All Chapters of My Quadruplets Babies Wants their Daddy: Chapter 1 - Chapter 10

“I'm so disappointed in you, Sadie. Apologize.”Malamig at firm ang boses ni Kieran, at bawat salitang binitiwan niya ay punong-puno ng disappointment. Wala man lang warmth sa expression niya, ni kahit katiting na pagdududa sa sinabi ni Penelope.“I didn't do—”Hindi ko man lang natapos ang sasabihin ko nang bigla akong mapangiwi ng hinawakan ang braso ko. Bago pa ako makapagprotesta, hinihila na niya ako papunta kay Penelope, na kasalukuyang komportableng nakahiga sa kanyang hospital bed.Napunta ang tingin ko sa ate ko. Maputla ang mukha niya, at may kumot na nakatakip sa ibabang bahagi ng katawan niya. May nakakabit ding IV line sa kamay niya. Medyo magulo ang buhok niya, habang bahagyang namumula ang paligid ng mga mata niya, na para bang kagagaling lang niya sa isang napakasamang karanasan.But I know the truth.Alam na alam ko kung ano ang nangyari sa pool, at alam ko ring sadyang binabaluktot ng babaeng nakahiga sa harapan ko ang katotohanan para palabasin na ako ang kontrabida

Tatlong araw na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa hospital. Karamihan ng oras ko ay ginugugol ko lang sa loob ng kuwarto, nananahimik at umiiwas sa anumang hindi kailangang interaction sa mga taong nakapaligid sa akin.Hindi ko na nga rin ginagawang lumabas para magpahangin, na para bang ang pananatili sa loob ng apat na sulok ng bedroom ko ay kahit paano ay makapoprotekta sa akin mula sa sakit na matagal ko nang dinadala.Siyempre, nagkikita pa rin kami ni Kieran. Magkasama kami sa iisang bahay, after all, kaya may mga pagkakataong nagkakasalubong kami sa hallway o kaya naman ay nagkakaharap sa dining table tuwing mealtime. Pero hindi na ako nagtatangkang magsimula ng conversation.Tuwing kinakausap niya ako habang nag-aalmusal, nagla-lunch, o nagdi-dinner, simpleng tango na lang ang isinasagot ko. Minsan, sinusulyapan ko siya sandali bago ibinabalik ang atensyon ko sa pagkain. Hindi ko na tinatanong kung saan siya pupunta, kung ano ang ginagawa niya, o kung anong oras

“You have to pay for what you did to Penelope,” malamig na sabi ni Dad, walang kahit anong bakas ng awa sa mukha niya. Tinitigan niya ako na para bang isa akong estrangherong basta na lang nakatayo sa harap niya, hindi ang anak na sinasabing ilang taon niyang hinanap. Pagkatapos, itinaas niya ang boses niya patungo sa pinto. “Someone, come in!”Bumukas ang pinto, dalawang lalaki ang pumasok sa silid.Nakilala ko agad ang dalawa. Mga tauhan sila ni Kieran na inatasan nitong magbantay at magprotekta kay Penelope. Ilang beses ko na silang nakita noon kapag sumasama sila kay Kieran sa mga meetings o naghihintay sa labas ng office nito.Pareho silang malalaki ang pangangatawan at matitikas, at sa tuwing naroon sila, parang kusang lumiliit ang paligid dahil sa intimidating nilang presensya habang papalapit sila sa akin.Bahagyang yumuko ang isa sa kanila bilang respeto sa aking ama. “Mr. Garcia.”“Take her away,” utos ni Dad nang walang kahit anong pag-aalinlangan. Nanatiling malamig at wal

“Look at this. Ang dami kong in-order na pagkain para kahit marami tayong mainom tonight, at least hindi tayo magigising na masakit ang tiyan.”Napailing ako sa sinabi ni Meryl. Sa dami ng pagkaing nakahain sa mesa, halatang may balak ang baliw kong best friend na magpakalasing nang todo ngayong gabi.Pero hindi ako.Hindi ko kayang magpakalasing tonight. Kailangan ako sa office nang maaga bukas, at marami pa akong kailangang asikasuhin bago ang una kong official day back at work.Si Meryl naman, mukhang desidido nang gawing memorable ang gabing ito.Nagsimula na kaming kumain, at aaminin kong nagulat ako sa quality ng pagkain sa club na ito. Inaasahan ko na iyong mga ordinaryong snacks at drinks na sobrang mahal pero ino-order lang ng mayayaman para magpa-impress.Pero masarap pala talaga ang mga pagkain nila. Hindi lang puro party at paglalasing ang Eden Club. Mukhang sinisigurado rin nilang may maayos na meals na puwedeng i-serve sa mga customer nila.At least, puwede akong mag-enjo

Nanatili akong tahimik habang hinihintay siyang magsalita muna. Wala naman akong gustong sabihin sa kanya, at sa totoo lang, wala rin akong kahit katiting na balak na kausapin siya.After everything that had happened between us, hindi ko maintindihan kung saan niya kinukuha ang kapal ng mukha na basta na lang akong lapitan at tanungin na para bang matagal lang kaming hindi nagkita at ngayon ay nagkamustahan ulit bilang magkaibigan.“Where were you all this time?”Agad na tumaas ang isang kilay ko sa tanong niya. Yung kakaibang halo ng emosyon na naramdaman ko noong una ko siyang makita ay biglang natabunan ng matinding galit.Where the hell did he get the audacity to ask me that? Seriously, sa lahat ng taong may karapatang magtanong kung nasaan ako sa mga nakaraang taon, siya pa talaga?“Sadie.”Bahagya akong napapitlag nang marinig ang pagbigkas niya sa pangalan ko. For a moment, napatitig lang ako sa kanya habang sinusubukang basahin ang ekspresyon ng mukha niya.Gusto kong malaman