3: Selfish

Tatlong araw na ang lumipas mula nang mangyari ang insidente sa hospital. Karamihan ng oras ko ay ginugugol ko lang sa loob ng kuwarto, nananahimik at umiiwas sa anumang hindi kailangang interaction sa mga taong nakapaligid sa akin.

Hindi ko na nga rin ginagawang lumabas para magpahangin, na para bang ang pananatili sa loob ng apat na sulok ng bedroom ko ay kahit paano ay makapoprotekta sa akin mula sa sakit na matagal ko nang dinadala.

Siyempre, nagkikita pa rin kami ni Kieran. Magkasama kami sa iisang bahay, after all, kaya may mga pagkakataong nagkakasalubong kami sa hallway o kaya naman ay nagkakaharap sa dining table tuwing mealtime. Pero hindi na ako nagtatangkang magsimula ng conversation.

Tuwing kinakausap niya ako habang nag-aalmusal, nagla-lunch, o nagdi-dinner, simpleng tango na lang ang isinasagot ko. Minsan, sinusulyapan ko siya sandali bago ibinabalik ang atensyon ko sa pagkain. Hindi ko na tinatanong kung saan siya pupunta, kung ano ang ginagawa niya, o kung anong oras siya uuwi.

I had stopped trying. I decided to leave at hindi na ituloy pa ang arranged marriage namin.

Ang nangyari sa hotel at ang sumunod na insidente sa hospital ang tuluyang nagmulat sa akin sa isang bagay na pilit kong ipinagkakaila sa sarili ko sa loob ng dalawang taon.

Ipinakita ni Penelope kung gaano kalaki ang impluwensiya niya sa mga taong nakapaligid sa amin. At higit sa lahat, kung gaano kalaki ang kapangyarihan niya sa mga taong matagal ko nang inaasam na magmahal at magbigay ng affection sa akin.

At ang pinakamasakit sa lahat, maging si Kieran, ang lalaking dapat ay inuuna ako at itinuturing akong kanya, ay ipinakita sa akin kung saan talaga ako nakapuwesto sa buhay niya.

Tuluyan nitong winasak ang puso ko.

Sa nakalipas na mga araw, marami akong oras na ginugol sa pag-iisip kung ano ang dapat kong gawin sa susunod. Paulit-ulit kong binalikan sa isip ang lahat ng nangyari sa loob ng dalawang taon, lalo na ang mga sandaling nagsimula nang bumalik ako sa tunay kong pamilya.

Minsan, hindi ko maiwasang matawa na lang sa sarili kong katangahan.

Sobrang sabik akong makilala sila, alagaan sila, at mahalin sila. Hindi mabilang ang mga scenario na in-imagine ko sa isip ko tungkol sa magiging buhay ko kapag nagkaroon na ulit ako ng tunay na pamilya.

Akala ko ay sasalubungin nila ako nang bukas ang mga bisig, babahain ng pagmamahal, at bibigyan ng pagkakataong bumawi sa lahat ng taong nawala sa amin.

Inaasam kong matawag silang Mom at Dad, pati na ang mga kuya at ate ko.

Gusto kong maging parte ng pamilya.

Pero ano ang nangyari sa halip?

Hindi nila ako kailanman tunay na nakita.

Halos ikinahihiya ng mga magulang ko kung saan ako nanggaling. Natagpuan nila ako sa malayong probinsya, at nang mas marami silang malaman tungkol sa background ko bilang Saudiana Garcia, lalo silang nag-atubiling ipaalam sa ibang tao na nakabalik na ako.

Hindi nila ako ipinakilala nang may pagmamalaki bilang matagal na nilang nawawalang anak. Hindi man lang sila gumawa ng paraan para ipaalam sa mga taong nakapaligid sa kanila na sa wakas ay nakauwi na ako.

Para bang gusto nila akong itago, na para bang isa akong bagay na mas gugustuhin pa nilang hindi na kailangang ipaliwanag sa iba.

At ang tatlo kong kuya?

Dapat ay sila ang magpoprotekta sa akin. Ako ang bunso nilang kapatid, ang batang babaeng nawala sa loob ng labinlimang taon. Akala ko, natural lang na gugustuhin nilang bumawi sa lahat ng panahong nagkahiwalay kami.

Pero lahat ng pagmamahal at atensyong maaari sana nilang ibigay sa akin ay matagal nang nakalaan kay Penelope.

Wala nang natira para sa akin.

Kahit kaunti, wala.

Sobrang spoiled ni Penelope kaya hindi niya kailangang magsikap para makuha ang anumang gusto niya. Anuman ang hilingin niya, agad nila iyong ibinibigay, na para bang imposibleng tanggihan kahit ang pinakamaliit niyang request.

Dalawampu't limang taong gulang na siya at nakapagtapos na rin ng college, pero wala pa rin siyang malinaw na direksyon sa buhay. Wala siyang tiyak na plano para sa future niya, pero parang walang sinuman ang nag-aalala tungkol doon.

Lahat na lang ay isinusubo sa kanya sa isang silver platter.

Hindi niya kailangang ipaglaban ang kahit ano, patunayan ang sarili niya, o mag-alala kung may taong susuporta sa kanya.

Samantala, hindi ko man lang masabi kung alam ba ng sarili kong pamilya na isa na akong doktor.

Perhaps, hindi nila alam.

Hindi naman sila nagpakita ng sapat na interes sa buhay ko para itanong iyon.

Hindi nila alam na sa buong panahon ng pag-aaral ko ng bumalik ako sa kanila, ginamit ko ang pangalang Diana Cortez.

Ang mag-asawang nagpalaki sa akin, sina Charlie at Jocelyn Cortez, ang nagbigay sa akin ng pangalang iyon. Pareho silang doktor, at kasama si Grandma Emy, ang ina ni Jocelyn, inalagaan nila ako at ibinigay ang klase ng pagmamahal na matagal ko nang pinapangarap na maranasan mula sa isang pamilya.

Sila ang mga taong nakasaksi sa paglaki ko.

Sinuportahan nila ang mga pangarap ko at hinikayat akong tahakin ang medisina.

Sila ang nagparamdam sa akin na mahal ako, kahit wala akong ideya kung sino ang tunay kong mga magulang.

At gayunpaman, iniwan ko sila dahil gusto kong makasama ang mga Garcia.

Kinumbinsi ko ang sarili kong ang pagbabalik sa tunay kong pamilya ang tamang gawin.

Pero ngayon, hindi na ako sigurado.

Pagsapit ng ikaapat na araw, magkasabay kaming nag-aalmusal ni Kieran nang bigla siyang magsalita.

“I'll be out of the country for a week. Don't bother visiting Penelope at the hospital anymore, and if you need anything, just call me.”

Natigil ang kamay ko sa ere habang iaangat ko pa lang sana ang kutsara ko.

Sandali akong nakatitig lang sa almusal ko, pilit na pinoproseso ang mga narinig ko.

Kailan pa ba nagsimulang ipaalam sa akin ni Kieran ang mga plano niya?

Dati, tuwing aalis siya, palagi ko siyang tinatanong kung saan siya pupunta. Gusto kong malaman kung kailan siya babalik, kahit simpleng business trip lang naman ang pupuntahan niya.

Pero kadalasan, isang mabilis na tingin lang ang ibinibigay niya sa akin bago tuluyang lumabas ng bahay.

Minsan, hindi man lang siya nag-aabalang sumagot.

Kaya bakit ngayon ay bigla niya akong sinasabihan tungkol sa biyahe niya?

Dahil ba gusto niyang siguraduhing hindi ko bibisitahin si Penelope habang wala siya?

O baka naman, sa pagkakataong ito, sinusubukan lang niyang maging considerate?

Hindi ko alam, at sa totoo lang, wala na rin akong energy para alamin pa.

“Did you hear me?” tanong niya nang manatili akong tahimik.

Hindi ako tumingin sa kanya. Isang beses lang akong tumango bago ibinalik ang atensyon ko sa pagkain.

Mula sa gilid ng mga mata ko, napansin kong natigil siya sa pagkilos. Hawak pa rin niya ang mga kubyertos niya, pero hindi na niya ginagamit ang mga iyon.

Sa isang maikling sandali, inisip kong baka may itatanong siya sa akin.

Perhaps, tatanungin niya kung bakit bigla akong naging tahimik nitong mga nakaraang araw. Baka sa wakas ay mapansin niyang hindi na ako nakikipag-usap sa kanya, o kaya ay hindi na ako gumagawa ng paraan para makuha ang atensyon niya.

Pero hindi niya ginawa iyon.

Hindi niya ipinagpatuloy ang conversation.

At ganoon na nga ang inaasahan ko.

Alam kong hindi ako sapat at mahalaga para pagtuunan niya ng pansin ang opinyon ko, lalo na ang pananahimik ko.

Pagkatapos ng breakfast, umalis na si Kieran ng bahay.

Wala akong balak sundin ang sinabi niya. Hindi ko siya tatawagan, pero hindi rin naman ako pupunta sa hospital para bisitahin si Penelope.

Alam kong hindi naman ako kailangan doon.

Besides, nakapagdesisyon na akong lumayo.

Ayoko nang harapin ang panibagong paratang, isa na namang pekeng apology, o sitwasyong sa huli ay ako na naman ang lalabas na kontrabida.

Sa pagkakataong ito, gusto ko lang ng peace.

Pero pagsapit ng ikalimang araw ng pagkawala ni Kieran, biglang tumunog ang phone ko.

Mensahe iyon mula kay Mom.

Inuutusan niya akong pumunta sa hospital para tumulong sa pag-discharge kay Penelope.

Ilang segundo akong nakatitig sa mensahe, habang nakahinto ang hinlalaki ko sa ibabaw ng screen.

Puwede ko naman iyong balewalain.

Puwede kong sabihin sa kanya na hindi ako available o kaya ay isa sa mga kuya ko na lang ang utusan niyang gumawa noon.

Pero alam ko kung ano ang magiging resulta kapag tumanggi ako. Aakusahan na naman nila akong walang utang na loob, at wala na akong pasensya para harapin ang isa na namang round ng masasakit nilang salita.

Kaya maikli lang ang itinipa kong sagot.

"Okay."

Pagkasend ng message, kinuha ko ang bag ko at umalis ng bahay.

Pagdating ko sa hospital, si Penelope lang ang naroon sa kuwarto.

Komportable siyang nakaupo sa hospital bed at mas maganda na ang lagay niya kumpara noong mga nakaraang araw. Maayos ang pagkakaayos ng buhok niya, at ang bahagyang ngiti sa mga labi niya ay para bang hindi siya dumaan sa isang seryosong insidente.

Pagkakita pa lang niya sa akin, agad na umangat ang mga sulok ng labi niya sa isang mapanuyang ngiti.

“Do you see it now?” tanong niya habang bahagyang ikiniling ang ulo at nakatingin sa akin. “No matter what happens, they'll always believe me.”

Tahimik lang akong nakatitig sa kanya.

May kung ano sa paraan ng pagngiti niya na nagpapakulo sa sikmura ko. Hindi na niya man lang sinusubukang itago ang satisfaction na nararamdaman niya.

Gusto niyang malaman kong siya ang nanalo. At gusto niyang maramdaman ko ang bawat sandali ng pagkatalo ko.

Pinagmasdan ko ang mukha niya, marahil sa ika-isandaang pagkakataon, habang iniisip kung bakit ganoon na lang ang galit niya sa akin.

Magkapatid kami.

Tunay na magkapatid.

Iisa ang ama at ina namin, iisa ang apelyido, at pareho ang dugong dumadaloy sa mga ugat namin.

So why?

Bakit ganoon na lang siya kadeterminado na pahirapan ang buhay ko?

Ang tanging pagkakaiba lang naman sa amin ay matagal akong nahiwalay sa pamilya matapos akong ma-kidnap noong musmos pa lang ako.

Hindi ko piniling mawala.

Hindi ko piniling lumaki nang malayo sa kanila.

Hindi ko piniling mawalan ng labinlimang taon kasama ang mga taong dapat ay pamilya ko.

Pero kung umasta si Penelope, para bang isang napakalaking kasalanan ang pagbabalik ko.

“Why do you hate me so much?” sa wakas ay tanong ko, hindi ko na kayang sarilinin pa ang tanong na matagal nang gumugulo sa isip ko.

Mahina ang boses ko, pero sinigurado kong diretso akong nakatingin sa mga mata niya.

“We're sisters, Penelope. I've never done anything to hurt you. So why are you treating me like this?”

Unti-unting nawala ang ngiti niya.

Bahagyang naningkit ang mga mata niya, at biglang nagbago ang expression sa mukha niya, kaya muntik na akong mapaatras ng isang hakbang.

Hindi maikakaila ang galit sa mga mata niya.

Sobrang raw at intense ng emosyong iyon, na para bang walang anumang bagay sa mundo ang makapagpapabago sa nararamdaman niya para sa akin.

“You should have been dead.”

Napatigil ako.

Sa isang sandali, inisip kong baka mali lang ang pagkakarinig ko sa sinabi niya.

Bahagyang bumuka ang mga labi ko, pero walang salitang lumabas.

Biglang tila lumamig ang buong kuwarto, at natagpuan ko na lang ang sarili kong nakatitig sa babaeng nasa harapan ko na para bang ngayon ko lang siya tunay na nakita.

Kung hindi ko alam na bata pa si Penelope noong ma-kidnap ako, baka inisip kong may kinalaman siya sa pagkawala ko.

“If you hadn't come back, I would still be the only daughter of this family!” bigla niyang singhal, palakas nang palakas ang boses sa bawat salitang binibitawan niya. “I would still be the youngest! I would be the only one receiving all the love and attention of the Garcias!”

Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko.

Seryoso ba siya?

Talaga bang nakikipagkompetensya siya sa akin para sa pagmamahal at atensyon ng sarili naming pamilya?

Ang parehong pagmamahal at atensyon na dapat ay malayang ibinibigay sa aming dalawa?

Nakatitig lang ako sa kanya, hindi maitago ang pagkagulat ko.

“If you had not returned, I should have ended up being Kieran's fiancée!” pagpapatuloy niya, nag-aapoy sa resentment ang mga mata.

At doon, sa wakas, naging malinaw sa akin ang lahat.

Hindi lang pala ang puwesto ko sa pamilya Garcia ang gusto ni Penelope.

Gusto rin niyang agawin ang lugar ko sa buhay ni Kieran.

Nanatili akong tahimik, nakatitig sa kanya habang unti-unting bumibigat sa dibdib ko ang bawat salitang binitiwan niya.

Ngayon, sa wakas ay naintindihan ko kung gaano talaga siya ka-selfish.