Alle Kapitel von สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้: Kapitel 61 – Kapitel 70

หลังจากที่กลับจากหอชุนฉวี่คราก่อนรุ่ยอ๋องก็เอาแต่หลบเลี่ยงการพบหลิวฟางเซียนมาโดยตลอด ถึงกระนั้นนางก็ยังคงคอยหาทางเผชิญหน้ากับเขาจนได้ กระทั่งรุ่ยอ๋องเป็นฝ่ายทนไม่ไหวหลบมาลี้ภัยอยู่ที่ค่ายหยางเจี้ยนชั่วคราว"หากว่ามันจะยากเย็นถึงเพียงนี้ข้าว่าเจ้าบอกความจริงกับนางไปตามตรงเถิดอาหู่" ลั่วจินไห่เอ่ยแนะนำสหายรักของตน ที่กำลังนั่งขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นปมอยู่รอมร่อ เพราะยามนี้อยู่กันตามลำพังในกระโจมของกุนซือหนุ่ม เขาจึงมิได้กล่าวคำราชาศัพท์หรือเรียกอีกฝ่ายว่าท่านอ๋องเช่นทุกครั้ง"ข้าก็อยากจะบอกนาง ทว่าเจ้าก็รู้ว่าเรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีที่สุด" โม่เสวี่ยหยางยกนิ้วขึ้นมานวดวนระหว่างคิ้วเบาๆ ยามอยู่ตรงหน้าสหายร่วมเป็นร่วมตายเช่นลั่วจินไห่ตามลำพังเขาไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากปิดบังเรื่องที่เขากับรุ่ยอ๋องเป็นคนคนเดียวกันมีเพียงฝ่าบาท ลั่วจินไห่ โม่เสวี่ยเหยียนและเหวินเต๋อเท่านั้นที่รู้ เพราะมีแผนการบางอย่างเขาจึงมิอาจบอกความจริงกับหลิวฟางเซียน "เจ้าชักช้าเช่นนี้แล้วเมื่อใดข้าถึงจะได้อุ้มหลานเสียทีเล่า" ลั่วจินไห่เอ่ยเย้า"รู้ดีนักนะเจ้า" โม่เสวี่ยหยางกล่าวพร้อมกับขวางพู่กันที่อยู

ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อย จวบจนกระทั่งงานเลี้ยงเลิก รุ่ยอ๋องกับพระชายาของตนจึงจูงมือกันกลับมายังรถม้า "ทะ...ท่านอ๋องเพคะ" เหยียนอวี่รวบรวมความกล้าเอ่ยทักอ๋องหนุ่ม นางพยายามหาโอกาสที่จะได้พูดคุยตามลำพังกับรุ่ยอ๋องอยู่นาน ทว่าเขากับพระชายาสกุลหลิวตัวติดกันตลอดเวลา นางจึงจำต้องเอ่ยปากทั้งๆ ที่สตรีนางนี้ยังคงยืนอยู่ข้างกายเขา เมื่อเห็นรุ่ยอ๋องหันมามองนางด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออกนางจึงแย้มยิ้มหวานก่อนกล่าวต่อ"คือว่า...ท่านอ๋องพอจะมีเวลาพูดคุยกับข้าสักประโยคสองประโยคหรือไม่เพคะ" รุ่ยอ๋องได้ยินนางกล่าวเช่นนั้นจึงหันไปมองสีหน้าของชายาที่ยืนอยู่ข้างกาย เมื่อเขาเห็นว่านางยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยก็รู้สึกปวดแปลบในอก เจ้าปีศาจน้อยของเขาเหตุใดจึงได้ไร้ใจเช่นนี้ จะรู้สึกหึงหวงคนเป็นสามีสักนิดก็หามีไม่"ไม่มี" เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหันมาประคองสตรีข้างกายเพื่อขึ้นรถม้าแทน"ขอเวลาให้หม่อมฉันสักนิด ได้หรือไม่เพคะ" เหยียนอวี่เอื้อมมือมาคล้องแขนรุ่ยอ๋องอย่างถือวิสาสะ ความกล้าในวันนี้ของนางคงมาจากฤทธิ์สุราที่ดื่มไปหลายจอกในงานเลี้ยงอ๋องหนุ่มสะบัดแขนจากนางอย่างรังเกียจ ไม่คิดว่าสตรีนางนี้จะกล้าล่วงเกิน

โม่เสวี่ยหยางพาหลิวฟางเซียนมาที่คฤหาสน์ไป๋หูได้เพียงครู่หนึ่ง เหวินเต๋อก็กลับมาถึง เมื่อเห็นว่าท่านประมุขของตนมิได้สวมหน้ากากแล้วก็รู้สึกอึกอักทำอันใดไม่ถูกหลิวฟางเซียนเห็นองครักษ์หนุ่มทำท่าทางเงอะงะ ก็ให้รู้สึกรำคาญใจ เป็นเหมือนกันทั้งนายทั้งบ่าว มองนางราวกับว่าเป็นนางมารนางปีศาจ ใช่ว่านางรู้ความจริงแล้วจะฆ่าพวกเขาทิ้งเสียเมื่อไหร่กัน "เหวินเต๋อ เจ้าจะมองค้างเช่นนั้นอีกนานหรือไม่ รีบไปนำยากับต้มน้ำสะอาดมาสิเร็วเข้า!""ขอรับนายหญิง เอ่อ...พระชายา" เขารับคำผิดๆ ถูกๆ ก่อนจะวิ่งหายออกไปหลิวฟางเซียนประคองชายหนุ่มให้นั่งลงบนเตียงกว้างก่อนจะปลดผ้ารัดเอวของเขาและเปิดเสื้อออกเล็กน้อยเพื่อดูบาดแผล โม่เสวี่ยหยางรีบดึงเสื้อขึ้นอย่างตกใจ "เจ้าจะทำอันใด?" เขาเอ่ยถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว"ก็ทำแผลให้ท่านอย่างไรเล่า""แต่""แต่อันใดกันเจ้าคะพี่เสือน้อย หรือท่านจะรอให้เลือดของท่านไหลซึมไม่หยุด หวงตัวเป็นสตรีในห้องหอไปได้" นางบอกเสียงดุจนเขาต้องยอมทำตามอย่างว่าง่าย โชคดีที่บาดแผลมิได้กว้างมากนัก จึงสามารถวางใจได้ว่าเขาจะไม่เป็นอันตรายต่อชีวิต หลังจากทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วนางจึงลุกขึ้นยืนกอดอกม

"โอ๊ย! เจ็บๆๆๆ" ปากก็ร้องบ่นเจ็บปวดนักหนาทว่าก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากแขนของนาง เป็นเพราะใช้แขนข้างซ้ายที่บาดเจ็บมาดึงรั้งข้อมือนางเอาไว้ แผลจึงปริแตกจนมีเลือดไหลซึมออกมา"ปล่อยมือจากเซียนเอ๋อร์ก่อนเถิด" นางกล่าวพร้อมพยายามแกะมือหนาของเขาออก ทว่าคนตัวโตกลับไม่ยอม เขามองนางพลางทำตาปริบๆ ราวกับเป็นเด็กสามขวบ"ถ้าพี่เสือน้อยไม่ปล่อยแล้วข้าจะป้อนยากับเปลี่ยนยาที่บาดแผลให้ท่านได้อย่างไรเล่า""จริงหรือ?" เขาถามย้ำ"จริงสิเจ้าคะ ปล่อยก่อนเถิด" โม่เสวี่ยหยางทำตามอย่างว่าง่าย เขานั่งนิ่งทำตัวเรียบร้อยดื่มยารสขมฝาดที่นางป้อนจนหมด เดิมทีคิดจะฉวยโอกาสนี้ออดอ้อนเจ้าปีศาจน้อยเสียหน่อย ทว่าคิดไปคิดมาหากเขาใช้เรื่องที่ยามีรสขมมาอ้อนนางคงจะถูกมองว่าป่วยทางสมองเป็นแน่ เขานั่งนิ่งตัวเกร็งอีกครั้งเมื่อถูกหลิวฟางเซียนปลดเสื้อออกเพื่อทำแผล อันที่จริงแผลแค่นี้ไม่นับเป็นอันใดเลยสำหรับเขาที่พลาดพลั้งถูกคมหอกคมดาบจนชินชา ทว่าก็แสร้งร้องโอดโอยไปอย่างนั้น ด้วยอยากให้แม่นางน้อยดูแลเอาใจใส่หลิวฟางเซียนมีหรือจะดูไม่ออกว่าบุรุษตัวโตผู้นี้แสร้งสำออยเพื่อให้

"แต่นี่มันจะครึ่งเดือนแล้วนะเจ้าคะ" หลิวฟางเซียนเอ่ยย้อน "เซียนเอ๋อร์ว่าท่านไปลาออกจากค่ายหยางเจี้ยนกับพรรคพยัคฆ์เหมันต์แล้วไปสมัครเล่นงิ้วที่คณะละครเถิด"คนถูกบ่นหัวเราะร่าออกมาอย่างสบายใจ ราวกับเสียงบ่นเสียงว่าของนางเป็นเสียงพิณผีผาเสียอย่างนั้น "เหตุใดเจ้าจึงได้ช่างจำนรรจาถึงเพียงนี้ เอาเถิด ก็ได้ๆ พระชายาสั่งมาเช่นนี้สามีย่อมเชื่อฟัง" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงยียวนหลิวฟางเซียนผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก "อันที่จริงนี่ก็ใกล้จะถึงวันรับเบี้ยหวัดของเซียนเอ๋อร์แล้ว" นางเกริ่น"เจ้าปีศาจน้อยติดขัดที่ใดหรือ" โม่เสวี่ยหยางเอ่ยถาม"ถึงเวลาคิดบัญชีการค้าของเราอย่างไรเล่าเจ้าคะ" นางตอบพร้อมยิ้มเผล่ "ค่าดูแลคนป่วย ค่าปกปิดความลับ ค่าจ้างวานแสดงงิ้ว ไหนจะค่าที่สตรีของท่านมาทำให้ข้ารำคาญใจ”“ไหนจะต้องไล่คุณหนูเหยียนที่มาขอเยี่ยมท่านได้ทุกวัน รวมเสร็จสรรพสามพันตำลึงก็พอเจ้าค่ะ"โม่เสวี่ยหยางตกใจจนหน้าถอดสี ให้ตายเถิดเจ้าปีศาจน้อยผู้นี้ ร้ายกาจเกินไปแล้ว หากไม่มีหน้ากากบดบังใบหน้าของเขาในยามนี้เห็นทีว่าจะถูกนางหัวเราะเยาะเอาได้คราแรกเขาก็เข้าใจว่านางเป็นคนรู้ความ ไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องที่ถูกเขาโกหกปิดบ