Tous les chapitres de : Chapitre 131 - Chapitre 140

วันต่อมา ไป๋เถียนก็พาเกาสือออกจากจวนตั้งแต่เช้า ก่อนจะไปเขาบอกกล่าวผู้เฒ่าไป๋เพียงผู้เดียวมิได้บอกคนอื่น เกาจิ่วรออยู่ที่หน้าประตูเมืองทางทิศเหนือพร้อมกับขบวนคนของสำนักหยวนซี พอไป๋เถียนและเกาสือมาถึงทั้งหมดก็เริ่มออกเดินทางแม่สื่อที่ไป๋เถียนส่งไปจากเมืองหลวง ถึงเมืองรั่วเจียงก่อนหน้าที่ไป๋เถียนจะเดินทางถึงเพียงห้าวันเท่านั้น ในจวนของซีซีไม่มีผู้อาวุโสอยู่เลย ซีซีเลยให้พ่อบ้านอินไปตามไห่ฉิงและนางไห่ซื่อมาเป็นผู้อาวุโสฝั่งของนาง“สวรรค์!!! ฤกษ์มงคลเดือนหน้าผู้ใดจะเตรียมการทัน” นางไห่ซื่อตบอกตนเองเสียงดัง“ฮูหยินไห่ เจ้าต้องเข้าใจ ท่านใต้เท้ามีงานรัดตัว จำต้องรีบแต่งคุณหนูเกาเข้าจวน”“ข้ารู้ ข้ารู้ แต่มันก็ยังเร็วไปอยู่ดี ไม่ได้การแล้ว...ข้าต้องไปตามช่างตัดชุดมาวัดตัว ยังต้องไปสั่งของเตรียมงานอีก” นางไห่ซื่อหากไม่ถูกไห่ฉิงกับซีซีรั้งตัวเอาไว้ให้บ่าวไปทำแทน นางคงได้วิ่งออกไปแล้วแม่สื่อจัดการแลกเปลี่ยนเทียบชะตาเรียบร้อยก็ขอตัวกลับไปพักเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวง ซีซีจึงมอบเงินขวัญถุงให้นางเพิ่มไปอีกหนึ่งร้อยตำลึงเงินคนในจวนพอรู้ว่าซีซีจะแต่งงานก็วุ่นวายขึ้นมาทันที เสี่ยวหลวนรีบออ

วันต่อมาไป๋เถียนก็พาเจ้าหน้าที่ทางการไปปิดล้อมจวนเจ้าเมืองรั่วเจียงโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว พอเห็นไป๋เถียนที่คิดว่าตายไปแล้วปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ตกใจไม่น้อย“เจ้า มิได้ตายแล้วหรือ”“หึหึ ตายแล้วจะมาอยู่ตรงหน้าของเจ้าหรือ คนของเจ้าที่ส่งไปล้วนตายกันหมด คนที่กลับมารายงานเจ้าเป็นคนของข้า”ฮ่องเต้มีราชโองการตัดสินโทษลงมาแล้ว ไป๋เถียนมีหน้าที่เพียงอ่านราชโองการและจัดการดูการลงโทษ ขุนนางท้องถิ่นในเมืองรั่วเจียงหายไปกว่าครึ่ง ไป๋เถียนและเจ้าหน้าที่จากเมืองหลวงจึงต้องช่วยกันคัดเลือกขุนนางที่จะขึ้นมาทำงานแทน มีเพียงตำแหน่งเจ้าเมืองและนายอำเภอที่รอให้ทางเมืองหลวงส่งคนมาทำงานสำนักหยวนซีมีส่วนช่วยในการคัดเลือกคนไม่น้อย เพราะได้ประวัติขุนนางที่เหลืออยู่จากสำนักหยวนซีมาร่วมการตัดสินใจ ไป๋เถียนจัดการเรื่องงานอยู่ห้าวันเต็มทุกอย่างก็เสร็จสิ้นหลังจากที่ซีซีนางไปหาไป๋เถียนในคืนนั้นทั้งสองก็ยังมิได้พบหน้ากันอีกเลย เพราะนางไห่ซื่อพาตัวนางกำนัลเก่าในวังหลวงที่ถูกปลดกลับมาอยู่บ้านเดิม เข้ามาสอนมารยาทและเรื่องในเมืองหลวงให้นางรู้ ถึงนางไม่สนใจอยากจะเรียนแต่เมื่อมีนางไห่ซื่อจับตามองอย่างคาดหวังนางจึงทนเรียนก่อ

เมื่อไป๋เถียนปล่อยน้ำรักแรกเข้าสู่ช่องทางรักของซีซี แสงสีทองก็โอบล้อมรอบตัวของทั้งสอง ดอกไม้ภายในมิติเบ่งบานส่งกลิ่นหอมไปทั่ว พลังปราณภายในมิติเพิ่มสูงขึ้นเมื่อผู้เป็นนายเลื่อนขั้นไปเป็นเทพเซียน“ข้าเลื่อนขั้นแล้ว...” ซีซีหอบหายใจอยู่ใต้ร่างของไป๋เถียน“ข้าเองก็เช่นกัน คิดไม่ถึงเพียงแค่ร่วมรักก็เลื่อนขั้น หากรู้เช่นนี้...”“ท่านต้องออกไปดื่มสุรามงคลได้แล้ว”“ข้ายังไม่อยากไปเลย”“อยากให้อาสือมาโวยวายหน้าห้องหอหรือ” พอนึกถึงอาสือ ไป๋เถียนก็ลุกขึ้นอย่างเบื่อหน่าย“อยากล้างตัวก่อนหรือไม่”“อืม”ไป๋เถียนอุ้มซีซีเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ ทั้งสองจึงได้ร่วมรักกันอีกรอบในอ่างอาบน้ำ พอไป๋เถียนออกจากห้องหอก็พบเกาสือกับเกาอียืนรออยู่หน้าห้องแล้ว“ข้าคิดว่านายท่านจะไม่ออกมาดื่มสุรามงคลเสียแล้ว”“ได้อย่างไร ข้าหายไปนานหรือไม่”“ชั่วยามเห็นจะได้ขอรับ ข้าบอกใต้เท้าท่านอื่นว่านายท่านอยู่กินอาหารกับนายหญิงก่อน”“ขอบใจเจ้ามากอาอี” ยังเป็นเกาอีที่รู้ความเกาสือไป๋เถียนกับซีซีเดินทางเข้าเมืองหลวงหลังจากแต่งงานได้สามวัน ตระกูลไห่เองก็เดินทางไปพร้อมกับพวกเขา เพราะมีตระกูลไห่ร่วมเดินทางด้วยซีซีนางจึงไม่อาจนำของ

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยนางก็เริ่มพูดทันที “สะใภ้ใหญ่ ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องมาอยู่คอยดูแลข้าแล้ว ที่ข้าทำไปก็เพราะกลัวว่าอาเถียนจะได้สตรีไม่ดีเป็นคู่ครองตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเจ้าดีเพียงใด เรื่องที่ผ่านมาก็ให้แล้วกันไปเถิด”“ท่านแม่พูดเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” ซีซีทำหน้าใสซื่อมองนางพานซื่อ“ระ เรื่อง...”“มีเรื่องอันใดเจ้าก็พูดมา สะใภ้ใหญ่ทำสิ่งใดให้เจ้าไม่พอใจจะได้บอกกล่าวอาเถียน”“ไม่ ไม่เจ้าค่ะ เพียงแต่...”“ท่านแม่วันนี้ท่านลุงมาทำไมหรือเจ้าคะ” ไป๋เหลียนคิดอยากจะช่วยมารดาจึงเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น แต่ไม่คิดว่าจะเข้าตามแผนของซีซีพอดี“...” นางพานซื่อเม้มปากแน่นไม่ยอมพูดออกมา“พี่ชายเจ้ามาด้วยเรื่องอันใด หรือจะเป็นเรื่องเงิน หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่ต้องให้เข้าจวนแล้ว ข้าช่วยจนช่วยไม่ไหว” ผู้เฒ่าไป๋ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ที่ต้องคอยให้หยิบยืมเงินไปทำการค้า“มิใช่เจ้าค่ะ” นางพานซื่อสูดหายใจเข้าแล้วพูดออกมา “สะใภ้ใหญ่ไม่พอใจที่ข้าสั่งสอนนาง จึงตัดช่องทางการค้ากับตระกูลพานทั้งหมด ท่านพี่ต้องช่วยข้านะเจ้าคะ ข้าหวังดีกับนางเหตุใดนางถึงได้มองข้าในแง่ร้าย” นางร่ำไห้ฟ้องสามีตนเอง“ท่านแม่อยากสั่งสอนหรืออยาก

ซีซีนางพาเกาจิ่วกลับเรือนพักของนาง นายท่านพานต้องนั่งพักเรียกสติอยู่นานกว่าจะกลับออกจากจวนตระกูลไป๋ได้ ก่อนกลับยังไม่ลืมย้ำนางพานซื่อมิให้หาเรื่องซีซีอีก มิเช่นนั้นเขาจะลากนางให้ตายตกไปพร้อมกันนางพานซื่อรู้แล้วว่าซีซีนางมิได้จัดการง่ายอย่างที่คิดเอาไว้ จากที่คิดว่าจะยื่นมือยาวเข้าไปในเรือนของไป๋เถียนหลังจากที่นางแต่งงานเข้ามาก็จำต้องหยุดความคิดลง หากตนยัดเหยียดสาวใช้ห้องข้างหรือหาอนุให้ไป๋เถียนย่อมมีจุดจบไม่ดีแน่จวนตระกูลไป๋สงบสุขไปร่วมเดือน ก็ถึงวันมงคลของไป๋เฉียน ไป๋เถียนร่วมเดินทางไปรับเจ้าสาวพร้อมกับไป๋เถียนที่เมืองชิงฉาง อยู่ห่างจากเมืองหลวงเพียงสามร้อยลี้ ซีซีนางมิได้ติดตามไปด้วยนางรออยู่ที่จวนนางพานซื่อก็ไม่กล้าเรียกใช้งานสะใภ้ใหญ่จัดการเรื่องงานต่างๆ ด้วยตนเอง เพราะซีซีนางพูดเอาไว้แล้วว่านางจะไม่ขอยุ่งหรือแย่งตำแหน่งนายหญิงของจวนกับนางพานซื่อปล่อยให้นางไปแย่งชิงกับลูกสะใภ้ของนางเอง บ่าวในจวนก็พอจะรู้ว่าซีซีเป็นคนที่ไม่อาจหาเรื่องนางได้ เพราะแม้แต่นายหญิงที่ว่าแน่ยังต้องยอมลงให้นางอยู่หลายส่วน คนที่ฉลาดก็พากันเข้าหาและนอบน้อมต่อนาง แต่ซีซีมิได้เรียกบ่าวหรือสาวใช้คนใดเข้ามาทำ