All Chapters of ชะตาร้ายกลายรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 20 เรื่องราวในอดีตจ้าวฉงซานยกมือขึ้นลูบไปที่อาภรณ์สีดำปักลายพยัคฆ์อย่างสวยงาม ฝีเย็บของเส้นด้ายเรียบเนียนไร้รอยต่อ ข้างกันนั้นก็มีกองผ้าเช็ดหน้าอีกห้าผืน อ๋องหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบออกมาดู ก็เห็นว่าลวดลายบนผืนผ้าเป็นรูปสิงโตที่กำลังยืนอยู่บนหน้าผาสูง รอยยิ้มมุมปากโค้งขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ภาพในวัยเด็กย้อนเข้ามาในความคิด"...เจ้าชอบกระต่ายหรือซุนเอ๋อร์" ซุนฮวาในวัยเด็กกำลังยื่นกิ่งหญ้าเข้าไปในกรงกระต่ายตัวอ้วน ที่นางช่วยชีวิตมันไม่ให้ถูกนำไปเป็นอาหาร นางขอร้องบิดาของนางให้ไว้ชีวิตเจ้ากระต่ายน้อย ทว่ากัวฉางเฉาไม่เห็นด้วย เพราะไม่เห็นว่าการเลี้ยงสัตว์จะเป็นเรื่องที่สมควรตรงไหน แต่แล้วจ้าวตี๋เฟยกลับเป็นคนพูดให้ กัวฉางเฉาจึงยินยอมในที่สุด แต่ซุนฮวาก็ต้องเป็นผู้ดูแลและให้อาหารมันเอง ซุนฮวาตกลงรับปากทันที"เจ้าค่ะ...ซุนเอ๋อร์ชอบกระต่าย ชอบแมวน้อยเป็นที่สุด แล้วพี่ฉงซานเล่าเจ้าคะชอบหรือไม่" รอยยิ้มของซุนฮวาในวันวานเจิดจ้าเสียจนจ้าวฉงซานในวัยเด็กตาพร่ามัว ถึงแม้เวลานั้นนางจะยังคงเป็นเด็กที่ยังไม่ได้ปักปิ

ตอนที่ 22 ผู้ที่เป็นใหญ่ในจวนอ๋อง"ฮองเฮาเสด็จ""ถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี"ซุนฮวาและกัวหลี่หนิงรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพองค์ฮองเฮา เมื่อพระองค์เดินเข้ามาถึงตรงศาลาริมสระบัวแห่งนี้ สองเสียงก็เอ่ยถวายพระพรอย่างพร้อมเพรียงกัน "ซุนเอ๋อร์ไยต้องมากมารยาทเช่นนี้ ไม่ใช่แม่บอกเจ้าไปแล้วหรือ หากมิใช่อยู่ต่อหน้าเหล่าผู้คนก็ไม่จำเป็นต้องมากพิธี"กัวหลี่หนิงก้มหน้าลอบกำหมัดแน่น เมื่อเห็นว่าฮองเฮาฟางหรงทรงเดินเข้าไปประคองซุนฮวาให้ลุกขึ้นและเดินกลับไปนั่งข้างพระองค์ ส่วนนางนั้นองค์ฮองเฮาหาได้สนใจไม่ นางยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น กัวหลี่หนิงก้มหน้าซ่อนสายตาไม่พอใจเอาไว้อย่างมิดชิด เป็นที่โปรดปรานของฮองเฮาแล้วอย่างไร หากไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของสวามีย่อมไร้ค่า เมื่อคิดได้ดังนั้นดวงตานางก็ฉายแววสะใจไม่น้อย"ซุนเอ๋อร์เหตุใดจึงผ่ายผอมลงไปอีกเล่า เป็นห่วงท่านพี่ของเจ้าหรือ" "หามิได้เพคะเสด็จแม่ ซุนเอ๋อร์ย่อมเป็นห่วงท่านอ๋องอยู่แล้ว เสด็จแม่ได้ข่าวทางชายแดนบ้างหรือไม่เพคะ" ฮองเฮาฟางหรงยื

ตอนที่ 24 กับดักความรีบร้อนมักนำความผิดพลาดมาให้เสมอคำนี้ไม่เกินจริง จ้าวฉงซานนำนายทหารกองหน้าบุกทะลวงเข้าไปในค่ายของข่านไบกัลอย่างองอาจท่านอ๋องหนุ่มที่รั้งตำแหน่งแม่ทัพควบอาชาสีดำทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว เสียงดาบ เสียงหอก ดังกึกก้องไปทั่วปฐพี เพียงแค่ก้าวเข้าไปสู่ค่ายกลของศัตรู จ้าวฉงซานก็รู้ตัวแล้วว่า สิ่งตรงหน้าคือหลุมพราง"หยุดทัพก่อน!!!" ท่านอ๋องหนุ่มตะโกนร้องบอก ทว่าไม่ทันเหล่าทหารที่ฮึกเหิม กองทัพซีจิ้งตีวงล้อมเข้ามายังค่ายกลเรียบร้อยแล้ว เสียงศัตรูตรงหน้าตะโกนร้องอย่างสะใจ ชัยชนะอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ขอเพียงตัดหัวท่านอ๋องผู้เลื่องชื่อได้เท่านั้น กองทัพซีจิ้งย่อมไม่มีวันได้ชัยชนะ กองทัพซงหนูที่ซ่อนตัวอยู่ริมป่า บุกตลบหลังเข้ามาปิดล้อมกองทัพซีจิ้งเอาไว้ทันที จ้าวฉงซานมองดูรอบ ๆนัยน์ตาแข็งกร้าวเพราะความวู่วามของแม่ทัพเช่นเขา กลับพาเหล่าทหารเข้ามาอยู่ใจกลางของศัตรู ในเวลานี้สิ่งที่ทำได้คือต้องสู้อย่างสุดกำลังเท่านั้นจึงจะอยู่รอด "ตัดหัวจ้าวฉงซานให้ได้ พี่น้องข้าบุกเข้าไปตัดหัวชาวซีจิ้งให้สิ้นชาติเสีย" "เฮ้!!!..." เสียงห้าวหาญของข่านไบกัลประกาศกร้าว เหล่าทหารเดนตายต่างก็เฮ

ตอนที่ 26 ขาไร้ความรู้สึกซุนฮวาพยุงจ้าวฉงซานขึ้นมาพิงที่หัวเตียง นางจับเขาลุกขึ้นอย่างเบามือเพราะกลัวว่าบาดแผลบนร่างกายจะฉีกขาด เมื่อเห็นว่าอ๋องหนุ่มนั่งดีแล้ว นางจึงหันกลับไปยกถาดอาหารที่เตรียมมาเอามาวางไว้ข้างเตียง ซุนฮวาลงมือแกะเนื้อกระต่ายที่ต้มจนเปื่อย และคีบยกขึ้นไปป้อนให้สวามี จ้าวฉงซานมองอาหารตรงหน้าก่อนจะอ้าปากรับอาหารเข้าไป ตั้งแต่วันที่เขาฟื้นขึ้นมาและเห็นว่านางอยู่ที่นี่ เขาก็ชินกับการที่มีนางคอยดูแลไม่ห่าง ป้อนอาหาร ป้อนยา หรือแม้แต่ขับถ่ายพระชายาของเขาก็ทำเองทั้งหมด นางทำเช่นนี้ทุกวันไม่เคยบ่นหรือทำหน้ารำคาญใส่เขาเลยสักครั้ง บ่อยครั้งที่เขาอาละวาดใส่นาง ทว่านางก็ทำเพียงแค่ก้มหน้าและถอยออกไปนั่งรอที่หน้ากระโจมอย่างเจียมตัว เมื่อทานอาหารที่เตรียมมาจนหมดแล้ว นางก็เก็บสำรับทุกอย่างออกไป และกลับเข้ามาใหม่พร้อมด้วยยาถ้วยใหญ่ นางยกยาถ้วยนั้นไปจ่อที่ปากของท่านอ๋อง ทว่าจ้าวฉงซานกลับส่ายหน้า เขารับถ้วยยามาถือเองและกระดกลงไปจนหมด ซุนฮวารู้ดีว่าชายชาตรีเช่นชินอ๋องหากจะบอกว่าสิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุดคือนาง รองลงมาก็คงไม่พ้นการดื่มยาขม ๆ นี้ แต่แล้ว

ตอนที่ 28 กลับเมืองหลวงถึงแม้ร่างกายจะยังไม่หายดี แต่เมื่อต้องเดินทางกลับเมืองหลวงเพื่อสะดวกต่อการรักษา จ้าวฉงซานก็ต้องฝืนร่างกายเรียกแม่ทัพเข้ามาสอบถามทุกอย่างให้แน่ใจ ท่านอ๋องหนุ่มสั่งงานต่าง ๆ ด้วยตนเองทุกอย่างแล้ว เขาจึงวางใจเดินทางกลับเมืองหลวงได้จ้าวฉงซานและพระชายานั่งรถม้าคันเดียวกันมาตลอดทาง หากจะพูดไปแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันจริงจัง นอกเสียจากว่าวันไหนที่ต้องพักค้างคืนที่โรงเตี๊ยมระหว่างทาง ซุนฮวาจึงได้แยกไปพักผ่อนที่ห้องส่วนตัวของนางเอง"เหตุใดสาวใช้ของเจ้าจึงไม่ตามมาด้วย" จ้าวฉงซานก็เพิ่งจะรู้ว่าพระชายาไม่ได้มีสาวใช้ตามมารับใช้ โดยปกติแล้วสาวใช้ข้างกายของซุนฮวาจะมีเพียงเสี่ยวอี้ผู้เดียวเท่านั้น แต่เมื่อตอนเดินทางกลับเขาจึงได้รู้ว่านอกจากนางแล้วก็ไม่มีผู้ใดอีก นั่นหมายความว่าทุกสิ่งอย่างในค่ายทหารที่ผ่านมา ซุนฮวาลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเองทั้งสิ้น"วันที่หม่อมฉันต้องเดินทางมาตามรับสั่งขององค์ไท่จื่อ ตอนนั้นเสี่ยวอี้เข้าไปซื้อของในตลาด หม่อมฉันเกรงว่าหากรอเสี่ยวอี้กลับมาจะใช้เวลานานหม่อมฉันจึงตัดสินใจมาแต่เพียงผู้เดียวเพคะ" ซุนฮวาเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะก้มล