All Chapters of สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อหลิวฟางเซียนกลับถึงเรือน นางก็ปิดประตูเงียบอยู่ในห้องนอนตามลำพัง สั่งห้ามมิให้ผู้ใดรบกวนหญิงสาวอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองสักนิด หลายๆ เรื่องที่ประดังประเดมาพร้อมๆ กันในวันเดียว ทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน นางรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ตนไร้เดียงสาเกินไป คิดเพียงง่ายๆ ว่าแค่อยู่ให้ห่างจากชินอ๋องแล้วจะมีชีวิตที่สงบ หากแต่ความจริงแล้วมิได้เป็นเช่นนั้นเลย ช่างตื้นเขินยิ่งนักสิ่งที่นางกำลังต่อกรคืออำนาจ อำนาจที่ชี้เป็นชี้ตายตัวนางและทุกคนในครอบครัว ราชโองการดังประกาศิตที่ไม่ว่าอย่างไรก็มิอาจฝืนนางกำลังถูกคนที่มีอำนาจล้นแผ่นดินใช้เป็นหมาก ฮองเฮาเลือกซูเฟยหรงที่เป็นหลานสายรอง ให้แต่งงานกับชินอ๋องเพราะบิดาของนางเป็นแม่ทัพ แต่งเพื่อให้ตระกูลซูผลักดันชินอ๋องเป็นรัชทายาทและฮ่องเต้ในอนาคตเลือกหลิวฟางเซียนที่ทรงเกลียดชังนักหนา ให้แต่งเป็นชายารุ่ยอ๋อง เพื่อให้นางตัดขาดวาสนากับพี่หย่งฉี ในเวลาเดียวกันก็เหมือนเป็นการป้องกันมิให้รุ่ยอ๋องได้แต่งงานกับตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจ เพื่อปกป้องเส้นทางสู่บัลลังก์ของชินอ๋องให้มั่นคง เพราะหากรุ่ยอ๋องเกิดแต่งงานกับตระกูลแม่ทัพสักตระ

ทุกอย่างถูกตระเตรียมขึ้นอย่างเหมาะสม ภายในระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือน หลิวฟางเซียนมองชุดเจ้าสาวสีแดงสดพลางทอดถอนใจ จนถึงยามนี้นางยังไม่อาจปล่อยวางทำจิตใจให้สงบ "อาจู เตรียมรถม้าให้ข้าที ข้าจะไปไหว้พระขอพรที่อาราม" นางบอกสาวใช้ เหลือเวลาอีกหนึ่งวันก่อนจะแต่งงานเข้าจวนอ๋อง นางควรหาสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจให้เป็นสุขสักหน่อย เพราะหนทางข้างหน้ามิได้เรียบง่ายปานนั้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลิวฟางเซียนไม่ได้อยู่เปล่าๆ ไปวันๆ ก่อนไปทางเหนือ โม่เสวี่ยหยางมอบองครักษ์เงาไว้ให้นางใช้สอยจำนวนหนึ่งทั้งหมดล้วนเป็นคนของพรรคพยัคฆ์เหมันต์ ระหว่างรองานแต่งที่จะมาถึง หญิงสาวให้พวกเขาไปสืบและรวบรวมเรื่องราวของรุ่ยอ๋องมาไม่น้อยอ๋องผู้นี้มีนิสัยแท้จริงอย่างไรยากคาดเดา หากแต่ชื่อเสียงที่คนทั่วไปรู้จักเขาไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ น่าจะรับมือได้ยากพอสมควร ที่จวนเขายังมีอนุสาวงามอีกสามคนที่ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงประทานให้ พวกองครักษ์บอกว่าแต่ละคนล้วนมีนิสัยร้ายกาจไม่น้อย พวกนางต่างก็อยากแย่งกันเป็นใหญ่ในจวน ดูท่าแล้วไม่มีทางญาติดีกับหลิวฟางเซียนเป็นแน่ "คุณหนู รถม้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ" อาจูรายงาน ก่อนช่วยประคองนายของตนลุกจากเก้าอ

กว่าหลิวฟางเซียนจะกลับถึงจวนราชครูก็ล่วงเข้ายามโหยว่แล้ว ทันทีที่รถมาหยุดลงนางพบว่าหลิวเฟิงเหลียนผู้เป็นพี่ชายมายืนรออยู่ก่อนแล้ว เขายื่นมือหนามาประคองจับจูงนางลงจากรถม้า ใบหน้าหล่อเหลาที่คล้ายคลึงกับนางอยู่หลายส่วนแย้มยิ้มบางๆ ส่งมาให้ ก่อนจะจูงมือนางเดินมายังโต๊ะอาหารในเรือนใหญ่ทุกคนในจวนรอนางอยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีกับข้าวมื้อใหญ่พร้อมกับเหล้าดอกท้อที่บ่มมากว่าสามปี หลายไหวางอยู่"เซียนเอ๋อร์มาแล้วหรือ" ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเอ่ยทัก "มาๆ นั่งข้างๆ ย่า" หลิวฟางเซียนลงไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่อยู่ข้างท่านย่าของนางอย่างเชื่อฟัง"นี่น้ำแกงตุ๋นไก่ฟ้าของโปรดเซียนเอ๋อร์ แม่เล็กตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ" หม่าเหม่ยเสียนกล่าวขณะที่ตักแบ่งน้ำแกงใส่ถ้วยใบเล็กให้หญิงสาว"ใช่ๆ กินเยอะๆ นะลูกพ่อ" ผู้เป็นบิดาบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มอบอุ่น พร้อมกับคีบเนื้อให้นางอย่างเป็นธรรมชาติหญิงสาวเพิ่งสังเกตว่าอาหารทุกจานบนโต๊ะล้วนแล้วแต่เป็นของที่นางชื่นชอบ คงเพราะวันนี้นางเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่ชั่วยามแล้ว ก่อนจะแต่งออกไปทุกคนจึงได้เลี้ยงอาหารนางมื้อใหญ่ถึงเพียงนี้ หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนเดินมาส่งนางที่เรือนด้วยกันและนั่

ท่านย่ากับแม่เล็กของนางเข้ามาแล้ว พวกท่านทั้งสองช่วยกันหวีผมอวยพรและสวมมงกฎหงส์ให้หลิวฟางเซียน เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วท่านพ่อกับพี่ชายและน้องสาว ก็เข้ามามอบของขวัญและอวยพรให้นาง"พ่อขอให้หนทางข้างหน้าของเจ้าราบรื่น สงบ ปลอดภัย และมีแต่ความสุข ไม่ว่าวันหน้าจะเกิดอันในขึ้นเจ้าก็ยังคงเป็นคุณหนูรองตระกูลหลิว เป็นบุตรสาวของพ่อ หากได้รับความไม่เป็นธรรมอย่าเก็บเงียบลำพัง บอกพ่อ บอกพี่ใหญ่ของเจ้า พวกเราจะปกป้องเจ้าเอง เข้าใจหรือไม่" ท่านราชครูหลิวกล่าวพลางลูบมือหนาลงบนเรือนผมนุ่มลื่น ขอบตาของเขาแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ก่อนหยดน้ำตาที่ที่กลั้นเอาไว้จะร่วงเผลาะลงมาจนต้องเสหน้าหลบไปอีกทางทุกคนผลัดกันอวยพรให้นาง จนกระทั่งได้ยินเสียงขบวนของเจ้าบ่าวดังแว่วมา ฮูหยินผู้เฒ่าจึงหยิบผ้ามาคลุมหน้าให้นาง หม่าเหม่ยเสียนประคองหญิงสาวออกมาจากห้อง หลิวฟางเซียนได้ยินเสียงหัวเราะจากการเจรจาของแม่สื่อเพื่อรับเจ้าสาวอยู่ไกลๆนางได้ยินหลิวเหมยหลินกระซิบบอกว่าเจ้าบ่าวขี่ม้านำขบวนเกี้ยวมารับเจ้าสาวด้วยตัวเอง ทั้งยังยิ้มอย่างยินดีปรีดา สิ่งนี้ทำให้หลิวฟางเซียนใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็คงจะมิได้รังเกียจสักเท่าไรกระ

ผ่านมาเกือบชั่วยามแล้ว ทว่าหลิวฟางเซียนยังข่มตานอนไม่ลง คงเป็นเพราะแปลกที่ต่างถิ่นจึงยังปรับตัวไม่ได้ หรือไม่ก็คงเป็นเพราะนอกจากน้ำแกงตุ๋นรากบัวที่กินรองท้องไปแล้วเมื่อช่วงหัวค่ำ ยามนี้ยังมิมีอันใดตกถึงท้อง นางจึงหิวจนนอนไม่หลับส่วนรุ่ยอ๋อง ฟังจากเสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอนั้นนางคิดว่าเขาคงจะหลับไปแล้ว คนผู้นี้บางทีก็ดูเด็ดขาดน่าเกรงขาม ทว่าบางครายังมีมุมอ่อนโยนอยู่บ้าง คล้ายกับพี่เสือน้อยของนางยิ่งนักหากแต่เสียงของรุ่ยอ๋องทุ้มต่ำกว่ามาก จึงดูไม่ใคร่น่าเข้าใกล้เท่าใด อีกอย่างหากเป็นพี่เสือน้อยเขาไม่มีทางปล่อยให้นางนอนหิวเช่นนี้แน่โครกคราก~ในที่สุดกระเพาะน้อยๆ ของนางก็อดรนทนไม่ไหวส่งเสียงร้องประท้วงไม่พอใจออกมา "เจ้าหิวรึ?" จู่ๆ คนที่นางคิดว่าหลับไปแล้วก็เอ่ยถาม ทั้งๆ ที่ยังหันหลังให้นางอยู่ หลิวฟางเซียนหัวเราะแห้งแก้เขิน ไม่คิดว่าเสียงท้องร้องของนางจะดังถึงขั้นที่ว่าปลุกรุ่ยอ๋องให้ตื่นจากนิทรา "นิดหน่อยเพคะ" นางตอบเสียงเบา"รอเปิ่นหวางครู่หนึ่ง" เขาว่าพลางลุกไปจุดตะเกียง ก่อนหยิบเสื้อคลุมมาสวมและเดินออกจากห้องหอไป ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าที่บานประตูห้องหอจะเปิดขึ้นอีกครั้ง รุ่ยอ๋