Semua Bab ท่านพี่ สหายของท่านน่าชังนัก: Bab 121 - Bab 130

“กลับมาเมืองหลวงครั้งนี้นอกจากเรื่องงานที่เสร็จสิ้นแล้ว ข้ายังนำข่าวมงคลมาให้ท่านพ่อด้วยขอรับ ข้า...พบสตรีที่ถูกใจแล้ว พรุ่งนี้จะส่งแม่สื่อไปสู่ขอนางขอรับ”“ผู้ใดกัน!!! ข้าพูดคุยกับตระกูลฝูเรื่องหมั้นหมายของเจ้าแล้ว เจ้าจะแต่งสตรีไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ใดเข้าจวนไม่ได้” นางพานซื่อร้องออกมาเสียงดัง“ในเมื่อท่านแม่พูดคุยกับตระกูลฝูเรียบร้อยแล้วก็ให้หมั้นหมายกับอาเฉียนเถิดขอรับ ข้าเคยบอกท่านพ่อเอาไว้แล้วเรื่องแต่งงานของข้า ข้าจะจัดการเอง”“ทั่วเมืองหลวงเห็นจะมีแต่เจ้าที่มีความคิดเช่นนี้ เรื่องแต่งงานล้วนมีบิดามารดาคอยจัดการให้ เจ้าจะทำให้ตระกูลไป๋ขายหน้าหรือ”“หากไม่อยากขายหน้า ท่านแม่ก็ให้อาเฉียนแต่งกับคุณหนูฝูเถิดขอรับ”“พอแล้ว!!!” ผู้เฒ่าไป๋ตวาดออกมาเสียงดัง “อาเถียนทำตามที่มารดาของเจ้าว่า”ไป๋เถียนหันไปมองบิดาอย่างผิดหวัง เขาลุกขึ้นเดินไปคุกเข่าตรงหน้าของบิดา “ท่านพ่อ ข้าไม่เคยร้องขอสิ่งใดจากท่านมาก่อน ตอนที่ท่านแม่ใกล้สิ้นใจท่านจำได้หรือไม่ว่ารับปากเอาไว้เช่นใด” เขาเงยหน้าสบตากับบิดา “ที่ผ่านมาท่านละเลยข้า ข้าล้วนแต่มองผ่าน หากครั้งนี้ท่านยังบังคับข้าให้แต่งงานกับคุณหนูฝู ข้า...ยอมเป็

ฝูเจินนึกอิจฉาสตรีผู้นั้นได้แต่ก้มหน้าซ่อนแววตาของตนเองเอาไว้ “สตรีที่ท่านจะแต่งงานด้วยเป็นคุณหนูท่านเจ้าเมืองคนใดหรือเจ้าคะ” พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งแววตาของนางก็เปลี่ยนเป็นใสซื่อทันที“หึ คุณหนูท่านเจ้าเมืองอันใดกัน เป็นเพียงบุตรกำพร้าค้าขายหาเลี้ยงตัวเองไปวันๆ” นางพ่นซื่ออดที่จะค่อนขอดออกมาไม่ได้“อุ๊ย จริงหรือเจ้าคะ”“นางค้าขายข้าก็ไม่เห็นว่าจะผิดอันใด ตระกูลพานของท่านแม่กับตระกูลฝูของเจ้าก็เป็นตระกูลพ่อค้ามิใช่หรือ”นางพานซื่อและฝูเจินมีสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที ที่พานซื่อต้องแต่งเข้ามาเป็นอนุให้พ่อหม้ายมีลูกติดก็เพราะนางมาจากตระกูลพ่อค้า ตระกูลพานที่ต้องการให้บุตรสาวเกี่ยวดองกับตระกูลขุนนางจึงได้ยอมยกนางให้ผู้เฒ่าไป๋ที่อายุพอจะเป็นบิดาของนางได้แล้ว ส่วนฝูเจินก็ไม่ต่างกันถึงตระกูลฝูจะเป็นคหบดีใหญ่แต่ไม่มีคุณชายจวนใดแต่งนางยกย่องเป็นฮูหยินเอกอย่างแน่นอนไป๋เฉียนเห็นสีหน้าของมารดาไม่ดี ตอนที่ไป๋เถียนกลับมานางก็อาละวาดไปยกหนึ่งแล้วจึงกลัวว่าบิดาจะไม่พอใจขึ้นมาอีก “พี่ใหญ่ทำการค้าก็มิใช่ว่าจะไม่ดี ท่านเป็นขุนนางย่อมต้องมีเงินทองจากบ้านภรรยามาช่วยสนับสนุน แล้วนางค้าขายสิ่งใดหรือขอรับ”ไ

ราชโองการแต่งตั้งไป๋เถียนเป็นขุนนางขั้นเจ็ดยังมาไม่ถึงจวน เขาจึงไม่พูดบอกออกไป “ข้าเพิ่งทำงานได้เพียงสองปีจะเลื่อนขั้นเร็วเพียงนั้นได้อย่างไร”“ก็จริง ท่านพ่อเจ้าทำงานมาหลายสิบปีได้เลื่อนขั้นกี่หนกัน” นางพานซื่อไม่เชื่อว่าไป๋เถียนออกไปทำงานตรวจสอบขุนนางเพียงครั้งเดียวจะได้เลื่อนขั้นเลย“พูดมากเกินไปแล้ว ในเมื่อฝ่าบาทมีพระเมตตากับเจ้าของทั้งหมดก็ยกไปไว้ที่เรือนของเจ้าเถิด มิต้องจดเข้ากองกลาง”“ท่านพี่...”“หรือเจ้าไม่ได้ยินที่จ้าวกงกงพูด” ผู้เฒ่าไป๋รู้ดีว่านางพานซื่อเป็นคนเช่นใด หากเก็บของทั้งหมดเอาไว้ที่เรือนหลัก นางต้องเปลี่ยนหรือหยิบฉวยไปแน่ “อาเถียนวันนี้วันดี เจ้าก็ย้ายเรือนไปด้วยเลยก็แล้วกัน”“ขอรับ”“ย้ายเรือนอันใด ข้าไม่เห็นจะรู้เรื่อง”“อีกไม่นานอาเถียนจะแต่งงาน เรือนที่เขาอยู่คับแคบเกินไปแล้ว”“แล้วจะย้ายไปเรือนใด”“เรือนของจูจู”“ท่านพี่!!!”“ท่านแม่ ท่านรับปากข้าว่าจะพูดกับท่านพ่อให้มิใช่หรือว่าจะยกเรือนหลังนั้นให้ข้า” ไป๋เหลียนบุตรสาวของนางพานซื่อเอ่ยออกมาอย่างไม่ยินยอม“ไปเถิดอาเถียน” ผู้เฒ่าไป๋มองเตือนนางพานซื่อและไป๋เหลียน ก่อนจะให้บ่าวพาตนเองกลับเข้าไปพักในเรือนไป๋เถี

พานซื่อมาแอบรอดูอยู่ไม่ห่างจากเรือนของฝูเจิน เมื่อเห็นทั้งสองเข้าไปในเรือนแล้ว นางก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความยินดี “จะเข้าไปเลยหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้เอ่ยถามออกมา“ยัง...รอให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกเสียก่อน ค่อยเข้าไปจัดการ ตอนนี้กลับไปรอที่เรือนเถิด อีกไม่นานสาวใช้ของเจินเจินคงวิ่งมาส่งข่าว”“เจ้าค่ะ”ไป๋เถียนตอนนี้รู้แล้วว่าตนเองมิได้เมาสุรา แต่ถูกวางยากำหนัด ดวงตาของเขาแข็งกร้าวมองฝูเจินที่เข้ามาปรนนิบัติอย่างรังเกียจ แต่ก็ยอมเล่นไปตามแผนการของนาง“พี่เถียน พี่เถียน ท่านนอนพักสักครู่ดีหรือไม่ บ่าวของท่านกำลังไปนำน้ำแกงสร่างเมามาเจ้าค่ะ”“รบกวนเจ้าแล้ว” น้ำเสียงของเขาเหยียบเย็นจนฝูเจินสะดุ้งเล็กน้อย แต่ในเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่วางเอาไว้ นางไม่อาจจะถอยได้อีกฝูเจินกับสาวใช้ของนางช่วยประคองไป๋เถียนเข้าไปในห้องนอน จากนั้นฝูเจินก็ไล่สาวใช้ให้ออกไปนำน้ำร้อนมาล้างหน้าให้ไป๋เถียน จึงเหลือเพียงแค่สองคนอยู่ภายในห้องไป๋เถียนลุกขึ้นเดินเข้าไปหาฝูเจินอย่างช้าๆ นางคิดว่ายาออกฤทธิ์จนเขาไม่รู้สึกตัวแล้ว จึงได้ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย “พี่เถียน ท่าน...” ฝูเจินยังพูดไม่ทันจบว่าไป๋เถียนต้องการจะทำอัน

“คุณหนูฝูพูดเรื่องอันใดขอรับ ข้าน้อยประคองนายท่านกลับเรือนพักตั้งแต่ออกจากห้องโถงแล้ว” เกาสือทำหน้าใสซื่อทันที“จะ เจ้า...เจ้าโกหก!!!”“เกิดเรื่องใดหรือขอรับท่านพ่อ ข้ากลับเรือนพักโดยมีอาสือช่วยประคอง กลับไปข้าก็เข้านอนทันที แล้ว...น้องรองเหตุใดเสื้อผ้าของเจ้าถึงได้เป็นเช่นนี้เล่า” เสื้อผ้าของไป๋เฉียนมีบางส่วนที่ถูกฉีกกระชากออกไป๋เฉียนไม่ตอบได้แต่ก้มหน้าหนีความอาย นางพานซื่อเองก็ไม่เชื่อในคำพูดของสองนายบ่าว ตาคนตั้งกี่คู่ที่เห็นทั้งสองเข้าไปในเรือนของฝูเจิน แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรเมื่อชายที่อยู่บนเตียงไม่ใช่ไป๋เถียน“ไม่มีอันใด เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมาก ส่วนทางนี้พ่อจะจัดการเอง”“ขอรับ”“ได้อย่างไรท่านพี่!!!”“หึ เจ้าสนใจเรื่องอาเฉียนกับหลานสาวเจ้าดีกว่า จัดการเรื่องที่เหลือต่อให้ดี อย่าให้เรื่องราวหลุดออกไปนอกจวนได้ มิเช่นนั้น...เจ้าก็เตรียมตัวกลับไปอยู่บ้านเดิมของเจ้าได้เลย”“ท่านพี่!!!” นางพานซื่อทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรงไป๋เถียนมองส่งบิดาเดินกลับเรือนพักไปแล้วจึงหันมามองนางพานซื่อกับฝูเจิน “ท่านแม่ ท่านอยากให้บุรุษที่อยู่ในเรือนคุณหนูฝูเป็นข้าถึง