LOGIN“วิน อ้าว ไปไหนวะ”
ฉันตื่นตั้งแต่เช้าลงไปทำงานอาหารตามเวลาที่ทำทุกวัน เพราะว่ากว่าจะไปกินที่มอก็ไม่เคยจะทัน แล้วตอนเช้าคนก็เยอะมาก แล้วผัวฉันไม่ใช่ว่าจะกินอะไรง่ายๆ เด้อค่ะ ถ้าไม่อร่อยก็ไม่กิน แล้วไม่แค่ไม่กินนะถ้าร้านไหนไม่ถูกใจไม่อร่อยบ่นตั้งร้านเขามาถึงบ้านอะ ไม่รู้มันใช้ชีวิตมาถึงวันนี้ได้ยังไง แล้วตอนนี้พอเดินเข้ามาในห้องบนเตียงก็ไม่มีร่างผัวฉันละ “เฮ้อ เดี๋ยวค่อยออกตามหาผัว อาบน้ำก่อนดีกว่า” ฉันเดินเข้ามาอาบน้ำแต่งตัว พออาบน้ำเสร็จก็เดินมาที่ห้องแต่งตัววันนี้อยู่บ้านใส่เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวซึ่งของฉันกับของเขาก็ปนกันไปหมดแหละถ้าเป็นเสื้อยืดอะ อีกอย่างก็ชอบ เพราะนายนั่นตัวหอมดีแล้วพอมาผสมกับน้ำหอมแล้วกลิ่นตัวฉันมันดีอะ พอใส่เสื้อเสร็จฉันก็ใส่เลกกิ้งสีดำสั้นเลยเข่าขึ้นมาหน่อยผ้านุ่มๆ แต่งหน้าเบาๆ วันนี้วันศุกร์ไม่มีเรียนทั้งคู่ แล้วเทอมนี้ไม่ค่อยมีเรียนเต็มวันหรอกมีแค่วันเดียวนอกนั้นก็ครึ่งวัน แต่ไม่ใช่จะสบายหรอกจ่ะ เพราะมีวิจัย แต่โชคดีที่ฉันเสนอหัวข้อผ่านแล้ว แล้วตอนนี้ก็เริ่มทำบทที่หนึ่ง แล้วบทที่หนึ่งคือหินมากเลยต้องวางโปรแกรมตัวเองในแต่ละวันให้ดี เพราะตอนนี้เกรดฉันก็อยู่ในเกณฑ์เกียรตินิยมอันดับหนึ่งอยู่ แต่ฉันไม่ได้เคร่งจนเครียดหรอกนะ ใช้ชีวิตทั่วไปนั่นแหละแค่แบ่งเวลาในชีวิตอะ แต่ถ้าสอบก็จะสรุปแล้วก็อ่าน อ่านอย่างเดียวไม่พอจ่ะ พูด เขียน อ่าน จนจำได้หมดอะ แล้วส่งงานตรงเข้าเรียนตลอดถึงจะไม่มีเช็คชื่อแต่ก็ไป กว่าจะได้ A มาแต่ละตัวก็เกือบจะคลานอะ พักเนาะ พอฟังฉันบ่นแล้วก็น่าเครียดใช่ปะ ไม่อยากให้เครียดกัน พอแต่งตัวแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อยฉันก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัว “อ้าว สรุปผัวกูมันเป็นมนุษย์ปะวะ อย่าบอกนะ ทุกวันนี้กูอยู่กับปีศาจในคราบมนุษย์อะ” ผมออกมานั่งอยู่ที่โต๊ะนอกระเบียงก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบแล้วก็เล่นเกมส์เวอร์ชันที่กำลังจะอัปเดต ก็ดูพวกความจำเยอะเกินไปไหม รองรับได้กับมือถือทุกรุ่นไหม ภาพแตกไหม พอเล่นไปแล้วมันกระตุกหรือเปล่า ความลื่นไหลของเกมส์ตลอดการเล่น แล้วก็พวกเอฟเฟกต์ต่างๆ เวลาตัวละครใช้สกิลมันสวยไหม อืม เนี่ยแหละ ผมไม่ได้เล่นแต่เกมส์อย่างเดียวเหมือนที่เมียบ่นนะครับ พรึ่บ! “วิน อื้ออ” ฉันคิดกับตัวเองอยู่สักพักก็นึกออกเลยเดินไปดึงม่านออกแต่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย คนตัวสูงก็รีบลุกขึ้นแล้วก็รีบเอามือปิดหน้าฉันแล้วก็ดันฉันเข้ามาในห้อง “เธอจะออกมาทำบ้าอะไรวะห๊ะ! มีแต่กลิ่นบุหรี่ เข้าไป” ผมใช้มือปิดจมูกยัยตัวแสบแล้วก็ดันยัยนี่เข้ามาไปในห้อง แล้วก็รู้ว่ามันไม่ดีแต่ก็นะ เลยไม่ค่อยให้ยัยนี่ได้กลิ่นหรอก พอดันยัยนี่เข้าไปผมก็ดึงม่านปิดไว้เหมือนเดิม จะปิดประตูกระจกก็ไม่ได้อีกเพราะมันล็อกอัตโนมัติต้องเปิดจากข้างใน “เอ้า มันก็รู้ว่าไม่ดีแล้วจะสูบทำไมวะน่ะ แล้วก็คือต้องทำไง อืม ชีวิตกูเนาะ จะคุยกับผัว ผัวก็อยู่แค่เนี่ยกูต้องโทรคุย คิดดู ใครจะให้ได้เท่านี้มั่ง” ฉันเดินมาหยิบโทรศัพท์ก่อนจะโทรหาไอ้บ้าที่ตอนนี้ก็ยังอยู่ข้างนอก ครืดด ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพอเห็นว่ายัยนั่นโทรเข้ามาเลยหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย “ว่า” “เข้ามาอาบน้ำกินข้าวก่อน แล้วนายจะทำอะไรค่อยไปทำ” “เออ แม่งแทบจะไม่ใช่เมียอยู่ละ ทุกวันนี้แม่งแทบจะเป็นแม่อยู่ละ” ฉันขมวดคิ้ว คือผัวฉันมันคุยกับฉันหรือมันบ่นของมันคนเดียววะ “เออ จะเมีย จะแม่ นายก็เข้ามาได้ละ อย่าช้า ไม่งั้นฉันไม่รอ” “ฉันก็จะฆ่าเธอบนเตียง รอ อย่าเยอะ” ผมเก็บของก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงไปในที่เขี่ยบุหรี่แล้วผัวเมียมันต้องกินข้าวพร้อมกันปะ “ให้เร็ว แค่นี้” ติ๊ด ฉันพูดจบก็กดวางสายแล้วก็ไปหยิบหน้ากากอนามัยออกมาจากกล่องสีขาวน่ารักๆ ที่ฉันซื้อมาใส่แล้วก็หยิบสเปรย์ปรับอากาศมาถือไว้ “ทำอะไรของเธอ วิญญาณแม่บ้านเข้าสิงเหรอ” “เอ้า ก็กลิ่นบุหรี่มันก็ติดตัวนายมาปะ รีบเดินจะพ่นสเปรย์แล้ว” ผมมองยัยตัวแสบที่ตอนแรกก็งงๆ พอยัยนี่ตอบมาก็ อ๋อ แล้วดูสภาพ แม่งไม่รู้ ปี 4 หรือ ม.4 ผมวางของไว้บนโต๊ะคอมฯ ก่อนหมุนตัวเพื่อเดินไปที่ห้องน้ำ แล้วดูยัยนี่แม่งทำ ฟืดดด ฉันเห็นตัวกำลังจะเดินไปในห้องน้ำเลยฉีดสเปรย์ปรับอากาศไปแถวเสื้อเขาก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเบาๆ สักพักนายนี่ก็หันมาถามฉันพร้อมกับยกมือขึ้นเท้าเอว “เธอแกล้งฉันเหรอห๊ะ” “ฉันแกล้งอะไรนาย กลิ่นบุหรี่มันก็ติดเสื้อผ้าปะ ฉันก็ต้องจัดการมันสิ” ผมมองยัยตัวแสบทำหน้าตาใสซื่อส่งมาให้ ฮึ ดูเป็นเมียที่บอบบางมากแหละเมียผมอะ ใครจะรู้ยัยนี่แม่งเกินความคาดหมายไปหมดอะ ผมใช้มือจับที่แก้มของยัยตัวแสบก่อนจะบีบมันเข้าหากันพร้อมกับตอบยัยนี่กลับไป “ฮึ ยิ้มจนไม่มีตาตอนฉีดสเปรย์ขนาดนั้นคงหวังดีกับผัวมากเลยอะเนาะ” “ปล่อยฉันเลย” “ฉันฝากไว้ก่อนเถอะ” ฉันเบะปากใส่คนตัวสูงแล้วก็ฉีดสเปรย์ตามหลังเขาไปแล้วก่อนจะถอดหน้ากากอนามัยออกและปิดฝาสเปย์ปรับอากาศแล้วเอามันวางไว้ที่เดิม สักพักเสียงผัวก็ลอยขึ้นมาอีกรอบ “เบะปากใส่ฉันเหรอห๊ะ เดี๋ยวฉันจะคิดบัญชีกับเธอ” ผมยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำก่อนจะหันมาบอกยัยตัวแสบแล้วยัยนี่ก็พูดขึ้นมาเหมือนไม่ยอมรับความเป็นจริงด้วยนะ “นายเอาอะไรมาพูด” “เหรอ หัวขยับไปขยับมาเหมือนตุ๊กตาล้มลุกขนาดนั้นไม่รู้มั้ง” “เก่งจังเนาะ ไม่ต้องขู่รีบ ด่วนๆ ท้องฉันร้องละ” “เออ รอ” ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงโต๊ะคอมแล้วก็กดเข้าในไลน์ของร้านเบเกอรี่เพื่อรับออเดอร์ สักพักก็เห็นไลน์ของนายนั่นแจ้งเตือนพอเห็นข้อความที่แจ้งเตือนเลยกดเข้าไปดูแล้วมันก็ขึ้นมาเพิ่มเพื่อน แต่ประโยคที่ทักมาคือ [ใช่ธาวินหรือเปล่าคะ พอดีนัตตี้อยากจะให้สอนเล่นเกมส์หน่อยอะค่ะ นัตมือใหม่เลยยังไม่เก่ง วินนำนัตหน่อยได้ไหมคะ] “อิดอก นำเกมส์หรือนำอะไร อ่านไม่กี่ประโยคกูก็รู้เรื่องละ” ฉันวางมือถือลงไว้แล้วก็ไม่ได้ออกจากไลน์ด้วย ดูสินายนั่นจะทำยังไง เพราะปกตินายนั่นจะบอกว่าเล่นกับพวกธาม ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วตอนนี้คือผมกับเมียแต่งตัวเหมือนแฝดอะ ผมใส่เสื้อโอเวอร์ไซส์สีขาวแล้วก็กางเกงขาสั้นสีดำ ไม่เหมือนก็แค่ลายของเสื้อนั่นแหละ แล้วยัยนั่นก็ชอบใส่เสื้อผ้าผมด้วยนะ ผมแต่งตัวเสร็จก็ฉีดน้ำหอมกลิ่นที่ใช้ประจำแล้วก็เดินออกมาข้างนอก พอเดินออกมาผมก็เรียกยัยตัวแสบที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะคอม “แบม ไปกินข้าว หยิบไอ้แพดแล้วก็โทรศัพท์สี่ห้าเครื่องตรงนั้นมาให้ด้วย” ฉันหมุนเก้าอี้กลับมาก่อนจะเรียกชื่อจริงคนตัวสูงด้วยสีหน้านิ่งๆ “ธนสิษฐ์” อืม เมียเรียกชื่อจริงละ แสดงว่ายัยนี่ต้องมีอะไรอีกแน่ๆ แต่อะไรวะ ผมขมวดคิ้วก่อนจะถามยัยตัวแสบกลับไป “อะไรของเธอ เป็นอะไร” “มีผู้หญิงทักมาหานาย” “หื้อ” “เหอะๆ ไม่ต้องหื้อหรอก มันทักมาละ” ฉันกอดอกมองคนตัวสูงสักพักเขาก็เดินมาหาก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาแล้วนายนี่ก็ยืนอยู่ข้างหลังพออ่านข้อความจบก็ได้ยินเขาพูดขึ้นมา “ตอแหลจริงๆ กูเป็นโค้ชหรือไง เห็นกูเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่ บล็อก แล้วไม่ต้องมาทำหน้าตึง ต่อไปเห็นใครทักมาแบบนี้เธอก็บล็อกไปสิแค่นี้ก็จบละ ไป ลุก ไปกินข้าว” ผมหยิบไอแพดแล้วก็โทรศัพท์ที่ใช้ส่วนตัวแล้วก็โทรศัพท์ที่เอาไว้ทดลองเกมส์ พอหยิบของเสร็จก็จับแขนยัยนี่แล้วดึงให้เดินตามมา “นี่เดี๋ยว” “อะไรของเธออีก” “ฉันจะไปเอากระเป๋าของฉันก่อน” ฉันบอกคนตัวสูงพอเขาปล่อยมือฉันก็มาหยิบกระเป๋าสานที่ใบใหญ่มากพอสมควรเป็นทรงสี่เหลี่ยม พอเดินกลับมาก็ได้ยินนายนี่หัวเราะก่อนจะพูดขึ้นมา “หึหึ เธอกล้าเรียกมันว่ากระเป๋าเนาะ ตะกร้าเถอะ แม่งใหญ่ขนาดนี้” “เชอะ เดินไปเลย” “ก็ไปดิ” ผมจับแขนยัยตัวแสบแล้วดึงให้เดินตามมาก่อนจะหยุดตรงหน้าประตูและหันมามองยัยตัวแสบที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเมียผมแม่งสูงยังไม่ถึงหัวไหล่ผมเลยมั้ง “แบม” “อะไร” ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูงก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพอนายนี่พูดมาเท่านั้น แม่งน่าจะให้อดข้าวตายไปซะ “ตอนเด็กๆ เธอกลัวนมเหรอวะ ตัวแม่งสูงยังไม่ถึงไหล่ฉันเลย” “ปากนายนี่เนาะ ว่างๆ ก็เอาไปตากแดดฆ่าเชื้อโรคมั่งเถอะ” “ฮึ เตี้ยจริงๆ เธอกลัวความสูงเหรอวะ” “เออ! พอใจยัง!” “มาก” “ไอ้บ้า นี่ แล้วนายจะหยุดเพื่อ” “เปิดประตูดิ๊ ฉันไม่มีมือ” “เอ้า นายก็ปล่อยแขนฉันแล้วก็เปิดสิ” “ไม่ ฉันขี้เกียจ” ผมมองยัยตัวแสบก่อนจะตอบกลับไปแบบกวนๆ แล้วผมตอบยัยนี่ไปประโยคสั้นๆ นะ หลังจากนั้นคือ “โอ๊ะ อ้าว ออกไป มีกูเนี่ยแหละมั้งที่ต้องเปิดประตูให้ผัว คนอื่นที่ผัวเปิดประตูให้แม่งจะสู้กูได้ไง ทุกวันนี้แม่งแทบจะทำให้ทุกอย่างอยู่ละ ไม่รู้ใครเป็นเมียใครเป็นผัว” ฉันผลักประตูออกไปพร้อมกับบ่นออกมาแบบยาวเหยียด แล้วแทนที่ผัวจะสำนึก แกว่านายนี่แม่งทำอะไร หัวเราะจ้า เหมือนดูตลกอะ “ฮ่าๆ มีผัวก็ต้องดูแลผัวสิ ดีนะฉันไม่ให้เธอล้างเท้าให้เหมือนคนสมัยก่อนอะ” “ขนาดนั้นฉันต้องใส่ชุดไทยนั่งร้อยมาลัยรอมั้ง” “เออ เธอสั่งชุดไทยมาเลย มาลัยร้อยเป็นปะล่ะ ไม่เป็นฉันจะส่งเธอไปเรียน ก่อนนอนจะได้เอามากราบผัว” “ประสาท”“คุณพ่อ คุณแม่ เราจะไปทะเลกันใช่ไหมคะ”“ใช่แล้วจ้า วันนี้เด็กๆ ทำหน้าที่กันอย่างเต็มที่แล้ว ตอนนี้ได้เวลาพักสมอง”ใช่แล้วจ้า พอเด็กๆ แข่งเสร็จฉันเลยชวนทุกคนมาเที่ยวทะเลกัน ใกล้กรุงเทพฯ เดินทางไม่เหนื่อยมาก เด็กๆ จะพักผ่อนสมองหลังจากฝึกซ้อมกันมาหลายอาทิตย์ หลานชายคนโตกับคนที่สองของฉันก็ชนะเลิศนะจ๊ะ เห็นแล้วก็ควรจะชนะหรอก ลงแข่งคิดเลขเร็ว แก้โจทย์เลข ให้ฉันไปทำฉันยังงงๆ อยู่เลยนะน่ะ แค่ดูโจทย์ก็เวียนหัวแล้วแม่ แล้วอันนี้ต้องตอบตามเวลาที่กำหนดอีก เลยต้องพามาปลดปล่อยพลังสักหน่อย“เย้ๆ”“แล้วที่พักเราจองแล้วเหรอน้องแบม”“เรียบร้อยค่ะคุณแม่ จองทางออนไลน์เรียบร้อยแล้วค่ะ เป็นพูลวิลล่า เด็กๆ ไปถึงจะได้เล่นน้ำกันได้เลย”“ดีเลยลูก เจ้าแฝดเดี๋ยวกลับไปย่าจะให้ของขวัญชิ้นพิเศษกับหนูสองคนด้วยนะลูก”ผมกับยัยตัวแสบหันมองหน้ากันก่อนจะหันกลับมามองถนนจากนั้นก็รีบเบรกคุณแม่ แล้วของขวัญชิ้นพิเศษของคุณนายธาราเหมือนใครที่ไหน“แม่ครับ”“จ้า แม่รู้แล้วจ้า แม่ก็ให้เงียบๆ”“ให้เหมือนกันทุกคนนะครับคุณแม่”“ขัดใจคุณแม่แบบสุดๆ ขัดใจมากด้วย คุณคะ”“หึหึ ตาวิน พ่อว่า”“คุณพ่อห้ามภรรยาคุณพ่อเลยครับ”“ฮ่าๆ”“มา งั้นตา
“วรรษาลูก เออ ขอโทษด้วยนะคะ น่าจะหิวน่ะค่ะ”“คิกๆ ไม่เป็นไรค่ะ ตัวเล็กหนูเก่งมากเลยนะลูก”“ขอบคุณค่ะคุณป้า”ฉันหันไปขอโทษพ่อแม่ของเด็กตัวน้อยที่ทักลูกสาวฉันแล้วเจอลูกสาวฉันแผลงฤทธิ์ใส่นั่นแหละ แต่พอคุณแม่เค้าชมลูกสาวฉันก็กันกลับมายิ้มและยกมือไหว้พร้อมกับขอบคุณ“หึหึ น่ารัก น่าเอ็นดู นี่น้องหนูเหรอจ๊ะ”“ใช่ค่ะ น้องตัวเล็กของหนูชื่อ น้องวาโย แล้วตอนนี้พี่ชายหนูก็กำลังขึ้นไปแข่งต่อคำศัพท์อยู่บนเวทีค่ะ”“อ๋อๆ งั้นพี่ชายหนูต้องชนะเหมือนหนูแน่ๆ เลย”“ใช่แล้วค่ะ เพราะพี่ชายหนูเก่งมาก แค่ประหยัดคำพูดนิดหน่อยค่ะ คิกๆ”“หื้อ”“อ๋อ พี่ชายฝาแฝดน่ะค่ะ แต่พูดน้อยกว่านี้หน่อย”“อ๋อ ค่ะ”“วรรษา เธอคุยกับคุณแม่เราแต่เธอไม่คุยกับเราเหรอ”ผมมองสถานการณ์ตรงหน้านิ่งๆ แล้วพอเด็กผู้ชายคนนั้นถามจบลูกสาวผมก็กอดอกแล้วมองไปทางอื่น อือหื้อ เหมือนแฟนกันแล้วงอลกันอะ นี่รักใสๆ ของวัยรุ่นฟันน้ำนมเหรอเนี่ย“หึหึ เพราะหนูเจ้าชู้หรือเปล่าล่ะ เค้าเลยไม่คุยด้วย”“คินน์ไม่ได้เจ้าชู้นะครับคุณแม่ วรรษาคิดไปเอง”“ค่ะ ต่อมาจะเป็นการแข่งขัน Crossword เป็นกีฬาต่อศัพท์อักษรไขว้ภาษาอังกฤษสำหรับเด็กอายุ 4 ขวบ นะคะ อุปกรณ์การเล่นขอ
06.35 นาที“พี่วายุ วรรษา และเจ้าหนูน้อยวาโย คุณตากับคุณยายมาหาแล้วลูก”“คุณตา! คุณยาย! สวัสดีค่ะ”“คุณตา คุณยาย สวัสดีค่ะ”“ปู่กับย่าก็มานะจ๊ะ”“พี่ๆ ก็มา”ฉันกับคนตัวสูงหัวเราะออกมาเบาๆ และพากันยกมือไหว้ทักทายคุณพ่อคุณแม่แล้วก็พี่ๆ อ๋อ ที่เห็นคนเยอะๆ เพราะว่าวันนี้เด็กๆ กำลังจะเดินทางไปแข็งทักษะกับเด็กวัยเดียวกัน ฉันกันพี่สะใภ้เลยนัดออกเดินทางพร้อมกัน ส่วนคุณพ่อคุณแม่ทั้งสองบ้านก็ไปให้กำลังใจหลานๆ ด้วย แล้วตอนนี้เจ้าแฝดก็พากันวิ่งไปกอดพ่อแม่ฉันแล้วก็พ่อแม่ของคนตัวสูง และเจ้าแสบตัวน้อยคุณพ่อฉันก็อุ้มอยู่ ฉันเลยชวนทุกคนมาทานข้าวพร้อมกันก่อนจะออกเดินทาง“คุณพ่อคุณแม่แล้วก็พี่ๆ มาทานข้าวเช้าด้วยกันนะคะ”“จ้าๆ”“งั้นไม่เกรงใจนะคะน้องสะใภ้”“คิกๆ เต็มใจค่ะ แล้วมีซาลาเปาให้เด็กๆ ด้วยนะจ๊ะหลังทานข้าวเสร็จ”“เย้ๆ ขอบคุณครับน้าแบม”“น้าแบม ขอบคุณครับ”“ครับลูก คุณบุรินทร์คะ มาทานข้าวได้แล้วค่ะ”“น้องแบม หลานตัวเล็กของพ่อผอมลงหรือเปล่า”“หึหึ คุณพ่อครับ ตอนนี้เจ้าตัวแสบน้ำหนักขึ้นมาอีก 1 กิโลกรัม แล้วครับ”“คิกๆ ใช่ค่ะคุณพ่อ วินจะให้ลูกควบคุมน้ำหนักอยู่แล้วค่ะคุณบุรินทร์”“หื้อ ไม่ต้องคุมหรอกล
“แม่”“ครับ”“ไป”“หึหึ โอเค หนูจะไปรับพี่แฝดแล้วเหรอ งั้นหนูไปถามคุณพ่อสิว่าเสร็จหรือยัง”ฉันพากันมาอาบน้ำแต่งตัวเพราะได้เวลาไปรับเจ้าแฝดแล้ว เสื้อผ้าของใช้ก็ไม่ต้องเอาไปเพราะที่บ้านใหญ่ก็มี และตอนนี้เด็กตัวเล็กก็เดินไปหาคนตัวสูงที่กำลังเอาของใส่ในกระเป๋าใบใหม่ที่ซื้อมา“พ่อ”“ฮึ อะไรตัวแสบ”“ไป”“เราเสร็จแล้วเหรอ”“เสร็จ”ผมมองไอ้เด็กแสบตัวอ้วนที่เดินมาหา แล้วตัวแค่นี้รู้จักเร่งคนอื่นเขาแล้วนะ“ไป อือหื้อ ไหนชั่งน้ำหนักสิ ตอนนี้กี่โลแล้ว”ฉันเดินมาหาคนตัวสูงที่พาลูกชั่งน้ำหนักบนกิโลดิจิตอลที่ฉันซื้อมา ตอนแรกลูก 11 กิโลกรัม ตอนนี้ขึ้นมา 12 กิโลกรัม แล้วอะ“ฮึ ไอ้เด็กอ้วน ต่อไปนี้ต้องกินนมน้อยลงเลย เราต้องควบคุมน้ำหนักโอเคไหม”พอผมถามเสร็จไอ้แสบก็ส่ายหัวทันที มันน่าไหมล่ะ ไม่รู้ลูกผมมันเอาความแสบจากใครมาหนักหนา“คิกๆ”ฉันกับคนตัวสูงพากันหัวเราะออกมา สักพักเหมือนเขาจะนึกได้อะ เลยหันมาถามฉันแบบหน้าตาจริงจังด้วยนะ เจ้าตัวน้อยก็หันมาทางฉันเหมือนกัน หน้าพิมพ์เดียวกันเป๊ะ“ลูกเราก็ไปว่ายน้ำนะ ทำไมยิ่งว่ายน้ำหนักยิ่งขึ้นวะ”“พรืด ลูกอาจจะเหนื่อยแล้วก็กินเยอะขึ้นไง”“เฮ้อ งั้นให้ลูกเลิกว่ายเถ
“อะ!”“อ๋อ เต่า ไหนน้องวาโยลองพูดเต่าสิลูก อันนี้เรียกว่า”“เต่า”แปะ แปะ“เก่งมากครับลูก”ฉันส่งเจ้าแฝดเสร็จพอกลับมาถึงบ้านก็พาลูกชายคนเล็กมาเดินเล่นในสวน แล้วตอนแรกสวนก็ยังดูโล่งแล้วก็กว้างอยู่นะ แต่ตอนนี้สวนทั้งสองฝั่งของบ้านเต็มไปด้วยของเล่นของลูกเพราะถ้าวันหยุดแล้วอยู่บ้านเด็กๆ ก็จะพากันมาเล่นของเล่นตรงนี้บ้าง ว่ายน้ำบ้าง แล้วอีกที่หนึ่งก็คือห้องของเล่นในบ้าน“นี่คือใคร น้องวาโยจำได้ไหมเอ่ย”“แม่”“เก่งมากครับลูก แล้วคนนั้นใครนะ”คนตัวสูงเดินเอาขวดนมของเด็กตัวน้อยออกมาให้พอดี ฉันเลยชี้นิ้วโดยที่เด็กตัวน้อยก็มองตามไปก่อนจะหันหน้ามามองฉัน ฉันเลยถามย้ำอีกรอบ“ใช่ครับ นั่นใครเอ่ย”“พ่อ”“ใช่แล้ว คุณพ่อถืออะไรมาให้หนู ไหนหนูบอกคุณพ่อสิครับ นั่นอะไรเอ่ย”“นะ”“ไม่ใช่นะครับลูก นี่เรียกว่านม ไหนหนูบอกคุณพ่อสิครับ นี่คืออะไร”ผมมองยัยตัวแสบที่พยายามสอนลูกพูด ซึ่งไอ้ตัวแสบจะพูดก็ต้องอยู่ที่อารมณ์ด้วยนะ ถ้าอารมณ์อยากเรียกก็เรียกแม่ เรียกพ่อ ถึงจะออกเสียงไม่ชัดแต่ก็เรียกได้ แต่ถ้าขี้เกียจก็จะพูดแค่ อะ เหมือนที่ทุกคนเห็นนั่นแหละ“นม”“เก่งมาเลย คุณพ่อเอาขวดนมมาให้หนู หนูต้องทำยังไงก่อนครับ”“
4 ปีต่อมา“คุณแม่ขา น้องตัวเล็กยังไม่ตื่นเหรอคะ”“หึหึ น้องตัวเล็กตื่นแล้วค่ะ ตอนนี้คุณพ่ออาบน้ำให้น้องตัวเล็กอยู่ เพราะว่าน้องตัวเล็กต้องไปส่งพี่สาวและพี่ชายไปโรงเรียนด้วยไงคะ”“คุณแม่ครับ”“ครับ”“วายุหิวแล้วครับ”“โอเคครับลูก วันนี้มีไก่ทอดกับไข่ตุ๋นของโปรดของพี่วายุ แล้วก็มีต้มจืดหมูสับ หมูกรอบ ของโปรดน้องวรรษาด้วยนะจ๊ะ”“เย้ๆ”“ขอบคุณครับ คุณแม่”“จ้า มา ไหนหนูสองคนหมุนตัวให้คุณแม่ดูสิคะว่าเราแต่งตัวเรียบร้อยกันหรือยัง”“คุณแม่คะ พี่วายุประหยัดคำพูดมากๆ เลยค่ะ”“ใครจะพูดตลอดเหมือนวรรษาล่ะ”“เค้าไม่ได้พูดตลอดนะ เค้าแค่ไม่ได้ประหยัดคำพูดเหมือนตัวแค่นั้นเอง”ฉันดูความเรียบร้อยของการแต่งกายให้ลูกๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเจ้าแฝดพากันแย่งจะเป็นพี่ด้วยนะ ไม่มีใครยอมใครอะ และเจ้าแฝดทั้งสองคนอายุ 4 ขวบ ผิวขาว ผมสีดำ ลูกสาวฉันมีลักยิ้มสองข้าง ส่วนลูกชายไม่มี เรียนอยู่โรงเรียนนานาชาติ ที่เดียวกับลูกของพี่สะใภ้ฉันนั่นแหละ ถ้าวันหยุดก็จะพาเด็กๆ ไปนอนบ้านใหญ่ เพราะพยายามให้เด็กๆ ทำกิจกรรมด้วยกันเยอะๆ แล้วนิสัยค่อนข้างต่างกันมากพอสมควร ขนาดเลี้ยงมาด้วยกันนะ ลูกชายฉันเหมือนคนตัวสูง นิ่งๆ เง







