2: I was tired

Muli na namang hinawakan ni Kieran ang braso ko at hinila ako papunta sa p***o.

Hindi na ako lumaban.

Halos automatic na lang ang paggalaw ng mga paa ko habang sumusunod ako sa kanya palabas ng hospital room, nakayuko at nakatutok ang tingin sa sahig.

Ayokong tumingin kaninuman. Ayokong makita ang disappointment sa mga mata ng mga magulang ko o ang satisfaction na nakatago sa likod ng inosenteng expression ni Penelope.

Kahit kay Kieran, ayoko nang tumingin.

Dahil natatakot akong kapag ginawa ko iyon, tuluyan na akong bumigay at maiyak sa harapan niya.

Sobrang bigat ng pakiramdam ko, at masakit ang pagkakasikip ng dibdib ko, na para bang anumang oras ay may isang bagay sa loob ko na tuluyan nang sasabog. Napakaraming galit, disappointment, at sakit ang naghalo-halo sa puso ko, at hindi ko na alam kung paano haharapin ang lahat ng iyon.

Gusto kong ilabas ang lahat ng nararamdaman ko.

Gusto kong sumigaw hanggang sa mamalat ang lalamunan ko, umiyak hanggang sa maubos ang lahat ng luha ko, at sa wakas ay itanong kung bakit palagi na lang akong ang kailangang magdusa.

Pero hindi ko magawa.

Sa sobrang tagal ng pagsisikap ko na matanggap nila, nakalimutan ko na yata kung paano ipaglaban ang sarili ko nang hindi nakakaramdam ng guilt.

At kahit pagkatapos ng lahat ng ginawa nila sa akin, gusto ko pa ring mahalin nila ako.

Sa loob ng kotse, halos hindi na ako makahinga sa sobrang bigat ng katahimikang namamagitan sa amin ni Kieran.

Nasa driver's seat siya, nakatutok ang mga mata sa kalsada habang nagmamaneho pauwi. Hindi ko mabasa ang expression niya, at nanatiling mahigpit ang pagkakahawak niya sa steering wheel.

Samantala, tahimik akong nakaupo sa passenger seat, nakatitig lang sa kandungan ko.

Ramdam ko pa rin ang kirot sa braso ko kung saan niya ako hinawakan kanina, pero mas matindi ang sakit na nararamdaman ko sa loob.

Ilang minuto kaming walang imikan.

Paminsan-minsan, palihim akong sumusulyap sa kanya mula sa gilid ng mga mata ko, naghihintay na may sabihin siya. Kahit ano lang na makapagpapagaan sa loob ko at magbibigay ng assurance na hindi pa niya tuluyang ibinaling sa akin ang galit niya.

Pero nanatili siyang tahimik.

Hanggang sa hindi ko na talaga kinaya.

“I didn't push her,” mahina kong sabi.

Sobrang hina ng boses ko kaya hindi ako sigurado kung narinig ba niya ako.

Napalunok ako at muling sinubukang magsalita, pinilit na lakasan nang kaunti ang boses ko.

“I really didn't, Kieran.”

Hindi man lang siya tumingin sa akin.

Sa halip, bahagya siyang napabuntong-hininga bago sumagot sa isang firm at halos iritadong tono.

“Stay away from Penelope if you can't stop yourself from getting into conflicts with her.”

Agad akong napatingala sa sinabi niya.

Napalingon ako sa kanya, nanlalaki ang mga mata sa hindi makapaniwala.

Saglit na nagtagpo ang mga tingin namin, at alam kong nakita niya ang galit na unti-unting namumuo sa mga mata ko.

“Are you even listening to me?” tanong ko, nanginginig ang boses sa sobrang frustration. “I said I didn't push her. Why don't you believe me? I'm your fiancée, Kieran. I thought you would at least listen to my side before judging me.”

Bahagyang nanigas ang panga niya.

“Being my fiancée doesn't make you right, Sadie. Wrong is wrong.”

Napatingin lang ako sa kanya, pansamantalang hindi makapagsalita.

Mas masakit pala ang mga salitang iyon kaysa sa inaasahan ko, lalo na't nanggaling ang mga iyon sa lalaking dalawang taon kong minahal.

Dahan-dahan akong humarap nang mas maayos sa kanya, ayaw na ayaw kong matapos ang usapang ito nang hindi niya man lang naiintindihan kung gaano niya ako nasaktan.

“I see,” mapait kong bulong. “Then when are you going to believe me?”

Sandali siyang nanatiling tahimik.

Natawa ako nang walang bahid ng saya, saka umiling habang patuloy na kumukulo ang frustration sa dibdib ko.

“Everything that happens always gets blamed on me. You don't even bother asking what really happened before deciding that I'm guilty. You believe everyone else before you even consider listening to your own fiancée.”

Palakas nang palakas ang boses ko sa bawat salitang binibitawan ko, pero sa ilalim ng galit na iyon ay may matinding sakit at desperation na hindi ko na kayang itago.

Gusto kong maintindihan niya ako.

Gusto kong ma-realize niyang hindi naman ako humihingi ng special treatment. Gusto ko lang maranasan ang parehong consideration na napakadali niyang ibigay kay Penelope.

“I know Penelope,” sagot ni Kieran, nananatiling steady ang boses. “I grew up with her. I've seen how understanding and reasonable she is.”

Pakiramdam ko ay may isang bagay sa loob ko na tuluyang nabasag.

“I'm the unreasonable one now?” tanong ko, hindi pa rin makapaniwala sa naririnig ko. “We've been engaged for two years, Kieran. Two whole years. Don't you know me by now?”

Naghintay ako sa sagot niya.

Gusto kong sabihin niyang kilala niya ako at alam niyang hindi ako ang klase ng taong sadyang mananakit ng iba.

Gusto kong marinig mula sa kanya na nagtitiwala siya sa akin, kahit hindi niya lubos na naiintindihan ang nangyari.

Pero sa halip, napabuntong-hininga lang siya nang malalim, halatang frustrated na sa usapan namin.

“Let's stop talking about this. The issue is over since Penelope understands you.”

Napalingon ako sa bintana at ilang beses na kumurap, pilit na pinipigilang tumulo ang mga luha ko.

Over?

Paano niya nasasabing tapos na ang issue gayong ako ang sinisisi sa isang bagay na hindi ko naman ginawa?

Paano niya nagagawang asahan na basta ko na lang tatanggapin ang lahat at magmo-move on na para bang walang nangyari?

“There's really nothing I can say that would change the way you see me, is there?” tanong ko, halos pabulong na lang.

Lalong humigpit ang pagkakahawak ni Kieran sa steering wheel.

“I said, enough, Sadie.”

Mas matalim ang tono niya ngayon, at halata kong pinipigilan na lang niya ang sarili niyang tuluyang magalit.

Ilang segundo ko pa siyang tinitigan bago tuluyang ibinaba ang mga mata ko.

Nag-iinit na ang mga mata ko sa pagpipigil ng luha, at ramdam kong namumuo na ang mga iyon sa ibabang bahagi ng mga talukap ko. Mariin kong tinikom ang mga labi ko, desididong hindi hayaang may tumulong kahit isa.

Hindi ako iiyak sa harapan niya.

Not anymore.

Sapat na ang kahihiyang naramdaman ko nang magmakaawa akong paniwalaan niya ako.

Kaya pinili ko na lang manahimik.

Sa natitirang biyahe namin, nakatingin na lang ako sa labas ng bintana sa passenger side, pinagmamasdan ang mga gusali at sasakyang dumaraan na unti-unting nagiging malabong mga imahe habang umaandar ang kotse sa kalsada.

Hindi ko na namalayan kung gaano kami katagal na bumiyahe nang sa wakas ay makarating kami sa bahay ni Kieran.

Isang taon na kaming magkasamang nakatira sa iisang bubong.

Ideya iyon ng grandfather niya. Gusto niyang mas madalas kaming magkasama para mas makilala namin ang isa't isa bago kami ikasal.

Noong una, kinakabahan ako sa ganoong arrangement.

Ang makasama sa iisang bubong ang fiancé ko ay isang bagay na dati ko lang nai-imagine sa mga pangarap ko. Inisip kong baka iyon na ang pagkakataon para mas mapalapit kami sa isa't isa at magkaroon ng relasyon na higit pa sa engagement na inayos ng aming mga grandfather.

Pero kahit magkasama kami sa iisang bahay, magkahiwalay naman ang mga kuwartong tinutulugan namin.

Walang intimacy sa pagitan namin.

At least, not until less than a month ago.

Noong gabing iyon, umuwi si Kieran na lasing na lasing.

Wala ang mga household staff, kaya ako mismo ang kinailangang mag-asikaso sa kanya. Halos hindi na siya makalakad nang maayos, kaya kinailangan kong alalayan ang bigat ng katawan niya habang tinutulungan ko siyang makarating sa bedroom niya.

Naalala ko pa kung gaano kabigat ang katawan niya habang nakasandal sa akin, ang amoy ng alak sa hininga niya, at kung gaano kahirap panatilihing balanse ang katawan niya habang naglalakad kami sa hallway.

Ang plano ko lang naman ay tulungan siyang makahiga nag maayos sa kama.

Pero hindi doon nagtapos ang lahat.

Hindi ko nagawang pigilan siya.

Hindi naman niya ako pinilit. Noong una, sinubukan kong magpigil, paulit-ulit na ipinapaalala sa sarili kong hindi pa kami kasal at kailangan kong maging mas maingat.

Pero kalaunan, bumigay rin ako.

May feelings ako para sa kanya, after all.

Fiancé ko siya, ang lalaking dalawang taon ko nang minamahal, at hindi ko maikakailang may parte sa akin na matagal nang naghahangad na mapalapit sa kanya.

Hindi ko pinagsisihan ang nangyari sa pagitan namin.

Not even now.

Kahit alam kong hindi ganoon ang relasyon namin sa paraang matagal ko nang inaasam, kumakapit pa rin ako sa paniniwalang baka balang araw ay magbago rin ang lahat.

Perhaps, someday, titingnan din niya ako nang may parehong affection na matagal ko nang ibinibigay sa kanya.

Perhaps, someday, mamahalin niya rin ako.

Pero habang bumababa ako sa kotse at sumusunod sa kanya papasok ng bahay, hindi ko maiwasang magtanong sa sarili ko kung niloloko ko lang ba ang sarili ko sa buong panahong iyon.

Pagkapasok na pagkapasok namin sa bahay, dumiretso ako sa hagdan.

Gusto kong makarating sa kuwarto ko sa lalong madaling panahon. Gusto kong mapag-isa, malayo sa lahat, sa isang lugar kung saan maaari na akong umiyak nang hindi nag-aalala kung may manghuhusga sa akin.

Pero bago ko pa man maihakbang ang unang paa ko sa hagdan, tinawag ni Kieran ang pangalan ko.

“Sadie.”

Huminto ako at dahan-dahang lumingon sa kanya.

Nagtagpo ang mga mata namin, at sa loob ng ilang sandali ay pareho kaming hindi nagsalita.

Nakatayo siya ilang hakbang ang layo sa akin, seryoso pa rin ang expression. May kung anong nasa mga mata niya na hindi ko maintindihan, na para bang may gusto pa siyang sabihin sa akin.

Pagkatapos, sa wakas ay nagsalita rin siya.

“Just avoid Penelope from now on so there won't be any more trouble.”

Napatingin lang ako sa kanya.

Iyon na iyon?

Pagkatapos ng lahat ng nangyari, pagkatapos ng mga paratang at masasakit na salitang narinig ko, iyon lang ba talaga ang sasabihin niya sa akin?

Hindi man lang niya ako tinanong kung okay lang ba ako.

Hindi siya nag-sorry sa paghawak niya nang mahigpit sa braso ko o sa pagtanggi niyang pakinggan ang paliwanag ko.

Hindi man lang niya inalam kung galit ba ako o kung nasasaktan ba ako.

Gusto niya lang na iwasan ko si Penelope para hindi na niya kailangang humarap sa panibagong problema.

Ilang sandali kaming nanatiling tahimik sa isa't isa.

Ibinaba ko ang tingin ko bago dahan-dahang tumango.

“Okay.”

Mahina ang boses ko, halos wala nang emosyon.

Wala na talaga akong energy para makipagtalo pa.

Parang nag-alangan si Kieran sa loob ng ilang segundo. Nanatili ang tingin niya sa mukha ko, na para bang may napansin siyang kakaiba sa expression ko.

“Do you have anything else to say?”

Tumingin ako sa kanya at pinilit na salubungin ang mga mata niya.

Sa isang iglap, para akong may nakitang hindi pamilyar na emosyon na mabilis na dumaan sa mukha niya.

Napakaliit ng pagbabago, halos imposibleng matukoy kung ano iyon, pero sapat para maramdaman kong baka may gusto pa siyang sabihin.

Perhaps, hinihintay niyang magtanong pa ako.

Perhaps, gusto niyang muli akong magpaliwanag.

O baka naman ini-imagine ko lang ang lahat ng iyon dahil gusto ko pa ring maniwalang may pakialam siya sa akin.

Anuman ang dahilan, kalaunan ay parang nagbago ang isip niya.

“Nothing.”

Ilang sandali ko pa siyang tinitigan bago dahan-dahang tumalikod.

Umakyat ako sa hagdan nang hindi lumilingon, kahit ramdam ko pa rin ang mga mata niyang nakasunod sa akin.

Bawat hakbang ay parang mas bumibigat kaysa sa nauna, pero nagpatuloy lang ako hanggang sa marating ko ang kuwarto ko.

Isinara ko ang p***o sa likuran ko at sandaling nanatili roon, nakapatong pa rin ang kamay ko sa doorknob.

Hindi ako lumingon.

Kahit may parte sa akin na desperadong gustong malaman kung nakatayo pa rin ba si Kieran sa ibaba, pinagmamasdan akong umalis, pinilit kong labanan ang kagustuhang iyon.

Dahil sa unang pagkakataon, unti-unti kong nare-realize kung gaano kanakakapagod ang patuloy na umasa na pipiliin ako ng mga taong mahal ko.

I was so tired na palaging ako ang kailangang umintindi, ako ang kailangang magpatawad, at ako ang kailangang tumanggap ng sakit na ibinibigay sa akin.

Dalawang taon kong minahal si Kieran, paulit-ulit na kinukumbinsi ang sarili kong kaya kong tiisin ang pagiging malamig niya.

Pero habang nasa loob ako ng kuwarto, mag-isa at napapalibutan ng katahimikan, isang masakit na tanong ang patuloy na umaalingawngaw sa isip ko.

Hanggang kailan ko kayang mahalin ang isang lalaking tila hindi kailanman handang maniwala sa akin at suklian ang nararamdaman ko?