All Chapters of ชะตาร้ายกลายรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 วันเกิดไท่จื่อจ้าวฉงซานจำใจต้องพาพระชายาซุนฮวาเข้ามาร่วมงานฉลองวันเกิดขององค์ไท่จื่อที่ในวังหลวง ตามรับสั่งขององค์ฮองเฮา ทว่าเมื่อเข้ามาถึงในวังแล้วเขาก็มิได้สนใจไยดีนางอีก ซุนฮวานั่งตรงตำแหน่งที่ขันทีจัดเตรียมไว้ให้ นางดูการแสดงต่างๆ ไปเรื่อยๆ มิได้สนใจว่าสวามีของนางจะไปที่ใด เมื่อนั่งกินดื่มนานไปร่างกายย่อมขับของเสีย ซุนฮวารู้สึกปวดเบาขึ้นมา แต่เมื่อหันมา ก็ไม่พบผู้ที่พานางมาเสียแล้ว นางจึงลุกขึ้นเดินไปทำธุระด้านในเพียงลำพัง"เหตุใดพี่หญิงของข้า เอ๊ย!!!...พระชายาชินอ๋องจึงมานั่งผู้เดียวอยู่ตรงนี้เล่า สาวใช้ไม่มีติดตามเลยหรือ" เมื่อเสร็จธุระซุนฮวายังไม่ได้กลับเข้าไปในงาน นางหลบออกมานั่งที่บริเวณอุทยาน สายตาแวววาวเหมือนดังจันทรามองไปทั่วบริเวณที่ประดับประดาด้วยโคมไฟอย่างสวยงาม"น้องหญิง...ข้าเพียงมานั่งรับลมเท่านั้น มิได้หลบผู้ใด" ซุนฮวารู้ดีว่าน้องสาวผู้นี้ไม่ค่อยชอบนางเท่าไรนัก หากเมื่อก่อนตอนอยู่ในจวนสกุลกัวนางก็มักจะหลีกเลี่ยงเสมอ เพราะรู้ดีว่าหากมีเรื่องกับกัวหลี่หนิงย่อมไม่พ้นโดนลงโทษหวนนึกย้อนไปในวัยเด็ก ข้าวของทุกชิ้นนางไม่เคยจะได้ของใหม่ จะต้องเป็นของที่หลี่หนิงเบ

ตอนที่ 13 พระชายาตัวแทน"ใครอยู่ข้างนอก เข้ามาเดี๋ยวนี้!"เสียงโวยวายดังลั่นออกมาจากห้องบรรทมของท่านอ๋องหนุ่ม องครักษ์เทียนเย่า หันไปสบตากับพ่อบ้านเฉิน คล้ายเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายเป็นผู้ก้าวเท้าเข้าไป ข้าย่อมไม่เอาลมหายใจไปเสี่ยงกับโทสะยามที่ท่านอ๋องเมามาย พ่อบ้านเฉินส่ายหน้าระรัว ตัวเขาเองมีครอบครัวต้องดูแล ย่อมต้องรักษาลมหายใจเอาไว้เช่นกันเพียงแต่แม้ไม่เต็มใจแต่ประโยคถัดมากลับทำให้ขาสองข้างต้องก้าวเข้าไปในห้องบรรทมของคนเมามาย"พ่อบ้านเฉิน! ได้ยินหรือไม่""กระหม่อมพ่อบ้านเฉินพ่ะย่ะค่ะ""ไปตามพระชายามารับใช้ข้า"ใบหน้าของพ่อบ้านเฉินพลันโชกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เวลานี้เป็นยามจื่อแล้วเกรงว่าพระชายาน่าจะเข้าบรรทมไปแล้ว แม้ตัวเขาเป็นพ่อบ้านคนสนิท แต่การไปเคาะประตูเรียกอีกฝ่ายยามวิกาลย่อมนับเป็นเรื่องไม่สมควร"ท่านอ๋องต้องการสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อมรับใช้แทนได้หรือไม่"ผู้เป็นพ่อบ้านเอ่ยเสียงสั่นเทาอย่างขลาดกลัว ใจหนึ่งก็กลัวโทสะของผู้เป็นนาย อีกใจก็ห่วงใยพระชายาผู้อ่อนโยน"คำสั่งของข้า เจ้ามีสิทธิ์ต่อต้านตั้งแต่เมื่อไรกัน ไปตามนางมาเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงขุ่นเคืองตะโกนก้อง ฝ่ามือหนาปัดชุดน้ำช

ตอนที่ 15 ไม่ใช่เรื่องดี"คารวะท่านอ๋องเพคะ"เมื่อคุยกับมารดาเสร็จ กัวหลี่หนิงก็เดินทางมาที่จวนอ๋องต่อทันที เมื่อเข้ามาถึงนางก็เห็นจ้าวฉงซานเหมือนกำลังจะออกไปยังด้านนอก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ทว่าก็เก็บความอยากรู้เอาไว้ให้มิดชิด นางย่อกายทำความเคารพอย่างอ่อนหวาน"ตามสบายเถอะหนิงเอ๋อร์ เจ้ามาหาข้าหรือ" จ้าวฉงซานถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ก่อนจะผายมือเชิญอีกฝ่ายให้ตามไปนั่งที่ศาลาริมสระบัวยังด้านในจวนอ๋อง"ที่ร้านถงเยินมีเห็ดหลินจือแดงอายุหลายปีเข้ามาใหม่ หม่อมฉันเห็นว่าเห็ดชนิดนี้มีสรรพคุณช่วยให้ร่างกายแข็งแรง หม่อมฉันจึงนำมาถวายให้ท่านอ๋องเพคะ" กัวหลี่หนิงพยักหน้าให้ลี่ลี่สาวใช้ข้างกายนำห่อผ้าไปยื่นให้กับจ้าวฉงซานท่านอ๋องหนุ่มรับเอามาถือไว้ก่อนจะส่งให้กับเทียนเย่าองครักษ์คนสนิท"ขอบใจเจ้ามากหนิงเอ๋อร์ ความจริงเจ้ามิต้องนำสิ่งใดมาให้ข้าหรอก ที่จวนอ๋องย่อมมีครบทุกสิ่งแล้ว ลำบากเจ้าแล้ว" "มิได้ลำบากอันใดเลยเพคะ หม่อมฉันยินดี" หลี่หนิงก้มหน้ายิ้มเขินทว่าสายตาก็แอบมองหาพี่สาวต่างมารดาของตน เหตุใดจึงไม่เห็น นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าซุนฮวาจะมาเห็นเวลาที่นางและจ้าวฉงซานแสดงไมตร

ตอนที่ 19 ท่านเสียสติไปแล้วหรือและเป็นไปตามที่จ้าวฉงซานคาดการณ์ ชาวซงหนูออกปล้นสะดมชาวบ้านอีกครั้ง จ้าวฉงซานใช้แผนตลบหลังไล่ต้อนพวกกบฏเข้ามายังหมู่บ้านร้าง ก่อนปิดตายฝ่าวงล้อมเข้าตีวงใน ข้าศึกไม่เหลือรอดกลับไปได้เลยแม้แต่คนเดียวเสียงโห่ร้องของเหล่าทหารกล้ากองทัพอ๋องหนุ่มที่ได้รับชัยชนะ เพียงแค่ย่างกรายมาถึง สร้างขวัญและกำลังใจให้กับพี่น้องชาวซีจิ้งเป็นอย่างมากทว่าในขณะเดียวกันก็สร้างความแค้นเคืองให้กับข่านไบกัลเป็นอย่างมากเช่นกัน จ้าวฉงซานพากองทหารห้าร้อยนายกลับเข้ามาในค่ายทหาร หลังจากได้รับชัยชนะครั้งนี้ แต่อ๋องหนุ่มรู้ดีว่า ครั้งนี้เป็นเพียงแค่กลุ่มลาดตระเวนของชาวซงหนูเท่านั้น หาใช่กองทัพใหญ่ของข่านไบกัลไม่ ถึงแม้จะได้รับชัยชนะในครั้งนี้ แต่มิควรที่จะประมาทอย่างเด็ดขาดหลายวันผ่านไปกองทัพซงหนูไร้การเคลื่อนไหว ทว่าจ้าวฉงซานรู้ดีว่า มันเป็นเพียงแค่คลื่นใต้น้ำ ความสงบที่รอพายุลูกใหญ่ ท่านอ๋องหนุ่มและองค์ไท่จื่อมิได้อยู่นิ่งเฉย ตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้งสองปรึกษายุทธวิธีการรบมิได้หยุดหย่อน"เอาละทหารทุกท่าน โปรดจำไว้ผืนแผ่นดินนี้เป็นข

ตอนที่ 17 อย่าฝันจะได้เป็น"พี่เสี่ยวอี้ทำไมน้องสาวพระชายาถึงได้มาหาท่านอ๋องบ่อยนัก มาทีไรข้าไม่เห็นจะมาหาพระชายาบ้างเลย" จิ้นผิงเดินมาส่งอาหารสดให้กับตำหนักท้ายจวนเช่นเดิมที่เคยทำ มาถึงนางก็อดที่จะถามในสิ่งที่ค้างคาใจตัวเองไม่ได้ และผู้ที่จะให้คำตอบนางได้ก็คงหนีไม่พ้น เสี่ยวอี้ผู้นี้"ก็เพราะว่าคุณหนูรองกับท่านอ๋องมีใจต่อกันอย่างไรเล่า" เสี่ยวอี้รับตะกร้ามาถือไว้ พลางจูงมือจิ้นผิงไปแอบสนทนากันที่หลังพุ่มไม้ใหญ่ เพราะเกรงว่าพระชายาจะมาได้ยิน"ข้าไม่นึกเลยว่าท่านอ๋องจะชอบสตรีร้ายกาจเช่นคุณหนูกัว พี่เสี่ยวอี้รู้หรือไม่ว่าเมื่อวานตอนที่พี่เสี่ยวเตานำขนมทานเล่นไปต้อนรับ นางเผลอมองหน้าคุณหนูกัวเพราะความงดงามเท่านั้นเอง คุณหนูกัวนำความไปฟ้องท่านอ๋อง พี่เสี่ยวเตาโดนโบยจนลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียวละ ข้าไม่อยากจะคิดเลยหากวันหนึ่งคุณหนูผู้นี้ได้แต่งเข้ามาจะเป็นเช่นไร" จิ้นผิงเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อได้ยินว่าท่านอ๋องของนางมีใจต่อสตรีหน้าไหว้หลังหลอกเช่นนี้"เฮ้อ...ความจริงแล้วก่อนหน้านั้นท่านอ๋องของเจ้าหาได้มีใจให้คุณหนูรองไม่ แต่เป็นเพราะคุณหนู