All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 101 - Chapter 110

เสียงร้องรำทำเพลงสนุกสนานดังแว่วมาหลังจากพิธีส่งตัวไม่นาน คคนางค์เกิดอาการเก้อเขินเสียอย่างนั้น เมื่อได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองอีกครั้ง หลังจากที่ไม่มีโอกาสในช่วงที่จัดการเรื่องงานแต่งเป็นเวลาเกือบเดือน ชายหนุ่มเอื้อมมือมาปลดพวงมาลัยจากลำคอระหงแล้วนำไปวางไว้บนพานคู่กับของตน อ้อมแขนที่สอดเข้ามาจากด้านหลังโอบกระชับเข้ามา มือแข็งแรงลูบเบา ๆ ที่หน้าท้องของเธอ“คิดถึงจัง ว่าไงตัวเล็กคิดถึงพ่อบ้างไหมครับ ไม่ได้กอดอย่างนี้มาเกือบเดือน ทรมานชะมัด” ชายหนุ่มทิ้งคางลงเกยที่ไหล่ข้างซ้ายของเธอ จมูกโด่งเคล้าเคลียเบา ๆ ที่แก้มใส วันนี้หญิงสาวถูกแต่งหน้าอย่างบรรจงงดงามจนทำให้เขาที่หลงใหลอยู่แล้วยิ่งทวีเข้าไปอีก คคนางค์เอียงหน้านิด ๆ เมื่อรู้สึกจั๊กจี้“ไปอาบน้ำก่อนดีไหมคะ เหนียวตัวจัง”“อาบด้วยกันเลยได้ไหม ประหยัดเวลา เอาไปทำอย่างอื่นดีกว่า ชดเชยที่ไม่ได้กอดอย่างนี้มานาน” ชายหนุ่มไม่รอคำตอบจากเธอ ร่างบางก็ลอยหวือติดอกกว้างเข้าห้องน้ำไป และกว่าจะได้กลับมานอนบนเตียงกว้างก็ใช้เวลาไปนานโข ชายหนุ่มค่อย ๆ วางร่างบางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวแตกสลาย ริมฝีปากรุ่มร้อนที่บดเบียดเข้ามาอีกครั้งทำเอาเธอร้อน ๆ

คคนางค์เริ่มเหนื่อยกับการต่อกร เพราะเธอไม่เคยเอาชนะเขาได้เลยสักครั้ง จนชักเริ่มสงสัยว่าตำแหน่งเมียที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ เพราะมาจากลูกหนี้ใช่ไหม? เธอถึงไม่มีสิทธิ์ออกปากออกเสียงและทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการบ้าง เมื่อคิดได้อย่างนั้นร่างบางเลยหยุดดิ้น แล้วปล่อยให้คนด้านบนทำตามอำเภอใจ มือบางค่อย ๆ ตกลงข้างตัว ดวงตาคู่สวยปิดลง คล้ายไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเห็นหน้าคนเอาแต่ใจ“ทำไมไม่ดิ้นต่อล่ะ?” ศารทูลแปลกใจที่อยู่ ๆ ร่างบางที่แข็งขืนในตอนแรกนิ่งเงียบไป จึงหยุดรุกรานและเงยหน้าขึ้นมามองคนเก่งที่ตอนนี้นอนหลับตานิ่ง ไม่ตอบสนองอะไรเขาทั้งสิ้น กลายร่างเป็นเด็กดื้อของเขาอีกครั้ง“จะเอาชนะผมให้ได้สินะ” นิ่ง เงียบ ไม่มีคำตอบ มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มเมื่อเจอไม้แข็งนี้เข้าไป ดวงตาคมไล่เรียงไปตามดวงหน้างามที่ผูกตรึงใจเขาตั้งแต่แรกเจอ มองจมูกโด่งเล็กรั้น ๆ ที่รั้นสมกับเจ้าของ แก้มยุ้ย สีระเรื่อและริมฝีปากเอิบอิ่มแดงสดที่เริ่มเจ่อบวมขึ้นมาอีกครั้ง ลำคอระหงเรื่อยมาจนถึงทรวงอกอิ่มสวยที่เขาคลั่งไคล้นักหนายามที่สนิทแนบชิดร่างบาง เอวเล็กคอดและหน้าท้องที่ยังแบนเรียบ ไม่บอกก็ไม่รู้ว่ามีเจ้าตัวเล็กผลผลิตของเขาอยู่

“พี่หนึ่ง ทำไมเพิ่งมา” หญิงสาวส่งเสียงสดใสทักพี่ชาย“อย่าลุกพรวดพราดสิยายน้อง ท้องไส้อยู่ระวังหน่อย” คนินเตือน น้องสาวทำปากยื่นงอน ๆ คนเป็นพี่เลยต้องจับจูงให้เดินกลับไปที่วงหมูกระทะพร้อมกัน“คิดถึงพี่หนึ่งนี่ หายไปไหนตั้งหลายวัน พี่เสือใช้งานหนักอีกล่ะสิ”“พี่เปล่านะ” คนถูกกล่าวอ้างรีบปฏิเสธ“หุ้ย! มีพงมีพี่นะเดี๋ยวนี้” นนทกรแซวเมื่อได้ยินคำไม่คุ้นหูหลุดจากปากคู่ข้าวใหม่ปลามัน“เห็นคนอื่นเขาเป็นพี่กันหมด เลยอยากเป็นบ้าง” คคนางค์พยักพเยิดเสริมทัพขณะจัดเตรียมถ้วยชามให้ คนินอีกชุด“เป็นพ่อทูนหัวก็ดีอยู่แล้ว จะอยากมาเป็นพี่อีกทำไมกัน” นนทกรออกความเห็น“ฉันจะเป็นทุกตำแหน่งนั่นแหละ ทั้งผัว พี่ พ่อทูนหัว พ่อของลูก”“ครับ เชิญที่สบายใจเลยครับพ่อเลี้ยง” คำตอบของเจ้านายทำนนทกรต้องยอม เพราะเถียงกับคนจ่ายเงินเดือนแถมหลงเมียสุดๆ ยังไงเขาก็แพ้“มาค่ะมา อย่ามัวแต่เถียงกัน หมูสุกแล้ว” คคนางค์ห้ามทัพ เอื้อมจะคีบหมูบนเตาแต่มือใหญ่ของคนข้างตัวปัดออกก่อน“นั่งเฉย ๆ เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง น้องอยากกินอะไรจะตักให้”“ขอสามชั้นได้ไหมคะ”“นิดเดียวนะ เดี๋ยวลูกเป็นลูกหมู”“พ่อเป็นเสือ ลูกจะเป็นหมูได้ไงคะ”“ไม่รู้

“จะว่าไงล่ะ ก็ดีน่ะสิ จะได้นอนอย่างเต็มตื่นสักที” คคนางค์ไม่คล้อยตาม ตั้งแต่มีลูกเวลานอนของเธอก็ถูกเบียดบังไป เพราะบางครั้งเจ้าแฝดก็ร้องกินนมกลางดึก เธอและศารทูลต้องคอยผลัดกันเอานมให้ลูกและปลอบให้หลับ เมื่อลูกหลับถึงจะได้หลับบ้าง“ไม่คิดถึงพี่เหรอ ตั้งแต่เรามีลูกมา ช่วงนี้ห่างเหินกันไปนะ”“หยุดคิดเลย แค่เลี้ยงลูกก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว” ความจริงเธอไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอก แต่พูดไปอย่างนั้นเอง จะได้ไม่ชี้ช่องให้คนชวน“พี่ทำเอง น้องนอนเฉย ๆ ก็ได้ แต่รับรองฟิน นะ ๆ”“บ้า พี่เสือก็ แล้วนี่เข้ามาทำอะไร ไม่เข้าไปไร่แล้วเหรอคะวันนี้”“ไม่เข้าแล้ว แม่ไล่มาเตรียมของให้เจ้าแฝดน่ะสิ”“เดี๋ยวน้องปั๊มนมเสร็จจะเอาออกไปให้ก็ได้ แล้วฟ้ากับฝนไปไหนคะ ไม่ให้มาเอาไปให้ล่ะคะ” หญิงสาวถามหาพี่เลี้ยงลูก“อยากมาหาเมีย เลยเดินมาเอง” คำตอบของสามีทำเธอหน้าแดง แม้จะแต่งงานจนมีลูกแล้ว แต่ศารทูลก็ยังแสดงความรักต่อเธออย่างสม่ำเสมอ ทั้งด้วยคำพูดและการกระทำทุกอย่าง ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้เธอเสียใจเลย ชายหนุ่มยังคงเป็นพี่ เป็นสามี และเป็นพ่อที่ดีอย่างเสมอต้นเสมอปลาย มีแต่เธอเสียอีก ที่บางครั้งหงุดหงิดใส่อีกฝ่ายบ้างเพราะเห

ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูรัว ๆ ดังสนั่นกลางดึก ฉุดอารมณ์ที่กำลังจะพุ่งทะยานอีกรอบให้ดิ่งลงจนน่าโมโห อะไรกันหนักหนาวะ ! ศารทูลเข่นเขี้ยว ผละจากร่างบางอย่างหงุดหงิด เมื่อเสียงนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงถ้าเจ้าของห้องไม่เปิดประตูออกไป“ใครมาเคาะตอนนี้”“ไปดูก่อนค่ะ” คคนางค์บอกพร้อมควานหาเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยมาสวม ชายหนุ่มคว้าเพียงกางเกงนอนมาใส่ตัวเดียว เสยผมลวก ๆ มองดูภรรยาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้วจึงยอมเดินหน้ายุ่งไปเปิดประตูสองดวงหน้าเล็ก ๆ ที่แทบจะโขลกพิมพ์เดียวกับคนเปิดประตู ภายในอ้อมแขนของพ่อเลี้ยงพันรบและแม่เลี้ยงศีตลา มองมาตาใสแป๋วเมื่อชายหนุ่มโผล่หน้าออกไป เจ้าคนแรกก็เอื้อมมือไขว่คว้ามาที่เขาทันที จนต้องตรงเข้าไปรับมาอุ้ม และเมื่ออีกคนเห็นอีกคนอยู่ในอ้อมแขนคนเป็นพ่อ ก็ไม่ยอมน้อยหน้าเหมือนกัน เด็กชายภูเขาพยายามเบี่ยงตัวออกจากคนเป็นปู่ เพื่อจะให้พ่ออุ้มบ้าง“ครับ ๆ ใจเย็นนะลูก ไหนจะไปนอนกับปู่ย่า แล้วนี่ยังไง?”“นมหมดน่ะสิ กล่อมยังไงก็ไม่ยอมนอน เลยพามาคืน”แม่เลี้ยงศีตลาตอบ พร้อมทั้งเอื้อมมือไปรับหลานจากสามีมาส่งให้บุตรชายกะเตงเข้าเอวอีกข้าง แต่คคนางค์ที่เดินออกมาสมทบช่วยรับให้แท