Lahat ng Kabanata ng สุดท้ายคือความรัก | แบม+ธาวิน {NC25+}: Kabanata 1 - Kabanata 9

“วิน ตื่น วิน ตื่นได้แล้ว!!”สวัสดีฉัน แบม พรรธน์ชญมน ภักดีราชาสกุล อายุ 22 ตอนนี้เรียนบริหารธุรกิจ ปี 4 แล้ว สูง 165 น้ำหนัก 48 ผมยาวถึงกลางหลังพร้อมทำวอลลุ่มจ่ะ ส่วนสีผมตอนนี้ก็สีหม่นเทา อ๋อ สถานะไม่โสดแล้วนะคะ มีคู่หมั้นแล้วจ่ะ และเพิ่งย้ายมาอยู่ด้วยกันได้หนึ่งเดือนแล้ว เรื่องความเอาแต่ใจของมันนี่คือไปสุดอยู่นะฉันไม่ยอมมาอยู่ด้วยมันก็ให้ผู้ใหญ่ไปคุยแล้วก็หมั้นกันแล้วเรียบร้อยก่อนมาอยู่ด้วยกัน ฉันเปิดร้านทองที่ป๊ายกให้แล้วก็ทำเสื้อยืดสกรีนลายขายเอง ขายบนแพลตฟอร์มต่างๆ แล้วก็ทำพวกเค้กขาย แต่ไม่ได้เปิดหน้าร้านหรอกรับออร์เดอร์แล้วก็ทำที่บ้านเนี่ยแหละ ถ้ามีลูกค้าทักมาทางเพจหรือโทรมาสั่งก็ทำแล้วที่ยังไม่จ้างลูกน้องเพราะฉันเพิ่งจะเริ่มทำรายได้มันก็ยังไม่คุ้มที่จะจ้างใคร เป็นวัยรุ่นนี่เหนื่อยเหมือนกันเนาะ ไปค่ะหญิง บ่นเหนื่อยแต่ก็ต้องหาเงินต่อไปแฟนฉันมันชื่อ ธาวิน ชื่อจริง ธนสิษฐ์ อัศวรักษ์โสภณ อายุก็ 22 เท่ากัน เรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ปี 4 สูง 191 น้ำหนัก 68 ผมมันก็ตัดตามสไตล์ผู้ชายที่เขาชอบตัดกันมันเรียกชื่อทรงว่าอะไรก็ไม่รู้จัก เดี๋ยวจะถามให้นะ ส่วนสีผมนั้นก็ดำจ่ะ เพราะนางไม่ชอบทำสีตั

“แล้วฉันถามว่าเธอเป็นอะไรเธอไม่มีปากพูดเหรอร้องไห้ให้มันได้อะไรขึ้นมา เงียบ!”ผมมองหน้าเมียตัวพร้อมกับถามออกไปเสียงดัง แล้วแม่ง ผู้หญิงเป็นเหมือนกันหมดเลยปะวะ เป็นอะไรก็ไม่ค่อยพูดแล้วพอถามก็เงียบแล้วมาร้องไห้เหมือนผัวไม่ใส่ใจ แต่ถามไปตั้งแต่อยู่บนรถแล้วปะ เวลานั้นแม่งก็ไม่ตอบ“อึก ฉันจะเลิกกับ”“หุบปาก!!! ฉันถามหาสาเหตุที่เธอร้องไห้!! พูดออกมา!!”ฉันสะดุ้งขึ้นมาเบาๆ หลังไอ้บ้านี่ตอบกลับมาเลยรีบบอกเขาออกไปอย่างเร็วตามความคิดตัวเอง ฟังรู้เรื่องไม่รู้เรื่องก็ช่างมันเดี๋ยวมันก็ถามเองแหละถ้าไม่รู้เรื่องอะ“อึก นี่แหละเหตุผล ฮือ นายอะ ชอบฉันแค่เวลาเอาฉันแค่นั้นใช่ไหม อึก นายเห็นฉันเป็นเมียนาย ฮือ แค่ตอนอยู่บนเตียงเองอะ แล้วเวลาอื่นฉันไม่ใช่เมียนายเหรอ ฮือๆ”ผมขมวดคิ้วก่อนจะมองหน้าเมียตัวเองที่ตอนนี้หน้าแม่งก็แดงไปหมด แล้วเมื่อเช้ามันทะเลาะกันเรื่องที่ไปสายทำไมตอนนี้มันมาประเด็นนี้ได้วะ ผมเลยใช้มือเช็ดน้ำตาให้ยัยนี่พร้อมกับถามออกไป“อะไรของเธอ เรื่องเมื่อเช้ามันทะเลาะกันเรื่องไปเช้าไปสายปะ แล้วมาอะไรของเธอ ไม่ใช่เมียอะไร พูดให้รู้เรื่อง”ฉันพยายามเงียบเพราะอยากจะพูดให้รู้เรื่องแต่พออยากจะเงี

พอกินข้าวเรียบร้อยฉันก็เอาอุปกรณ์ทำเค้กทั้งหมดวางที่โต๊ะห้องนั่งเล่น เพราะจะเปิดซีรี่ย์ดูไปด้วย แล้วแป้งเค้กกับคัพเค้กชิ้นเล็กก็อบไว้ตั้งแต่ลงมาทำอาหารเช้าแล้ว ตอนนี้เหลือแค่แต่งหน้าแล้วก็บรรจุใส่กล่องก็พร้อมส่งให้ลูกค้าแล้ว“เดี๋ยวนะ”ผมเดินมาที่ห้องรับแขกแล้วก็อุปกรณ์ของยัยนี่เต็มไปหมด แล้วตอนนี้ยัยนี่ก็ยังอยู่บนพรมที่พื้น“ว่า”“เธอให้ฉันทำครัวซะใหญ่โต ใหญ่จนแทบจะเป็นภัตตาคารได้อยู่แล้วมั้งแล้วเธอมานั่งตรงนี้อะเหรอ”ฉันถอนหายใจกับผัวตัวเอง ก็วันนี้มันอยากนั่งพื้นปะ แล้วทำไมต้องหยุดตรงกันก็ไม่รู้ เอามีดเค้กฆ่าผัวแม่ง แล้วคือมุมที่ทำไว้มันก็สามารถหาเงินได้หมดนะในครัวอะ ฉันถ่ายรูปเค้กลงในเพจแล้วก็เอาไปขายเว็บขายภาพต่อได้อีกปะ“ก็วันนี้ฉันอยากนั่งทำตรงนี้ อ๋อ โต๊ะวางของตรงนี้เล็กไปนะ นายเปลี่ยนมันด้วยเพราะมันไม่พอวางของ แล้วทุกมุมในบ้านต้องทำงานหาเงินได้หมดค่ะ ไม่เอา ไม่บ่นนะคะ มีดตัดเค้กคมนะคะ”“ของแม่งเยอะขนาดนี้จะเอาอะไรมาพอ”“อร้าย! ฉันจะรีบทำแล้วรีบพักผ่อน นายหยุดซะ เวลาอยู่บ้านไม่นอนเข้าไปล่ะทีนี้อะ เวลาวันหยุดนี่ตาสว่างยังกะนกฮูก เวลาต้องตื่นตอนเช้าไปเรียนกูคิดว่าผัวเป็นค้างคาว”

15.40 น.“อือ”ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วอยากบิดขี้เกียจแต่มันทำไม่ได้อะ ฉันลืมตาขึ้นมาและมองไปที่คนตัวสูงที่นอนคว่ำหน้าแล้วนอนอยู่บนหมอนใบเดียวแล้วทั้งแขนทั้งขาคือพาดมาที่ตัวฉันแบบเต็มที่ด้วยนะ พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก็ตัดสินใจลุก เพราะเดี๋ยวต้องเอาเสื้อผ้าไปซักแล้วก็ต้องไปเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ที่ตอนนี้ยังอยู่ในตู้ล้างจานอยู่เลย ฉันค่อยๆ ใช้มือดันตัวเขาเพื่อจะให้คนตัวสูงหันไปทางอื่น“อื้อ แบม จะนอน”ฉันมองคนตัวสูงที่นอกจากจะไม่หันไปทางอื่นแล้วยังจะขยับมาแทบจะทับฉันไปทั้งอยู่แล้วมั้ง“อือหื้อ หนัก ขาดอากาศตายซะมั้งกู วิน วิน”ฉันเรียกเขาพร้อมกับใช้มือสะกิดที่แขนของนายนี่เบาๆ เพราะกว่าจะทำอะไรเสร็จแล้วก็ต้องทำกับข้าวเย็นอีก ตารางในชีวิตประจำวันแน่นมากแม่“อือ”“ปล่อยก่อน จะลงไปซักผ้า”“จิ๊ มันก็มีตั้งเยอะปะ ช่างมันไม่ต้องซัก ชุดธรรมดาก็ใส่ไปเรียนได้ นอน!”ผมบอกยัยตัวแสบที่ชุดนักศึกษามันก็มีอีกสองชุดปะ แล้วชุดธรรมดาก็ใส่ไปเรียนได้ ผมบอกยัยตัวแสบจบก็หลับตาลงอีกรอบแต่ยังไม่ทันจะสนิทเลยยัยนี่ก็เรียกขึ้นมาอีก อยากจะฆ่าเมียตัวเองจริงๆ“วิน วิน จะไปทำกับข้าวด้วย”“เฮ้อ เอา!! อยากไปก็ไปซะ!!”ฉันมอง

หลังจากเลิกเรียนันกกับเพื่อนก็พากันเดินออกมาจากห้องเรียนแล้วก็กดโทรหาคนตัวสูง โทรได้แป๊บเดียวเขาก็กดรับ“วิน เลิกเรียนแล้ว”[ลงมา จอดรออยู่หน้าคณะที่เดิม ให้เร็ว เดินให้ไว รู้ว่าขาสั้นก็รีบด้วย]“เชอะ แค่นี้นะ กำลังจะลงตึก”[เค]ผมกดวางสายแล้วก็กดเข้าเกมส์ที่เล่นค้างไว้ เพราะวันนี้อาจารย์ปล่อยเร็วมาก เรียนแป๊บเดียวสั่งงานก็ปล่อย เลยมารับยัยนี่ไวหน่อย เพราะปกติผมจะเลิกช้ากว่า“ยังไงคะคนมีผัว ต้องนั่งรอเป็นเพื่อนไหม”“ไม่ต้องจ้า ขอบใจนะจ๊ะ วันนี้ผัวกูน่าจะดีดแหละ ตอนนี้จอดรถรออยู่หน้าคณะละ”ฉันเดินเข้ามาในลิฟต์ก่อนจะหัวเราะออกมาหลังจากพวกไอ้เลอาพูดขึ้นมา“กูอยากจะแหม่ ทะเลาะกันจบแล้วพอดีกันเหมือนได้ผัวใหม่เนาะ”“เออว่ะ วันนี้แม่กูไม่ต้องรอแล้วเด้อหญิง”“หึหึ กูก็ขอให้มันเป็นตลอดไม่ใช่แค่วันนี้นะ”“พรืดด มึงก็ต้องอ้อนผัวสิวะ ดุๆ เถื่อนๆ ทรงแบบนี้แพ้ลูกอ้อนมึงเชื่อกู”“เออ มึงอย่าไปแมนหลายค่ะหญิง เราต้องตอแหลบ้าง อุ้ย เค้าเจ็บแขน เค้าเจ็บขา แสดงให้เป็นค่ะ อย่าให้เสียชื่อเด็กนิเทศแบบเรา”“เออ ไหนมึงบอกสิมึงเคยอ้อนผัวมึงบ้างไหม”“ไม่อะ”“โอ๊ย! อิห่าเอ๊ย มันสวย มันน่ารัก มันดีหมดอะ แต่มันเอา