All Chapters of สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้: Chapter 31 - Chapter 40

"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!" ชินอ๋องโต้กลับเสียงแข็ง มิได้เกรงกลัวชื่อเสียงที่ร้ายกาจของประมุขพรรคมารสักนิด ยามนี้เขาสนใจเพียงสตรีตรงหน้าที่มองมาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ คล้ายว่านางใกล้ร้องไห้ออกมาเต็มที"ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ" หลิวฟางเซียนพยายามเก็บกลั้นอารมณ์อ่อนไหวภายในใจ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับมิได้รู้สึกอันใดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ นางพยายามสลัดมือออกจากเขาทว่าไม่เป็นผล เขายิ่งบีบแน่นขึ้น"แต่เซียนเอ๋อร์ พี่อยากคุยกับเจ้า ทุกครั้งที่พี่ไปพบเจ้าที่จวน บ่าวพวกนั้นมักบอกว่าเจ้าไม่อยู่ ไม่ง่ายเลยที่พี่จะได้พบเจ้าเช่นนี้" ชินอ๋องกล่าวอย่างเอาแต่ใจ"แต่หม่อมฉันไม่มีอันใดจะกล่าวกับพระองค์ ปล่อยนะเพคะ" หญิงสาวตอบพร้อมกับพยายามสลัดแขนออกจากการถูกเกาะกุม"โอ๊ย!" หลิวฟางเซียนร้องออกมา เมื่อชินอ๋องออกแรงบีบรั้งข้อมือขอนางแรงขึ้นจนคล้ายกับกระชาก ปึก!"เจ้า!" ชินอ๋องตวาดลั่น เมื่อมีก้อนน้ำแข็งขนาดเท่าผลผูเถาดีดใส่ข้อมือของเขาอย่างแรงจนต้องปล่อยมือจากสตรีตรงหน้าโม่เสวี่ยหยางผู้เป็นเจ้าของน้ำแข็งก้อนนั้นเหยียดยิ้มเย็นออกมาอย่างไม่ยี่หระ

ห้องทรงอักษร"อีกสองเดือนวังหลวงจะมีงานพระราชสมภพ ฝ่าบาทจะเรียกตัวรุ่ยอ๋องกลับมาหรือไม่เพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าชายแดนเหนือยามนี้สงบแล้ว พวกข้าศึกถอยทัพกลับไปจนหมด""ฮองเฮาช่างเอาใจใส่ยิ่งนัก เรื่องนี้เจิ้นมีราชโองการเรียกเขาไปตั้งแต่เดือนก่อนแล้วคงจะมาถึงเมืองหลวงไม่เกินยามอู่วันนี้กระมัง”“ไม่ได้เจอรุ่ยอ๋องมาหลายปีแล้ว ไม่รู้ว่ายามนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง" ฮ่องเต้ตรัสพลางแย้มพระโอษฐ์ กระนั้นก็ยากยิ่งนักที่จะเดาพระทัยที่แท้จริง"ยามอู่วันนี้หรือเพคะ"ฮองเฮาตรัสถามโอรสสวรรค์ ไม่คิดว่าพระองค์จะทรงเรียกรุ่ยอ๋องกลับมาอย่างเงียบเชียบเช่นนี้ฝ่าบาทยังคงแย้มพระโอษฐ์บางๆ เป็นนัยบอกสตรีคู่บัลลังก์ว่าพระนางเข้าใจถูกต้องแล้วฮองเฮาเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อตั้งสติ ก่อนจะรีบตรัสเพื่อเข้าเรื่องที่เป็นความตั้งใจเดิมของพระนาง "ชินอ๋องแต่งชายาไปแล้ว ทว่ารุ่ยอ๋องที่โตกว่าหนึ่งปียังมิมีสตรีเคียงข้าง หม่อมฉันในฐานะที่เป็นมารดาบุญธรรมกังวลยิ่งนักเพคะ อยากให้รุ่ยอ๋องเป็นฝั่งเป็นฝา อย่างไรเขาก็มิมีมารดาคอยจัดการและดูแลเรื่องนี้""อืม เจิ้นเองก็เห็นด้วย

งานเลี้ยงภายในจวนตระกูลหวงค่อนข้างคึกคัก เต็มไปด้วยผู้คนมาร่วมยินดีและมอบของขวัญแสดงน้ำใจมากมาย หลิวเหมยหลินเลิกหน้าต่างรถม้ามองเข้าไปในงานอย่างดีใจ ครั้งนี้นางมาในฐานะคุณหนูบุตรฮูหยินเอกเช่นพี่ชายพี่สาว หวังว่าคงมิมีผู้ใดกล้ามาหาเรื่องหรือกล่าวถ้อยคำถากถางนางแล้วกระมัง ดียิ่งนักพี่สาวของนางจะได้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยตอกกลับคนพวกนั้นอีก"น้องสาม หุบยิ้มลงสักหน่อยเถิด ประเดี๋ยวปากน้อยๆ ของเจ้าจะฉีกไปถึงหูมันจะดูไม่งาม" หลิวเฟิงเหลียนเอ่ยเย้าน้องสาวต่างมารดาที่ยามนี้จมอยู่ในภวังค์นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองเข้าไปภายในงานแม่นางน้อยได้ยินเช่นนั้นจึงหุบปากฉับหันมาค้อนขวับให้กับพี่ชาย ก่อนจะส่งสายตาออดอ้อนไปทางพี่สาวราวกับต้องการจะฟ้อง หากแต่พี่สาวกลับเอาแต่นั่งยิ้มขันให้กับท่าทางของนาง ไม่คิดจะปกป้องกันเสียอย่างนั้นน้องเล็กจะงอนจริงๆ แล้วนะ!"ฮ่าๆๆ เอาล่ะๆ ลงไปกันได้แล้ว พี่ใหญ่ได้ยินมาว่าวันนี้ขนมในงานน่าทานยิ่งนัก" พี่ชายคนโตแห่งตระกูลหลิวหัวเราะเบาๆ พลางกล่าวเปลี่ยนเรื่อง ขืนเขายังกวนโทสะเห็นทีน้องสาวตัวน้อยตรงหน้าคงจะแง่งอนจริงๆ เสียแล้วหลิวเฟิงเหลียนเดินลงจากรถม้าเป็นคนแรก วันนี้เขาสวมอาภ

"ปากดีนักนะเจ้า เป็นแค่ลูกอนุที่เพิ่งได้เลื่อนขั้น ริอ่านเสนอหน้ามาต่อคำกับข้า" เฉินโม่หว่านที่โกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้าส่งสายตาให้เพื่อนคุณหนูของนางนับสิบคน ช่วยกันจับตรึงหลิวเหมยหลินกับเซี่ยหนิงอ้ายเอาไว้เฉินโม่หว่านกับพวกกระชากผมของเด็กสาวทั้งสอง และอาศัยคนมากกว่าลงไม้ลงมือรุมตบตีหลิวเหมยหลิน แม้นางจะเก่งกล้าเพียงไหนทว่าก็มิอาจเอาชนะคนหมู่มากได้ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ครู่หนึ่งเฉินโม่หว่านก็ส่งสายตาให้เพื่อนของนางออกแรงผลักคุณหนูสามตระกูลหลิวอย่างแรงจนนางพลัดตกลงไปในน้ำหลิวฟางเซียนที่เห็นเหตุการณ์พอดี รีบรุดพรวดพราดเข้ามาที่ศาลาริมน้ำทันทีอย่างไม่สนใจรักษากิริยา "หลินเอ๋อร์!" นางตะโกนเรียกน้องสาวที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำอย่างตื่นตระหนก ร่างระหงเตรียมจะกระโดดลงไปในน้ำ ทว่าถูกกั๋วกงน้อยรั้งแขนเอาไว้ก่อน"ข้าเอง" เขาบอกสั้นๆ ก่อนจะรีบกระโดดลงไปช่วยคนจากน้ำหลิวเหมยหลินที่เพิ่งขึ้นมาได้ตัวสั่นเทาราวกับลูกนก นางช่างน่าสงสารจับใจในสายตาคนเป็นพี่สาว"เกิดอันใดขึ้น" หลิวเฟิงเหลียนที่รีบวิ่งตามกลุ่มคนมาเพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายถามขึ้นก่อนจะเห็นน้องสาวคนเล็กที่กำลังสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขน

"เซียนเอ๋อร์ พวกเรากลับจวนกันเถิด" หลิวเฟิงเหลียนเดินมาเรียกน้องสาวที่กำลังยืนเหม่อลอยราวกับตกอยู่ในภวังค์ให้คืนสติ เขายื่นมือหนามาตรงหน้าให้นางรับการจับจูง เรื่องวันนี้ช่างวุ่นวายและชวนให้เสียขวัญยิ่งนักเพราะคนจวนราชครูล้วนรักใคร่ปรองดองกัน พวกนางมีท่านพ่อที่เป็นดังร่มไม้ใหญ่ที่คอยปกป้องคุ้มภัย มีมารดาที่แม้มิได้เป็นผู้ให้กำเนิดทว่าดูแลนางอย่างดียิ่ง ทุกสิ่งอย่างล้วนจัดสรรปันส่วนได้เหมาะสมและทั่วถึง มีท่านย่าที่รักและเอ็นดูหลานๆ จากใจจริง พี่น้องรักใคร่สมัครสมานกลมเกลียว ภายในจวนแทบไม่เคยมีเรื่องกระทบกระทั่ง หรืออิจฉาริษยากันในหมู่สตรีเช่นจวนอื่น ยามที่ต้องพบกับปัญหานอกบ้านเช่นนี้พวกนางย่อมเหนื่อยมากเป็นธรรมดา..."หลินเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" หลิวฟางเซียนถามพี่ชาย มือเล็กเรียวยังคงถูกเขาจับจูงอย่างถนอม ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาของพี่ชายทำใหญ่หญิงสาวคลายความอึดอัดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ลงได้หลายส่วน"น้องเล็กกลับไปพร้อมกับท่านพ่อและแม่เล็กแล้ว นางคงเสียขวัญยิ่งนัก""เซียนเอ๋อร์สงสารน้องสาวเหลือเกิน ไม่น่าปล่อยนางให้ไปเดินเล่นลำพังเลย" หลิวฟางเซียนกะพริบตาถี่ๆ ไล่น้ำตา"อย่าโทษตัวเอง