“ปล่อยนะคุณแทน! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!”สรัลจันทร์ตวาดลั่น ร่างระหงถูกแบกขึ้นพาดบ่ากว้างในท่าคว่ำหน้า ชายเสื้อคลุมซาตินร่นลงมากองอยู่ตรงสะโพก อวดเรียวขายาวขาวผ่องที่ดิ้นถีบกลางอากาศ สองมือน้อยทุบกระหน่ำลงบนแผ่นหลังแกร่งของแทนคณินจนเกิดเสียงดังอั่กๆ ทว่าคนตัวโตกลับไม่สะทกสะท้าน แขนหนาข้างหนึ่งรัดรอบข้อพับขาของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็กแทนคณินก้าวขายาวๆ มุ่งหน้าตรงไปยังบานประตูห้อง 2304 ที่เปิดค้างไว้ทว่าเพียงแค่ก้าวเข้าใกล้ธรณีประตู ร่างสูงโปร่งของหมอรวินพัฒน์ก็ก้าวเข้ามายืนขวางทางไว้เต็มตัว หมอหนุ่มยกท่อนแขนแกร่งขึ้นยันกรอบประตูไม้ทั้งสองข้าง สกัดกั้นทางออกจนหมดสิ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยวางมาดสุภาพนิ่งขรึมยามนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว นัยน์ตาใต้แผงขนตาคมกริบลุกโชนไปด้วยประกายดุดัน“วางเธอลงครับคุณแทนคณิน” น้ำเสียงของหมอรวินกดต่ำ ทุ้มหนักและเด็ดขาด “นี่คือพื้นที่ส่วนบุคคล และคุณไม่มีสิทธิ์มาใช้กำลังอุ้มใครออกไปตามใจชอบแบบนี้”“หลีกไป!” แทนคณินเค่นเสียงสั่ง สันกรามบดแน่นจนกล้ามเนื้อข้างแก้มขึ้นสันนูน “อย่าคิดว่าใส่เสื้อกาวน์แล้วฉันจะไม่กล้าซัดหน้าแก หลบไปให้พ้นทาง ถ้ายังไม่อยากนอนห
Last Updated : 2026-10-31 Read more