เสียงประตูห้องพักฟื้นปิดลงอย่างแผ่วเบา หลังจากเจ้าหน้าที่เข็นเตียงเข้ามาจัดทุกอย่างเรียบร้อยแล้วภายในห้องเงียบสงบกว่าด้านนอกมาก มีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์เบา ๆ กับเสียงหายใจของคนในห้องฉันนอนนิ่งอยู่บนเตียง ความเหนื่อยล้ายังคงอยู่เต็มร่างกาย แต่พอเหลือบมองไปทางเปลเด็กเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ความเหนื่อยทั้งหมดก็เหมือนถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกเด็กตัวเล็กกำลังหลับอย่างสงบใบหน้าเล็ก ๆ นั้นทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“เขาหลับแล้วจริง ๆ ด้วย…”เสียงของพี่เจย์ดังขึ้นเบา ๆ ราวกับกลัวว่าจะทำให้เด็กตื่นพี่เจมส์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะยิ้มออกมา“เมื่อกี้ยังร้องเสียงดังอยู่เลยนะ”พี่เทย์เลอร์เดินกลับมาที่ข้างเตียง ก่อนจะมองฉันด้วยสายตาเป็นห่วง“เหนื่อยมากไหมคะ?”ฉันพยักหน้าเล็กน้อย“นิดหน่อยค่ะ…”พูดจบก็หัวเราะเบา ๆ“แต่หนูมีความสุขมากกว่า”ทั้งสามคนเงียบไปครู่หนึ่งไม่มีใครพูดอะไรต่อ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนกลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆเจย์เดินไปหยุดข้างเปลเด็ก แล้วก้มลงมองเจ้าตัวเล็กอย่างระมัดระวัง“ตัวเล็กกว่าที่คิดไว้อีก…”“ก็เด็กแรกเกิดนี่นา” พี่เจมส์พูด
Terakhir Diperbarui : 2026-09-10
Masuk
