All Chapters of ชะตาร้ายกลายรัก: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 50 เจ้าก้อนแป้งน้อยเสียงไก่ป่าร้องปลุกผู้คนเหมือนเช่นทุกเช้า ซุนฮวาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการเวียนศีรษะ ร่างอรชรรีบล้วงมือไปหยิบเอากระโถนใต้เตียงขึ้นมา ก่อนจะอาเจียนเอาน้ำเปรี้ยวที่อยู่ในกระเพาะออกมาจนหมดพุง นางยื่นมือไปรินน้ำชาเย็นชืดขึ้นมากลั้วปาก และดื่มลง น้ำเย็นไหลรินลงไปสู่กระเพาะส่งผลให้ขนกายลุกชันเพราะความหนาวเหน็บ จนต้องล้มตัวลงไปนอนบนเตียงแข็ง ๆ เช่นเดิม ซุนฮวาหลับตาลงช้า ๆ นางรู้ดีว่าอาการตนเองเกิดขึ้นเพราะอะไร นางเพียงแค่ลืมดื่มยาห้ามครรภ์ไปเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าก้อนแป้งจะมาเร็วเช่นนี้ และยังเลือกมาช่วงเวลาเดียวกับน้องสาวนางอีกด้วย หากนางคลอดออกมาเจ้าก้อนแป้งน้อยของนางจะเป็นที่รักของบิดาหรือ แน่นอนว่าไม่มีทางนางเองก็ยังไม่เป็นที่รักของผู้ใดเลย ขนาดบิดานางก็ยังไม่เคยมอบความรักให้นางเลยสักครั้ง แล้วลูกของนางจะต่างจากนางตรงไหน ในเมื่อต้องเป็นเช่นนั้นก็อย่าให้เขารู้จะดีที่สุดลูกนางนางเลี้ยงเองได้ซุนฮวาตอบตกลงกับตนเองในใจ เมื่อคิดได้ดังนั้นความสบายใจก็เกิดขึ้นมาบ้างเพราะช่วงที่หญิงสาวหนีออกมาจากจวนอ๋องนั้น เป็นช่วงที่ท

ตอนที่ 52 ใบหย่าเหตุการณ์เหมือนเดิมเกิดขึ้นอีกครั้ง ซุนฮวาตื่นขึ้นมาในยามอิ๋น เหมือนจะเคยชินกับการตื่นมาในยามนี้เสียแล้ว อันดับแรกที่ลืมตาตื่นขึ้น อาการคลื่นไส้ก็เล่นงานนางเป็นอันดับแรก เสียงอาเจียนของนางดังออกไปนอกประตูห้อง จ้าวฉงซานไม่รอช้าพังประตูเข้าไปทันทีซุนฮวาหันไปเบิกตากว้างอย่างตกใจ แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหมือนห่วงใยของท่านอ๋องก็ดูเหมือนจะโกรธขึ้นมา"ซุนเอ๋อร์ข้าทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เจ้าบอกว่าไม่เป็นอันใด แต่เหตุใดเจ้าจึงได้อาเจียนเช่นนี้ทุกเช้า เจ้ารู้หรือไม่ข้าใจจะขาดตายอยู่แล้ว ไม่รู้ละอย่างไรวันนี้ข้าก็จะพาเจ้าลงเขา ไปให้หมอหลวงโจวตรวจให้ละเอียดอีกครั้ง"ใบหน้าของจ้าวฉงซานดูร้อนรนและเป็นห่วงเป็นอย่างมาก เขาได้ยินเสียงซุนฮวาอาเจียนเช่นนี้ติดๆ กันอยู่ทุกเช้า เมื่อตะโกนถามนางก็บอกแต่ว่าไม่เป็นอันใด แต่วันนี้ความอดทนของเขาหมดลงแล้ว ไม่เป็นอันใดแล้วเหตุใดยังอาเจียนอยู่เล่าหลายวันที่ผ่านมาเขาทำตามที่เทียนเย่าบอกทุกอย่าง เก็บกวาดลานกว้างของอารามชี ตักน้ำใส่ตุ่มจนเต็ม รดน้ำผัก ให้อาหารไก่ เขาทำทุกอย่าง ขนาดอาภรณ์ของนาง

ตอนที่ 54 เป็นลมก่อนออกจากเมืองหลวงจ้าวฉงซานกำชับเสด็จแม่และองค์ไท่จื่อเอาไว้อย่างเด็ดขาดว่าไม่ให้ไปรบกวนซุนฮวาที่อารามชีอีก เพราะนั่นคือคำขอของนาง คำขอครั้งสุดท้ายก่อนที่นางจะเดินทางเข้าสู่ทางธรรมตัดขาดทางโลกอย่างสิ้นเชิง จ้าวฉงซานยังจำได้ดีว่า เช้านั้นก่อนที่เขาจะกลับลงมาจากเขาพร้อมด้วยหัวใจที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดีนั้น นางได้อ้อนวอนขอร้องเขาทั้งน้ำตา"...ข้าขอโทษ"คำพูดของซุนฮวายังคงดังอยู่ในหัวของท่านอ๋องหนุ่ม"ข้าขอโทษที่ยอมรับท่านไม่ได้อีก ถึงแม้ท่านจะรู้ความจริงแล้วว่าข้าไม่เคยทำร้ายท่าน ตั้งแต่เด็กจนโตข้ายึดมั่นในคำสัญญาที่ให้ไว้กับท่าน ข้าจะเป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียว และวันนี้ข้าทำได้แล้วข้าทำตามคำสัญญาทุกอย่างแล้ว ข้าเป็นของท่าน ทั้งตัวและหัวใจ แต่ข้าพอแล้ว ข้าใช้ความจริงใจทั้งหมดมอบให้ท่าน ทนให้ท่านดูแคลนเหยียดหยาม เพราะข้ารักท่าน...พี่ฉงซาน หัวใจของซุนเอ๋อร์แตกสลายไปหมดสิ้นแล้ว ซุนเอ๋อร์ไม่ปรารถนาจะไปอยู่ข้างกายท่านอีกต่อไปแล้ว หากไม่ได้ปลงผมเข้าอารามชี ซุนเอ๋อร์ก็ไม่ขอมีลมหายใจอีกต่อไป ข้าไม่โ

ตอนที่ 56ชดใช้ให้หลานวันต่อมาซุนฮวาก็เดินทางไปที่จวนสกุลกัว ก้าวแรกที่เปิดประตูเข้าไปบรรยากาศในจวนช่างเงียบเหงา ไร้เสียงหัวเราะไร้เสียงพูดคุย ไร้ชีวิตชีวา บ่าวรับใช้ก็ดูร่อยหรอ นางขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดจวนบิดาจึงเหมือนกับจวนร้างไร้ผู้คนเช่นนี้ เพียงไม่นานเสี่ยวหรูสาวใช้ของฮูหยินผู้เฒ่าก็เดินออกมาต้อนรับ"เสี่ยวหรูถวายพระพรพระชายาเพคะ" "เสี่ยวหรูอย่าได้มากพิธีเลย ท่านพ่ออยู่ที่ใดหรือ เกิดอันใดขึ้นเหตุใดในจวนถึงได้เงียบเช่นนี้" ซุนฮวาเดินเข้าไปยังห้องโถงรับแขกของจวน สาวใช้รีบนำน้ำชามาถวาย"ทูลพระชายาเกิดเรื่องขึ้นมากมายเหลือเกินเพคะ หากพระชายาพอจะมีเวลาเสี่ยวหรูขออนุญาตเล่าให้ฟัง" ซุนฮวาพยักหน้า ใบหน้าสาวรับใช้ยังคงดูเศร้าหมอง เมื่อซุนฮวาพยักหน้าเสี่ยวหรูก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟัง เรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าที่ถูกสังหารเพราะไปล่วงรู้ความลับและกำลังนำเรื่องไปบอกท่านอ๋อง เรื่องมารดาของซุนฮวาที่ถูกใส่ความ ทุกเรื่องที่ถูกเก็บไว้วันนี้ได้เปิดเผยทั้งสิ้น ซึ่งนางรู้จากจ้าวตี๋เฟยมาแล้วทั้งหมด จึงไม่ได้ตกใจอันใดแต่ก็ยังคงเศร้

ตอนพิเศษ 1 จ้าวจางเหว่ยวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การบาดเจ็บของจ้าวฉงซานครั้งนั้นนับว่าไม่ร้ายแรงเท่าไรนัก อาการทางกายไม่เท่าอาการทางใจ ครั้นได้ยาดีเช่นพระชายาซุนฮวาอาการทางกายและใจก็ดีวันดีคืน ซุนฮวานั่งดูบิดาตนเองเล่นกับหลานชายที่สวนในจวนอ๋องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ท่านแม่ข้าหิวแล้ว" เสียงเล็ก ๆ ของจ้าวจางเหว่ยดังขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวอ้วนกลมจะวิ่งเข้ามาถึงเสียอีก ซุนฮวาวางอาภรณ์ตัวเล็กที่ตัดเย็บเอาไว้ให้บุตรชายลงที่โต๊ะ ก่อนจะอ้าแขนรับเด็กอ้วนเข้ามา ริมฝีปากกดลงบนหน้าผากเล็กที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาและเช็ดลงไปบนหน้าผากอย่างแผ่วเบา"ท่านแม่ทำขนมเฉียวกั่วไว้ให้ข้าหรือไม่ เหตุใดบนโต๊ะจึงมีแต่ขนมที่ท่านพ่อชอบทั้งนั้นเลย ท่านแม่!!!...ข้าไม่ยอมนะ" เสียงเล็กแหลมร้องออกมาอย่างแง่งอน "เหว่ยเอ๋อร์หลานตา เจ้าเป็นอันใด...โอ๋...ไม่ร้องนะเด็กดี มามะมาหาตาเถิด"กัวฉางเฉาได้ยินเสียงหลานชายตัวน้อยโวยวายก็รีบวิ่งเข้ามาหา มือเหี่ยวย่นยื่นไปหาหลานพลางแย่งออกมาจากตักของมารดาท่านตากอดหลานชายเอาไว