All Chapters of ชะตาร้ายกลายรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 39 ท่านอ๋องจะเชื่อผู้ใดกันกัวหลี่หนิงแต่งเข้าจวนอ๋องมาก็ร่วมสามเดือนแล้ว จ้าวฉงซานก็ยังไม่ได้เข้าหอกับนางเลยสักครั้ง แต่เขากลับไปหลับนอนกับซุนฮวาที่ตำหนักท้ายจวนบ่อย ๆ แต่ก็ไม่เคยที่จะนอนค้างจนสว่างเลยเช่นกัน กัวหลี่หนิงไม่มีปัญหาหรือติดใจอะไรกับการที่ไม่ได้เข้าหอกัน เพราะนางเองก็ไม่ได้พึงพอใจจ้าวฉงซานที่พิการขาเดินไม่ได้อยู่แล้ว สิ่งที่นางต้องการทำตอนนี้ก็คือการทำให้จ้าวฉงซานตายใจเหมือนเช่นที่ผ่านมา นางได้ข้อเสนอจากท่านตาหากสิ่งที่ท่านตาทำสำเร็จ นางจะได้เป็นพระมารดาของแผ่นดิน ยิ่งใหญ่กว่าคนทั้งปวง จะไม่มีผู้ใดกล้าวางอำนาจใส่นางได้อีก และคนที่นางจะกำจัดเป็นคนแรกก็คือซุนฮวาและองค์ฮองเฮาฟางหรงนั่นอย่างไร ต้องขอบคุณการดูหมิ่นเหยียดหยามนางในวันนั้นของฮองเฮา ไม่เช่นนั้นนางก็คงจะคิดไม่ได้ในวันนี้ หากวันหนึ่งนางขึ้นสูงสุดฟ้า ใครจะกล้ามีปัญหากับนางอีก กัวหลี่หนิงลอบยิ้มในใจ ทว่าเมื่อหันไปก็เห็นว่าจ้าวฉงซานกำลังถือบางสิ่งเอาไว้ แต่เมื่อเพ่งมองดี ๆ แล้วนางก็เห็นว่าของสิ่งนั้นคืออะไร ในใจก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้"ท่านอ๋องเพคะนั่นคือสิ่งใดหรือ" จ้าวฉงซ

ตอนที่ 42 ช่างไร้เหตุผล"นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ สาวใช้ของหม่อมฉันทำสิ่งใดให้ท่านอ๋องไม่พอพระทัยเพคะ" ภายในห้องเกิดความเงียบขึ้นเมื่อซุนฮวาแหวกผู้คนเข้ามากลางห้องได้สำเร็จ จ้าวฉงซานหันหน้าหนีไม่ยอมสบตา กัวหลี่หนิงมองดูด้วยความเจ็บใจ ท่านอ๋องคงจะเกิดใจอ่อนให้กับพี่สาวนางแล้วใช่หรือไม่ ท่าทางเช่นนี้ไม่ใช่ว่าท่านอ๋องกลับไปมอบหัวใจให้นางอีกแล้วหรือ กัวหลี่หนิงไม่ได้หึงหวงทว่าเป็นความรู้สึกที่ไม่ชอบใจ จ้าวฉงซานเป็นบุรุษหน้าโง่ที่อยู่ในกำมือนาง ซุนฮวาไม่สมควรจะได้รับสิ่งใด"จะอะไรเล่าพี่หญิง สาวใช้ของพี่หญิงขโมยป้ายทองสั่งการทหารของท่านอ๋อง และป้ายความผิดให้ข้า" กัวหลี่หนิงที่เห็นว่าสวามีไม่ยอมพูดสิ่งใดออกมา ก็สร้างความขัดใจเป็นอย่างมาก นางขยับไปเบียดใกล้ท่านอ๋องและบอกกับพี่สาวด้วยน้ำเสียงที่เสียใจและผิดหวัง"ไม่จริงเพคะพระชายา บ่าวไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าสิ่งของอันใดของท่านอ๋องที่หายไป บ่าวจะทำเช่นนั้นไปเพื่อเหตุใดเพคะ" เสี่ยวอี้หันไปกอดขาพระชายาของนาง ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยน้ำตาผมเผ้ายุ่งเหยิง"ท่านอ๋อง...บอกหม่อมฉ

 ตอนที่ 44 ข้ารักนาง วันต่อมาสกุลหลิวทั้งตระกูลถูกลบออกจากหน้าประวัติศาสตร์ ผู้นำตระกูลถูกจารึกไว้ในฐานะกบฏหมิงเต๋อและถูกประหารชีวิตไม่เหลือสักคน ส่วนบ่าวไพร่ก็ถูกขายออกไปเป็นทาสใช้แรงงานอยู่ที่ชายแดนถิ่นทุรกันดาร หลิวฮุ้ยจิ้งแต่งเข้าสกุลกัวจึงรอดพ้นจากการโดนประหารในครั้งนี้ ทว่าก็ไม่รอดพ้นจากความผิดที่วางยาฆ่าฮูหยินผู้เฒ่าและมารดาพระชายาซุนฮวา จดหมายก่อนตายของฮูหยินผู้เฒ่าและบ่าวบางคนสามารถเป็นพยานความผิดในครั้งนี้ของหลิวฮุ้ยจิ้งได้ นางโดนคุมตัวไปยังศาลต้าหลี่เพื่อรอรับโทษต่อไป กัวฉางเฉาที่รู้ความจริงในวันที่มีคนของทางการมาจับตัวฮูหยินของตนไป เขารีบตามไปจนได้รู้ความจริงว่าที่ผ่านมา เขามองผิดไปทุกสิ่ง นอกจากฮูหยินจะโดนจับข้อหาฆ่ามารดาและภรรยาเอกแล้ว บุตรสาวคนรองก็โดนจับข้อหาร่วมกันก่อกบฏและคบชู้กับจ้าวหมิงเต๋ออีกด้วย  ต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหน เจอเรื่องราวหนักหนาสาหัสพร้อมกันเช่นนี้กัวฉางเฉาก็ล้มป่วยลงทันที ร่างกายซูบผอมเหมือนอายุมากขึ้นไปอีกสิบปี ผมสีดอกเลาขาวโพลนไปทั้งศีรษะ ความรู้สึกผิดถาโถมเกาะกินจิตใจ ผิดต่อภร

ตอนที่ 46 ครอบครัวเพียงคนเดียวย้อนกลับไปทางด้านซุนฮวาเมื่อวันที่ท่านอ๋องออกไปจากจวน นางไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกเป็นห่วงเขามากเพียงใด ขาก็ยังเดินไม่ได้ ไหนจะต้องไปร่วมวางแผนการรบอีก สายตาเศร้ามองตามสวามีที่เดินออกไปอย่างห่วงใยโกรธก็ส่วนโกรธห่วงก็ส่วนห่วง จะทำเช่นไรได้ใครใช้ให้นางรักเขาไปแล้วตั้งแต่ต้น ทว่าคนทางนี้ก็น่าห่วงไม่น้อยไปกว่ากัน ชีวิตซุนฮวานอกจากเสี่ยวอี้สาวใช้คนสนิทแล้วก็คงจะไม่มีผู้ใดอีกแล้ว"โอ๊ย!!!...หม่อมฉันยอมแล้วเพคะพระชายารอง อย่าได้ตีอีกเลยพระชายาก็รู้ว่าหม่อมฉันไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น โอ๊ย!!!" เสียงร้องของเสี่ยวอี้ดังออกมาจากลานกว้างของจวน ซุนฮวายกกระโปรงขึ้นแล้วรีบเดินไปอย่างร้อนใจ ยิ่งเดินเข้ามาใกล้เท่าไรก็ยิ่งได้ยินเสียงสาวใช้ร้องดังขึ้นเท่านั้น จิ้นผิงที่เข้าไปห้ามก็ถูกไม้ของพระชายารองฟาดลงไปที่กลางศีรษะ เลือดสีแดงไหลออกมาอาบใบหน้าซุนฮวาเดินเข้าไปแย่งไม้จากมือของพระชายารองและโยนทิ้งไปทันที บ่าวรับใช้ต่างก็กลั้นใจมองอย่างตกใจ ความอดทนของนางหมดสิ้นลงแล้ว"ท่านอ๋องบอกให้เจ้าโบยนางหรือ นางเป็นสาวใช้ขอ

ตอนที่ 48 ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ซุนฮวายกแขนขึ้นดันต้นไม้ใหญ่เอาไว้ นางค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งที่โคนต้นไม้ ไม้กวาดที่ถือไว้ถูกวางลงด้านข้าง ร่างบอบบางสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับยกมือขึ้นคลึงไปที่ขมับทั้งสองข้าง"แม่นางกัวเจ้าเวียนหัวอีกแล้วเหรอ" เสียงอ่อนโยนถามขึ้น พร้อมกับยื่นกระบอกไม้ไผ่ให้หญิงสาวซุนฮวายกมือขึ้นรับกระบอกไม้ไผ่นั้นมาอย่างนึกขอบคุณ ก่อนจะยกขึ้นดื่มด้วยความกระหาย น้ำเย็นไหลผ่านลำคอทำให้อาการหน้ามืดก่อนหน้าดีขึ้น"ขอบคุณท่านซือไท่เจ้าค่ะ อาจเพราะข้าเงยหน้านานเกินไปจึงเวียนศีรษะเช่นนี้" ร่างระหงรีบบอกออกไปทันที เพราะไม่อยากให้ซือไท่เป็นกังวล"อืม...เอาเถอะหากทำไม่ไหวเจ้าก็ไปพักเถิด อย่าได้ฝืนร่างกายเลย อาการเจ้าไม่สู้ดีนักเดี๋ยวให้อาซิงไปตามหมอในเมืองขึ้นมาตรวจดูหน่อยแล้วกัน" หญิงชรามองสตรีร่างบอบบางที่เหมือนว่าหากมีลมพัดผ่านมาแรง ๆ สักครั้งนางก็คงจะปลิวไปกับสายลม"ซุนฮวาขอบคุณท่านซือไท่เจ้าค่ะ" ซุนฮวาย่อกายกล่าวขอบคุณ ใบหน้าหวานดูซีดเซียวทว่ายังคงยิ้มแย้ม เมื่อเห็นซือไท่ชราพยักหน้าให้ นางจึงรีบถามคำถามเดิมออกไปอีกครั้ง"ท่านซือไท่เจ้าคะ ซุนฮวามีความตั้งใจอยากจะปลงผมบวชเข้า