All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 91 - Chapter 100

“ฉันคิดว่ามันคงไม่ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ”“ทำไม? มีเหตุผลอะไรที่คุณต้องปฏิเสธการแต่งงานกับผม”“เราไม่ได้รักกัน เหตุผลแค่นี้คงพอนะคะ ฉันยินดีที่จะอยู่อย่างนี้ตามเงื่อนไขแต่แรก คุณไม่ต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากหรอกค่ะ ฉันรับสภาพนี้ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ตกลงตั้งแต่แรก”“แต่ผมรับไม่ได้ และจะไม่ยอมรับอีกต่อไปด้วย ทางเดียวที่หนี้ระหว่างเราจะจบคือ คุณต้องแต่งงานกับผม”“แต่ฉันยังแต่งไม่ได้” คคนางค์ยังปฏิเสธเสียงแข็ง จนชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดกับความรั้นของอีกฝ่าย“ฉันอยากเข้ารับปริญญาก่อน” ประโยคต่อมาของหญิงสาวทำให้เขาคลายความหงุดหงิดลงนิดหน่อย ช่างหาข้ออ้างจริงนะแม่คุณ แต่ก็เอาเถอะ“ก็อีกไม่นานนี่ เดือนหน้าไม่ใช่เหรอ?” คคนางค์พยักหน้า“ก็ใช่ แต่หลังจากรับปริญญาแล้ว ฉันยังอยากทำอะไรตั้งอีกหลายอย่าง”“เช่น?” ชายหนุ่มลองหยั่งเชิงถาม“ความจริงฉันว่าจะคุยกับคุณเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ฉันว่าจะเอาเงินเก็บที่มีจ่ายคุณไปก้อนหนึ่ง แล้วหลังจากนั้นจะทยอยจ่ายคืนทุกเดือน เพียงแต่ขอไปทำงานที่อื่น เอ่อ! พอดีเพื่อนฉันแนะนำงานให้ ได้เงินเดือนเยอะพอสมควร แล้วฉันก็คำนวณดูแล้ว น่าจะพอทยอยส่งให้คุณได้เรื่อย ๆ รวมกับของพี่หนึ่ง

“จริงหรือครับคุณหมอ” ชายหนุ่มขยับเข้ามาถามพร้อมกับจับมือเธอกุมไว้ แววตาลิงโลดเปล่งประกาย ไม่รู้จะดีใจอะไร ไม่รู้หรือไงว่าปัญหากำลังจะตามมานะ ตาบ้า!“ครับ ยินดีกับคุณพ่อด้วยนะครับ ไม่ทราบว่าจะฝากครรภ์ที่นี่เลยหรือจะไปโรงพยาบาลอื่น”“คงเป็นที่อื่นครับ ผมอยู่เชียงราย ฝากที่นี่คงไม่สะดวก”“ถ้าอย่างนั้นวันนี้หมอจะจ่ายยาให้ตามอาการก็แล้วกัน”“ครับ ๆ” ศารทูลรับคำอย่างกระตือรือร้น เมื่อเสร็จเรียบร้อย เขาก็ประคองเธอออกมา จนคคนางค์ต้องดุเมื่อเห็นสายตาคนอื่นมองมาอย่างสนใจในอาการระริกระรี้หน้าบาน กอดประคองเธอจนเกินงาม“คุณ ฉันเดินเองได้น่า เมื่อกี้หมอฉีดยาให้แล้ว ค่อยยังชั่วขึ้น ไม่ต้องประคองขนาดนี้ก็ได้”“ใครว่าประคองคุณล่ะ ประคองลูกต่างหาก ใช่ไหมครับตัวเล็ก” ว่าแล้วมือหนาก็ถือวิสาสะลูบท้องเธอเบา ๆ จนหญิงสาวต้องตีมือนั้นอย่างหมั่นไส้“เว่อร์ไปแล้ว”“ตรงไหน ก็แค่ทักทายลูก” ชายหนุ่มว่าเสียงอ่อย ยังจับประคองแขนเธอเดินออกมาจากโรงพยาบาลเพื่อไปขึ้นรถ“ทีนี้จะทำยังไงล่ะ มันไม่เหมือนที่เราตกลงกันแล้วนะ” คคนางค์ถามเมื่อนั่งประจำที่บนรถเรียบร้อย ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเธอตั้งรับแทบไม่ทัน ความฝันที่จะเข้

ศารทูลไปรับเธอที่ร้านชาบูในหนึ่งชั่วโมงต่อมาไม่ขาดไม่เกิน จนคคนางค์โมโห เพราะยังรับประทานได้ไม่เท่าไร อีกทั้งพูดคุยกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานจนเวลาหนึ่งชั่วโมงจบไปอย่างรวดเร็ว บรรดาเพื่อน ๆ เมื่อได้ฟังที่เธอเล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก็ไม่มีใครช่วยเธอให้อยู่ทานต่อเลยสักคน ทุกคนลงมติว่าเธอควรกลับไปพักผ่อน“ฉันแค่ท้องนะ ไม่ได้ป่วย นังพวกเพื่อนเนรคุณ” คคนางค์บ่นเพื่อน แต่ก็ยอมเดินตามร่างสูงต้อย ๆ ออกมาขึ้นรถ ชายหนุ่มไม่ได้พาเธอกลับเชียงราย“วันนี้เราจะค้างที่บ้านผม คุณจะได้เจอพ่อกับแม่ด้วย” ชายหนุ่มบอกเมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณบ้านแล้ว คคนางค์เกิดความประหม่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น ยิ่งเหตุผลที่ต้องมาเกี่ยวข้องกันในอนาคตก็ยิ่งกังวล ศารทูลกุมมือบางบีบเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางนั้นของเธอ“พ่อกับแม่ผมใจดี อย่ากลัวไปเลย”“เปล่าสักหน่อย” หญิงสาวไม่วายเถียง ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดู“เหรอ แล้วทำไมมือเย็นจัง”“เย็นก็ไม่ต้องมาจับสิ” ว่าแล้วก็พยายามดึงมือออกแต่ไม่สำเร็จ จนเขาฉุดรั้งเธอเข้าไปถึงในบ้านพร้อมกัน“สวีทกันจริง กลัวได้น้องเพิ่มจังเลย” ชายหนุ่มแซวบิดามารดา เมื่อเดินเข้ามาเห็นท่านท

แม้ศารทูลจะพาคคนางค์ไปฝากครรภ์และพบแพทย์แล้ว แต่อาการแพ้ท้องของเธอยังมาเป็นระยะ โดยเฉพาะในวันรับปริญญาที่เธอต้องตื่นแต่เช้ากว่าปกติ ใบหน้าสวยที่วันนี้ถูกบรรจงแต่งอย่างสวยงาม ทว่าไม่อาจปกปิดความซีดเซียวได้มิด จนศารทูลอดห่วงไม่ได้“ไหวหรือเปล่าคุณ เป็นลมกลางพิธีจะแย่เอานะ” ชายหนุ่มมองคนดื้อที่นั่งฝืนตักข้าวต้มทานเพื่อที่จะได้ทานยาแก้แพ้ตามที่หมอสั่งต่อ“ไหวสิคะ ทานข้าวแล้วทานยาสักพักน่าจะดีขึ้น” ถึงจะไม่หิวและไม่ถูกปากเหมือนก่อนท้อง แต่เธอก็ต้องทานเพื่อตัวเองและเจ้าก้อนตัวน้อยที่อยู่ในท้อง“ตัวเล็ก พ่อขอวันนี้วันหนึ่งนะ อย่าดื้อจนแม่เขาไม่เป็นอันได้รับปริญญานะลูก” มือหนาถือวิสาสะเอื้อมมาลูบที่ท้องเธอเบา ๆ คคนางค์มองรอบตัวโดยอัตโนมัติ กลัวว่าใครจะมาเห็น โดยเฉพาะเดือนเต็มที่เดินทางมาถึงเชียงใหม่แล้ว และตอนนี้คนินกำลังไปรับอยู่ เธอเกรงว่าเผื่ออยู่ ๆ ทั้งคู่มาถึงแล้ว เรื่องคงแดงก่อนที่เธอจะจบภารกิจในวันนี้ หญิงสาวจับมือซุกซนออก แต่เขากลับรวบมือบางของเธอมาจับกุมไว้ ความอบอุ่นถ่ายทอดจากมือสู่มือ ยิ่งดวงตาคมกริบที่มองมาเพิ่มความเชื่อมั่น ทำความกังวลที่มีของเธอทลายไปจนเกือบหมด“เอาเป็นว่าวันนี้

“มันอาจจะดูเร็วไปนะคะน้าเดือน แต่น้องคิดว่าน้องก็อยากแต่งงานกับคุณเสือค่ะ” ตอบไปก็หน้าแดงไป นี่เธอต้องมาตอบรับคำขอแต่งงานทั้งต่อหน้าน้าสาวและพี่ชาย และโดยเฉพาะคนขอเธอก็ดูเหมือนจะลิงโลดกว่าใครเพื่อน“ได้ยินชัดแล้วนะคุณ น้าไม่มีติดขัดอะไรในเมื่อเจ้าตัวเขาตกลง”“ครับคุณน้า ผมจะรีบจัดงานให้เร็วที่สุด ความจริงคุณน้าจะอยู่ที่นี่เพื่อรอร่วมงานแต่งของเราเลยก็ได้นะครับ จะได้ไม่ต้องกลับไปกลับมาให้เสียเวลา”“ทำยังกับว่าจะจัดในวันสองวันนี้อย่างนั้นแหละค่ะ”“คุณน้าไม่เชื่อว่าผมทำได้เหรอครับ” คำตอบของเดือนเต็มเข้าทางศารทูลที่ต้องการเร่งจัดให้เร็วที่สุดจนคคนางค์ต้องร้องท้วง“คุณคะ ฉันว่าไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ ยังไงฉันก็แต่งกับคุณอยู่ดี เอาที่พอเหมาะและสมควรเถอะค่ะ”“ไม่ได้สิ ก็คนมันใจร้อน กลัวมีคนเปลี่ยนใจ”“แต่งงานนะคะ ไม่ได้เล่นขายของจะได้เปลี่ยนใจเลิกเล่นกันได้ง่าย ๆ” คคนางค์ประชด บทจะเอาให้ได้อย่างใจก็เป็นเสียอย่างนี้“เอาเป็นว่าผมจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้อย่างรวดเร็วและพอเหมาะพอควรนะครับคุณน้า” ชายหนุ่มสรุปไม่วายล้อเลียนคำพูดเธอ จนหญิงสาวต้องเผลอค้อน พอได้อย่างใจนี่เอาใหญ่เลยนะ รู้อย่างนี้น่าจะเ