บทที่ 9 การซื้อใจคนงาน

ตอนที่ 7: การซื้อใจชาวไร่

บรรยากาศในโรงอาหารที่เคยจอแจพลันเงียบกริบลงเมื่อหญิงสาวร่างเล็กก้าวออกมายืนอยู่เบื้องหน้าแถวคนงานที่กำลังรอรับอาหาร สายตานับห้าสิบกว่าคู่จ้องมองมาที่เธอด้วยความสงสัย เจือความไม่เป็นมิตร บางคนมีสีหน้าเหนื่อยล้า บ่งบอกถึงการตรากตรำทำงานหนักมาทั้งช่วงเช้า

"เอาล่ะทุกคน... ฉันขอเวลาสักเดี๋ยวนะคะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทุกคนทราบ" ปอป่านเปล่งเสียงดังฟังชัด ทว่ากลับไม่มีใครให้ความสนใจเท่าที่ควร เสียงบ่นพึมพำดังสวนขึ้นมาแทบจะทันที

"โอ๊ย จะมาพูดอะไรตอนนี้คนกำลังหิว!"

"นั่นสิ หิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว คุยทีหลังไม่ได้หรือไง!"

เสียงฮึดฮัดดังระงมขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะจากกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่หัวแถว 

ซึ่งปอป่านจำได้แม่นยำว่าคนพวกนี้คือลูกน้องคนสนิทที่เดินตามหลังนายศักดาเมื่อเช้า ป้าสมจิตรเห็นท่าไม่ดี จึงรีบคว้าทัพพีเหล็กเคาะลงบนถาดสังกะสีเสียงดังลั่น!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

"เอ้า! เงียบ! ฟังกันหน่อยสิโว้ย!"  ป้าสมจิตรตวาดลั่นโรงอาหาร 

"นี่คุณหนูปอป่าน เจ้าของไร่ตัวจริง ท่านมีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย 

ใครไม่ฟังก็หูหนวกไปเลย!"

"พวกเราไม่ฟังเว้ยป้า! พวกเราจะกินข้าว 

มาทางไหนก็เชิญคุณหนูกลับไปทางนั้นเลยไป!" 

หนึ่งในหัวโจกตะโกนสวนขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางกร่างเกินเบอร์จนน่าหมั่นไส้

"อ้าว ไอ้พวกนี้นี่! แน่ใจใช่ไหมว่าจะไม่ฟัง?"

 ป้าสมจิตรเท้าสะเอว ชี้หน้าเรียงคน 

"ถ้าไม่ฟังก็ไม่ต้องกิน! นังนวล นังคำมี ยกหม้อข้าวหม้อแกงไปเททิ้งให้หมากินหลังครัวเดี๋ยวนี้!"

คำขู่ของแม่ครัวใหญ่ได้ผลชะงัด เสียงโวยวายเงียบกริบลงทันตาเห็น ทุกคนยอมรูดซิปปากเพราะกลัวจะไม่มีข้าวกิน แม้จะเป็นแค่แกงจืด ๆ กับน้ำพริกเค็ม ๆ แต่ก็ยังดีกว่าต้องทนหิวไปลุยงานตอนบ่าย  เมื่อสถานการณ์สงบลง ไอ้หัวโจกคนเดิมก็ยังคงทำหน้าตาเลิ่กลั่กพึมพำสบถด่าไม่หยุด ปอป่านไม่รอช้า เธอตัดสินใจก้าวฉับ ๆ ตรงเข้าไปหยุดยืนประจันหน้ากับมันในระยะประชิดอย่างไม่เกรงกลัว!

ทันทีที่เจ้านายสาวขยับตัว เลโอก็สืบเท้าตามมาประกบติดอยู่เบื้องหลังแทบจะในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่กำยำที่แผ่รังสีอำมหิตออกมา ทำเอาไอ้หัวโจกที่ตอนแรกทำเป็นเก่งถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว สัญชาตญาณดิบบอกมันว่าฝรั่งหน้าหล่อคนนี้สามารถหักคอมันได้ด้วยมือเปล่า

"นายถามว่าฉันเป็นใคร... แล้วไล่ให้ฉันกลับไปทางเดิม

อย่างนั้นเหรอ?" ปอป่านเชิดหน้าขึ้น 

เอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ "ทุกคนในที่นี้ตอบฉันหน่อยสิคะ ว่าที่ดินที่พวกคุณกำลังยืนอยู่ และฟาร์มที่พวกคุณทำงานให้... มันชื่อว่าอะไร?"

คนงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะมีเสียงใครคนหนึ่งตอบอ้อมแอ้มขึ้นมา 

"ปะ... ปอป่านบ้านสวนฟาร์มครับ"

"ใช่! ปอป่านบ้านสวนฟาร์ม!"  หญิงสาวเน้นทีละคำ

 "และฉันคือ ปอป่าน! คนที่จ่ายเงินเดือนให้พวกคุณทุกคน ไม่ใช่นายศักดา! ที่ฉันมาที่นี่วันนี้ มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบสองสามเรื่อง... เรื่องแรก คือการปรับค่าแรง"

พอสิ้นคำว่า 'ปรับค่าแรง' เสียงฮือฮาก็ดังขึ้น ไอ้หัวโจกคนเดิมรีบโพล่งแทรกขึ้นมาทันทีเพื่อเสี้ยมสอนคนอื่น ๆ

"โธ่เอ๊ย! แค่นี้ก็แทบจะไม่พอแดกอยู่แล้ว ยังจะมาประกาศลดค่าแรงกันอีกเหรอ! ฉันก็อยากจะรู้นัก ปากเก่ง ๆ อย่างเธอน่ะ ถ้าไม่มีพวกฉันคอยทำงานให้ จะมีปัญญาทำไร่เองไหม!"

"โอเค ไม่มีปัญหา" ปอป่านยิ้มรับอย่างใจเย็น 

"ใครที่ไม่อยากทำงานกับ 'ปอป่านบ้านสวนฟาร์ม' แล้ว รู้สึกว่าฉันเป็นเจ้านาย

ที่ไม่ดี... เชิญเดินออกไปจากโรงอาหารนี้ 

แล้วไปเก็บของออกจากฟาร์มฉันได้เลยค่ะ 

ฉันยินดีจ่ายเงินชดเชยให้"

ความเด็ดขาดของหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ทำเอาทุกคนอึ้งกิมกี่ มีเพียงไอ้หัวโจกและพรรคพวกของมันอีกสามสี่คนที่ฮึดฮัด แล้วตัดสินใจเดินกระแทกเท้าปึงปังออกจากโรงอาหารไป หวังจะไปฟ้องนายศักดา

เมื่อตัวปัญหาออกไปพ้นเขต ปอป่านก็หันกลับมามองคนงานที่เหลือด้วยแววตาที่อ่อนลง   "ที่เหลืออยู่นี่... คือคนที่พร้อมจะคุยกันด้วยเหตุผล และอยากจะทำงานที่นี่ต่อใช่ไหมคะ?"

"โธ่คุณหนูครับ... ถ้าไม่ทำที่นี่ พวกเราก็ไม่มีกินแล้วล่ะครับ"

 คนงานชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน 

"ขนาดทุกวันนี้ทำงานงก ๆ ทั้งผัวทั้งเมีย เงินยังแทบไม่พอส่งลูกเรียนเลย คุณหนูอย่าลดค่าแรงพวกเราลงอีกเลยนะครับ พวกเรากราบละ"

ปอป่านขมวดคิ้ว "ฉันบอกว่าจะปรับค่าแรง... แล้วฉันพูดตอนไหนคะ ว่าฉันจะปรับลด?" ทุกคนนิ่งอึ้ง มองหน้ากันไปมา

"ก็... ก็ทุกครั้งที่นายศักดากับนายศักดิ์ชายประกาศลดค่าแรงพวกเรา หรือหักเงินนู่นหักเงินนี่ เขาก็บอกว่ามาจากคำสั่งของ 'นายใหญ่' ซึ่งก็คือคุณประทีปทั้งนั้นนี่ครับ"

"ไม่จริงเลยค่ะ!" ปอป่านปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำเมื่อนึกถึง