆ มานานแล้ว" น้ำเสียงหื่นกระหายเอ่ยขึ้นก่อนจะดันร่างของคนบนตักให้นอนราบลงไปบนที่นอน แล้วตามลงไปประกบจูบทันทีโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว ริมฝีปากร้อนชื้นเข้าช่วงชิมความหอมหวานจากภายนอกจนพอใจ ก่อนที่ลิ้นร้ายกาจจะจู่โจมเข้าไปช่วงชิมความหอมหวานจากภายใน พร้อมกับมอบความหวามหวานคืนให้เธออย่างซาบซ่านในเวลาเดียวกัน"หายงอนปุณณ์นะนาว ขอโทษที่ไม่ฟังเรื่องราวทั้งหมดก่อน ต่อไปปุณณ์จะมีเหตุผลมากกว่านี้ จะไม่หึงหวงอย่างไม่มีเหตุผลอีก จะเชื่อในตัวนาว เชื่อในความรักที่นาวมีให้ปุณณ์ ดีกันนะ นะครับ นะๆๆๆ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างออดอ้อนหลังจากละริมฝีปากออกมาเคลียคลออยู่ข้างแก้มขาวนวลของคนใต้ร่าง เขาจ้องมองใบหน้าสวยด้วยแววอ่อนโยนจากดวงตาคู่คม ก่อนจะเลื่อนขึ้นไ

"ไอ้ตุลย์ มึงกลับมาเมื่อไหร่" เขมถามทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันแบบตัวเป็นๆ มาสองปีเต็ม ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวข้างๆ"เมื่อวาน" ตุลย์ตอบพร้อมทั้งยกแก้วกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว น้ำสีอำพันไหลลงสู่คอเหมือนเกิดไฟร้อนรุ่มขึ้นมา"นี่มึงฉลองที่เรียบจบกลับมาหรือไงวะ ถึงได้ดื่มหนักขนาดนี้" เขมว่า พลางมองแก้วเหล้าบนโต๊ะนับสิบแก้วที่ถูกดื่มไปจนหมด ยังไม่รวมที่เด็กเสิร์ฟกำลังวางลงบนโต๊ะอีกหลายแก้ว"มึงจำนาวได้ไหมไอ้หมอ" ตุลย์เอ่ยขึ้น พลางแกว่งแก้วเหล้าในมือไปมา ดวงตาคู่คมจ้องมองน้ำสีอำพันที่แกว่งไกวอยู่ในแก้ว"คนที่เป็นนางแบบ? เออกูจำได้ นี่อย่าบอกนะว่ามึงยังชอบเขาอยู่" เขมนึกคิดเพียงครู่ ก่อนภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยเข้าไปดูอาการจากที่เธอโดนทำร้ายจะฉายชัดในมโนภาพ"กูไม่ได้แค่ชอบ แต่กูรักนาว มึงได้ยินไหมว่ากูรักนาว" ตุลย์โวยวายพอได้ยินชื่อที่คุ้นหูวิเวียนจึงหันไปมองเพียงครู่ ตั้งใจฟังบทสนทนาของชายหนุ่มทั้งสอง"พอเลยมึง มึงเมาแล้ว" เขมร้องห้ามพร้อมทั้งคว้าแก้วเหล้าในมือตุลย์มาถือไว้"กูไม่เมา มึงอย่าห้ามกู" ตุลย์แย่งแก้วเหล้าคืนมาแล้วกระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว"มึ