Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

ไป๋เถียนมึนงงไม่หาย ทุกอย่างดูเหมือนมิใช่เรื่องจริงไปเสียหมด “เป็นไปได้เช่นใด แล้วรู้หรือไม่ว่ารถม้าเป็นของผู้ใด สตรีที่นั่งอยู่ในรถม้าคือใคร”“ไม่ขอรับ ข้าน้อยตามไปก็ไม่พบรถม้าแล้ว แต่คงเป็นคนเมืองรั่วเจียงอย่างแน่นอน หากท่านอยากรู้ข้าน้อยจะออกไปสืบความมาให้ขอรับ”“ไปเถิด” เขาล้มตัวลงนอนครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ใบหน้างามรอยยิ้มเย็นยามที่มองเขายังจนจำได้ขึ้นใจ น้ำเสียงเย็นชาที่เปล่งอยู่ข้างหูตอนนี้ก็เหมือนยังได้ยินชัดเจนไม่หาย “ข้ายังไม่ได้ถามชื่อนางเลย” เขาเสียดายไม่น้อย ที่ได้พบสตรีที่ถูกใจแล้วแต่กลับไม่รู้ว่านางเป็นใคร จะพบนางได้ที่ไหนซีซีกลับมาถึงจวนก็สั่งให้เกาสือไปสำนักหยวนซีนำประวัติของไป๋เถียนทั้งหมดมาให้นาง “นายหญิงเริ่มสนใจผู้ตรวจการหน้าโง่ผู้นั้นแล้วใช่หรือไม่ขอรับ” หากไม่โง่จริงคงไม่กระโดดขวางรถม้าเป็นแน่“อืม น่าสนใจดี” นางหยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจในตอนรับมื้อเย็นทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าในจวน เกาอีนำข้อมูลทั้งหมดของไป๋เถียนที่สืบมาได้มามอบให้ซีซี “มีเท่านี้หรือ” ประวัติของไป๋เถียนมีเพียงหนึ่งหน้ากระดาษเท่านั้นไป๋เถียนอายุยี่สิบสองปีก็สอบผ่านจิ้นซื่อหน้าพระพักตร์กลายเป

อย่างไรก็ต้องเสียเงินมากถึงห้าร้อยตำลึงเงินแล้ว หากไม่ถามถึงนางในดวงในเสียหน่อยก็คงจะขาดทุน “ก่อนหน้าข้าพบเห็นคนบังคับรถม้าของคุณหนูที่ชนข้ากลางถนนเมื่อหลายวันก่อนเดินเข้ามาในสำนักหยวนซี เขาเกี่ยวข้องอันใดกับที่นี่ พอจะบอกได้หรือไม่ว่าเป็นบ่าวจากจวนใด”เกาอีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อืม...คนเดินเข้าออกสำนักหยวนซีในแต่ละวันไม่น้อยเลยขอรับ ข้าน้อยเองก็จำไม่ได้ว่าเป็นผู้ใด แต่หากเอ่ยถึงรถม้าที่ชนท่านกลางถนนเมื่อหลายวันก่อน...ข้าน้อยจะลองสอบถามให้ดีหรือไม่ขอรับ”ไป๋เถียนแม้จะผิดหวังที่เกาอีไม่รู้จักคนที่เขาถามถึงแต่ยังดีที่ได้รับการรับรองว่าจะสอบถามให้ว่านางเป็นใคร เขาจึงยิ้มออกมาได้เล็กน้อย“เช่นนั้นต้องขอบใจเจ้าแล้ว ข้าขอตัวก่อน”เกาอีเดินออกไปส่งไป๋เถียนที่หน้าสำนัก ก่อนจะนำเรื่องทั้งหมดกลับไปรายงานให้ซีซีรู้ “นายหญิงให้ข้าน้อยบอกว่าสตรีในรถม้าเป็นผู้ใดดีขอรับ”“ไม่จำเป็นต้องเอาผู้อื่นมาแอบอ้าง บอกว่าออกจากเมืองรั่วเจียงไปแล้ว หากต้องการสืบหาที่อยู่เจ้าก็เรียกเงินเพิ่มสักหน่อย”“เออ...ดูเหมือนว่าผู้ตรวจการไป๋จะเป็นขุนนางไส้แห้งขอรับ ข้าน้อยพูดเรื่องค่าจ้างหาหลักฐานห้าร้อยตำลึงเงินถึงกับสะด

ไป๋เถียนเดินขึ้นจากน้ำอย่างว่าง่าย พอเท้าทั้งสองข้างเหยียบพื้นดินได้เพียงแค่อึดใจเดียว เขาก็เหมือนถูกผลักลงมาอยู่ในน้ำอีกครั้ง แต่น้ำที่เย็นสบายตัวเมื่อครู่มิได้เป็นเช่นเดิม มันกลายเป็นมีดกรีดเนื้อเขาไปทั้งตัว ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เขากรีดร้องออกมาเสียงดังซีซีที่อยู่ภายในห้องพักได้ยินเสียงกรีดร้องของไป๋เถียนและยังรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่เขาได้รับ ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้เจ็บปวดมากเช่นเขาก็ตาม “เกิดอันใดขึ้น!!! เหตุใดข้าถึงได้รู้สึกเจ็บปวดไปด้วย” ซีซีวิ่งออกมาร้องถามเสี่ยวหยวนด้านนอก“น่าจะเป็นพันธะคู่ชะตาที่มิติพันธนาการท่านทั้งสองเอาไว้ด้วยกันเมื่อครู่เจ้าค่ะ”“บ้าจริง!!!” นี่คงเป็นการร่วมทุกข์ร่วมสุขของคู่ชะตาที่นางอ่านพบในตำราโบราณเป็นแน่ไป๋เถียนแช่ตัวอยู่ในน้ำเกือบสองชั่วยามความเจ็บปวดที่เขาได้รับก็ทุเลาลง จนกลายเป็นเบาสบายตัวเสี่ยวหยวนถึงได้ให้เขาขึ้นมาจากน้ำ“เออ...” เขาอ้าปากจะถามแต่ถูกซีซีชิงพูดขึ้นมาก่อน“เสี่ยวหยวนเจ้าจัดการทะลวงเส้นลมปราณให้เขาเลย แล้วสอนให้เขาเดินลมปราณเสีย”“เจ้าค่ะ”ไป๋เถียนร้องเรียกซีซีที่กำลังหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องพักเอาไว้ “ประเดี๋ยวก่อน แม่นางเจ้

พอซีซีนางออกมาส่งไป๋เถียนด้านนอก นางก็ยื่นแผ่นกระดาษปึกหนาให้เขา “หลักฐานสิ่งที่เจ้าเมืองและขุนนางท้องถิ่นที่เจ้ายังสืบหาไม่เจออยู่ในนี้ทั้งหมดแล้ว เจ้าเองก็ควรเร่งเดินทางออกจากเมืองรั่วเจียงโดยเร็วที่สุด”“เหตุใดถึงยังได้ช่วยข้าอีก” เมื่อครู่นางยังอยากจะฆ่าเขาอยู่เลย“ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า ข้าอยากจะไล่เจ้าออกไปจากรั่วเจียงให้เร็วที่สุด ไปได้แล้ว” ซีซีเดินออกไปเรียกคนของนางมาสั่งความ “พาใต้เท้าไป๋ไปส่งที่เมืองซีเจียง บอกอาอีหยุดการตรวจสอบขุนนางทั้งสามหัวเมืองเสีย ต่อจากนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของใต้เท้าไป๋” นางสั่งจบก็หมุนตัวกลับเข้าไปในห้องโถงแล้วหายไปในมิติทันทีไป๋เถียนได้แต่มองความว่างเปล่าตรงหน้าที่ไม่มีร่างของซีซียืนอยู่แล้วด้วยความรู้สึกประหลาด ภายในอกของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความเศร้าใจแต่ก็เพียงครู่เดียวก่อนจะสลัดความคิดของตนเองทิ้งแล้วเดินตามคนของซีซีออกจากจวนของนางมุ่งหน้าสู่เมืองซีเจียงเพื่อตรวจสอบขุนนางท้องถิ่นต่อ“นายหญิงท่านก็พูดแรงเกินไป นายท่านเป็นบุรุษท่านจะบอกว่าจะจ่ายค่าตัวให้เขามิโหดร้ายเกินไปหรือเจ้าคะ” เสี่ยวหยวนเข้ามาตำหนิซีซีทันทีที่นางเข้ามาด้านใน“ในเมื่อไม่ยินยอมเป็

ไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะหน้าหนามาหาบุรุษถึงที่ทั้งยังเกือบจะเสียตัวให้เขาแล้ว “มันต้องเป็นเพราะพันธสัญญาบ้าๆ แน่” นางปลอบใจตนเองว่าไม่ได้เป็นเพราะความบ้าบิ่นแต่เป็นพันธสัญญาคู่ชะตาที่ทำให้นางหลงใหลไป๋เถียนมากเพียงนี้ไป๋เถียนได้แต่มองตามแผ่นหลังของซีซีไปด้วยความเสียดาย “นายท่านไม่ต้องมองแล้ว หากอยากจะเข้าหอเร็วๆ ท่านต้องทำตามที่ข้าบอก”“ย่อมได้” เขายิ้มกว้างออกมาแล้วเดินตามเสี่ยวหยวนไปการที่ซีซีมาปรากฏตัวอยู่ที่เมืองซีเจียงสร้างความแปลกใจให้คนในสำนักไม่น้อย เกาลิ่วที่ยังไม่เดินทางกลับเมืองรั่วเจียงก็รีบเข้ามาต้อนรับซีซี “นายหญิงท่านมาได้อย่างไรขอรับ แล้วอาสือเล่าอยู่ที่ใด” หากซีซีออกนอกจวนไม่เป็นเขาก็ต้องเป็นเกาสือที่ติดตามซีซี แต่วันนี้ไม่เห็นเงาของเกาสือ“ข้ามาผู้เดียว เจ้าจะกลับรั่วเจียงเมื่อใด”“วันนี้ขอรับ”“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด อ้อ...ทางนี้เจ้าตรวจสอบขุนนางท้องถิ่นทั้งหมดแล้วส่งหลักฐานที่ได้ไปให้ข้าด้วย เมืองหยวนเจียงกับเมืองฉวนเจียงก็ตรวจสอบด้วย ยืนงงอันใดไปเอารถม้ามา” นางหันไปบอกเกาจิ่วที่ยืนนิ่งไม่ขยับ“ขอรับ/ขอรับ” คนของสำนักหยวนซีและเกาจิ่วตอบรับออกมาพร้อมกันซีซีเดินทางกลับม