บทที่ 107 ถ้าไม่เหลียวอย่ามาขอเสียวนะ

Bab terbaru

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 113 นั่ง...คุย

  สิ้นเสียงหวานที่เจือความท้าทาย สะโพกกลมกลึงบดคลึงลงมาบนหน้าตักแกร่งอย่างจงใจสรัลจันทร์ทิ้งน้ำหนักตัวลงช้าๆ บดเบียดจุดกึ่งกลางกายที่ไร้สิ่งใดขวางกั้นเข้ากับลำเอ็นอุ่นจัดที่ผงาดชูชันอยู่นอกกางเกงความร้อนผ่าวและรอยหยักของเส้นเลือดใหญ่สัมผัสเสียดสีผ่านร่องกลีบเนื้อนุ่มที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม ทุกจังหวะที่เธอยกสะโพกขึ้นเล็กน้อยแล้วบดควงเป็นวงกลม ส่งผ่านแรงเสียดทานจนทำให้พร้อมทัพพ์ต้องสูดปากครางต่ำในลำคออย่างลืมตัว“อื้ม... รัน...” เขากัดฟันแน่นมองร่างเล็กที่กำลังทรมานเขาให้ตาย...ทั้งเป็นเขาอดอยากปากแห้งมานาน เธอก็คิดจะทรมานเขาในวันแรกที่เห็นหน้าเลยหรือไงนี่มันน้องเมียตัวร้ายของพี่ชายเขาชัด ๆแต่จะปล่อยให้เธอทรมานเขาฝ่ายเดียวได้ยังไงล่ะสองมือหนาเลื่อนเข้ากุมสะโพกคอดกิ่วไว้แน่น พยายามช่วยพยุงและนำทางจังหวะร่อนให้ตรงกับท่อนเนื้อ ทว่าสรัลจันทร์กลับดึงมือเขาออก ไม่ยอมให้เขาชี้นำเธอจะเป็นคนทำเอง“บอกแล้วไงคะ... ว่ารอบนี้ฉันคุม”หญิงสาวโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกรั้นเฉียดผ่านข้างแก้มสาก ริมฝีปากสีเบอร์กันดีเคลือบด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ปลายลิ้นเล็กตวัดเลียริมฝีปากล่างของเขาเบาๆ เป็นการหยอกเย้า ขณะที่ช่ว

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 112 ปั่นหัวเก่ง...ปั่นอย่างอื่นเก่งไหม

  พร้อมทัพพ์เดินเข้ามาในห้องโดยที่เจ้าของห้องไม่แปลกใจสักเท่าไหร่ที่เขารู้รหัสผ่าน เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวรวบผมที่ดัดลอนใหญ่ทำให้ดูเย้ายวนเพิ่มขึ้น ยิ่งเมื่อยีให้ยุ่ง ๆ เล็กน้อยกับทาลิปสติกสีแดงเบอร์กันดีตัดกับชุดสีดำลูกไม้ที่มองอย่างไรก็ชวนให้ปลุกเร้าอารมณ์พร้อมทัพพ์เดินเข้ามาในห้องนอนจากนั้นเข้าไปรวบเอวคอดกิ่วของเธอก่อนจะซุกจมูกเข้าไปซุกที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอฟอดใหญ่สรัลจันทร์ยิ้มกับกระจกมองคนที่ดูลุ่มหลงแล้วยกยิ้มมุมปาก“อาบน้ำมาตัวหอมขนาดนี้รอนานเลยสินะ”“ก็รอมาทั้งวันนั่นแหละค่ะ”“รอผม...หรือรอคนอื่นครับ” ปากถามไปแต่จมูกก็ซุกไซ้ศอกคอของเธอ สรัลจันทร์พริ้มตาหลับ ซึมซับความวาบหวามที่ถูกปลุก และต้องแปลกใจว่าพร้อมทัพพ์อ่อนโยนตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าใครสั่งสอนเขามานะ“คุณเปลี่ยนไปนะคะ”“แล้วไม่ชอบเหรอ...ผมเห็นคุณตอนเอากับพี่ชายผมแล้วทำหน้าฟินสุด ๆ ก็เลยอยากค่อย ๆ เล้าโลม”ต่อให้เขาไม่ได้อยู่ข้างกาย แต่เรื่องของเธอก็ไม่เคยพลาดการอัปเดตสินะ ช่างเป็นน้องชายของพี่เขยที่ร้ายกาจจริง ๆแต่เธออยากรู้ว่าเขารู้จากใครกันนะ...“จะไม่บอกหน่อยเหรอคะว่าหายไปไหนมา” สรัลจันทร์หันหน้าเข้ามาหาเข

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 111 เธอไม่ใช่น้องเมียคนเดิม

  ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศในร้านอาหารใกล้คอนโดไม่อาจดับประกายไฟร้อนระอุที่แล่นผ่านสายตาของคนทั้งคู่บนโต๊ะอาหารริมกระจกได้ภีรเดชเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะขอบแก้วเป็นจังหวะเนิบนาบ แววตาสีเข้มจับจ้องเรียวปากเคลือบลิปสติกสีสดของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นตรงมุมปากเมื่อนึกถึงเงาร่างของแทนคณินที่เพิ่งเดินกระฟัดกระเฟียดพาน้องชายออกจากคอนโดไปเมื่อครู่“บรรยากาศในร้านคนพลุกพล่านไปหน่อยนะครับคุณพินระตา...” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ “สนใจขึ้นไปคุยเรื่อง…งานของเราต่อบนห้องของผมไหม เงียบ สงบ... และเป็นส่วนตัวกว่านี้เยอะ”พินระตาเค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา หญิงสาววางแก้วกาแฟลงบนจานรองโดยไม่หลบสายตา รอยยิ้มเหยียดยกขึ้นอย่างรู้ทันเกมตื้นเขินของผู้ชายมักมาก“อยากชวนขึ้นไปคุยกับฉัน... หรืออยากให้ฉันขึ้นคุณกันแน่คะคุณภีรเดช”คำถามตรงไปตรงมาและไม่มีความเหนียมอายไม่ได้ทำให้ภีรเดชสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับยิ่งลุกโชนด้วยแรงปรารถนาดิบเถื่อน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อเนียนมิน่าล่ะ...แทนคณินถึงได้หลงเลขาจ

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 110 ทวงคืน

  สรัลจันทร์ตอนแรกก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่เล็กน้อย เพราะพร้อมทัพพ์ไม่ใช่หนึ่งในแผนการที่เธอวางเอาไว้สักนิด แต่เขาดันมาโผล่ในช่วงเวลาที่พี่เขยของเธอมาตามหึงหวงพอดี แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าแทนคณินดูจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เธอจึงยกยิ้มบางเบาก่อนจะรั้งพร้อมทัพพ์เข้ามาแล้วบดจูบตอบกลับอย่างดูดดื่ม สองลิ้นแลกกันไปมาก่อนจะปล่อยให้อารมณ์พาไป จากนั้นทั้งห้องจึงมีแต่เสียงจูบกับลมหายใจอีกคนที่ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก ดวงตาฉ่ำปรือมองสบตาพร้อมทัพพ์ก่อนจะเอ่ยอย่างยั่วยวน “หายไปไหนมาตั้งหลายวันคะ...คิดถึงแทบบ้า” ถ้อยคำนั้นทำให้แทนคณินหงุดหงิดขึ้นเป็นสองเท่า เธอคิดถึงผู้ชายทุกคน แต่กับเขาเธอนึกอยากผลักไส นี่เขาไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจเลยอย่างนั้นเหรอ ไม่จริงน่า“ก็ไปทำงานแทนพี่ชายผมน่ะสิ แต่ต่อจากนี้เราจะไม่ห่างกันแล้วนะ”“หมายความว่าไงคะ” นอกจากเธอจะยิ้มยั่วแล้วยังบดเบียดตัวเข้าหาเป้าตุง ๆ ของพร้อมทัพพ์ “ก็งานที่บริษัทเรียบร้อยแล้วน่ะสิ...คืนนี้จะมาค้างด้วย” พร้อมทัพพ์มองสบตาสรัลจันทร์ ราวกับโลกทั้งใบมีแต่สองเรา และลืมไปเสียสนิทว่าในห้องยังมีพี่ชายของเขาอยู่ด้วยอีกคน จนกระทั่ง...“อื้ม

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 109 ผู้ชมที่ไม่เป็นเหยื่อ

  “ใครส่งรูปนั้นให้เธอ... และเมื่อคืนเธออยู่กับใคร!”เสียงคำรามรอดไรฟันของแทนคณินดังก้องสะท้อนอยู่หน้าห้อง แรงบีบที่ท่อนแขนทั้งสองข้างหนักหน่วงราวกับคีมเหล็กร้อนจัดที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ แววตาสีรัตติกาลของประธานหนุ่มแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย อัดแน่นไปด้วยความหึงหวง และความกระวนกระวายที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืน เขาแทบไม่ได้หลับเลยด้วยซ้ำทว่าสรัลจันทร์กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตาดวงตาคู่สวยจ้องสบตากับคนตรงหน้านิ่งสนิท ไร้รอยหวาดหวั่นหรือร่องรอยของความเจ็บปวดใดๆ หญิงสาวค่อยๆ หลุบตามองมือหนาที่เกาะกุมแขนเธอไว้ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสีแดงชาดเหยียดยิ้มเย็น“ปล่อย” เธอสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนน่าประหลาดแทนคณินไม่ยอมคลายมือ กลับยิ่งออกแรงบีบแน่นขึ้น “ฉันถามว่าใครส่งรูปนั้นให้เธอ!”เพียะ!ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแรง พร้อมกับอาศัยจังหวะที่เขาชะงัก ออกแรงสะบัดตัวจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม สรัลจันทร์ก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยท่วงท่าเชิดหยิ่ง ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทเข้ารูปของตนเองให้เรียบกริบอย่างไม่สะทกสะท้าน“มือคุณ.

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 108 ถูกล่ามด้วยหน้าที่

  แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลภัทรารินทร์ เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา ยามนี้ทั้งพร้อมทัพพ์และสรัลจันทร์ต่างไม่อยู่ทั้งคู่น้องชายถูกเขาส่งไปทำงานต่างประเทศในช่วงนี้บ่อย เพื่อเขาจะได้สะสางทุกอย่างที่คาราคาซังได้สำเร็จ ส่วนสรัลจันทร์เขารู้สึกว่าควบคุมเธอไม่ได้อีกต่อไป ทำให้เขาหนักใจกับผู้ชายที่มาตามติดเธอบนเตียงคิงไซส์ จันทร์ทิพย์นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แขนข้างหนึ่งที่ยังคงมีรอยเข็มเจาะพาดกอดเอวหนาของสามีไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะอันตรธานหายไป แทนคณินนอนนิ่งอยู่ข้างกายภรรยาตามหน้าที่ สายตาจ้องมองเพดานห้องอย่างว่างเปล่าครืด~~ ครืด~~โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงสั่นสะเทือนในความมืด แสงจากหน้าจอสว่างวาบ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเปิดดู ปลายนิ้วปลดล็อกหน้าจอด้วยความคุ้นชิน นึกว่าจะเป็นข้อความน้อยใจหรือคำตัดพ้อจากหญิงสาวที่เขาเพิ่งทิ้งไว้ที่ออฟฟิศวันนี้ทว่าข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้คิ้วของเขายิ่งขมวดแน่นขึ้น‘ก็ไม่ได้คิดจะรอคุณกลับมาอยู่แล้วค่ะ และจากนี้ไปก็ไม่ควรแวะมาหาฉันที่คอนโดอีก... ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นรูปถ่ายตากฝนหน้าตู้โ