All Chapters of พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม 3P: Chapter 61 - Chapter 70

พินระตายกยิ้มมุมปาก ไม่ต้องรอให้สั่งซ้ำสอง เธอก้าวลงจากเก้าอี้ ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรม คลานสี่ขาตรงเข้ามาหาโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กระโปรงสั้นเต่อร่นเปิดจนเห็นบั้นท้ายขาวกับร่องเนื้อฉ่ำน้ำที่ไม่มีอะไรปิดกั้นเธอแทรกตัวเข้าไปนั่งคุกเข่าใต้ช่องวางขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นตัวของแทนคณินลอยเตะจมูก สองมือเลื่อนไปจับต้นขาของเขาเอาไว้แน่น แล้วช้อนตามองท่อนลำขนาดใหญ่ที่ตั้งโด่ดันเป้ากางเกงออกมาจนสุดลำปลายลิ้นร้อนแตะเลียตั้งแต่โคนขึ้นไปหาปลายหัวบานสีเข้ม ลากผ่านเส้นเลือดปูดช้าๆ แทนคณินครางฮึ่มในคอ พินระตาช้อนตามองเจ้านายอย่างท้าทาย ก่อนจะอ้าปากงับส่วนหัวเข้าไปเต็มคำเธอรูดริมฝีปากเข้าออกเป็นจังหวะ ค่อยๆ กลืนลำเนื้อยาวเข้าไปในคอทีละนิด มือข้างหนึ่งเอื้อมไปบีบคลึงพวงไข่ดันเล่น อีกมือลูบต้นขาเขาไม่หยุด แทนคณินแหงนหน้าพิงพนักเก้าอี้หนัง กัดฟันแน่น มือหนาเอื้อมลงไปขยุ้มผมของเลขาสาวไว้ ออกแรงกดศีรษะเธอลงมาจนแท่งเอ็นชนลึกถึงคอหอย ทำให้รู้สึกเสียวจนซ่านไปทั้งลำพินระตาสำลักจนตาเหลือก แต่ยิ่งโดนกดหัว เธอก็ยิ่งเร่งจังหวะดูดรูดปากถี่ขึ้น เสียงน้ำลายกับเสียงเนื้อกระทบกันดังแจ๊ะๆ สะท้อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานจังห

เสียงพูดคุยของสองพี่น้องบนโซฟากำมะหยี่เงียบลงเมื่อเห็นแทนคณินกำลังมีสมาธิติดพันอยู่กับหน้าจอแล็ปท็อป ชายหนุ่มนั่งขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วพิมพ์แป้นรัวเร็วสลับกับเอ่ยคำสั่งภาษาอังกฤษกับบอร์ดบริหารทางฝั่งไทยผ่านหูฟังไร้สาย ดีลร่วมทุนครั้งนี้มีมูลค่ามหาศาล ทุกตัวเลขจึงต้องถูกต้องจันทร์ทิพย์หันไปพยักหน้าให้สรัลจันทร์ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปยืนข้างเก้าอี้ทำงานของสามี สองมือเรียวแตะลงบนลาดไหล่หนาอย่างอ่อนโยน“คุณแทนคะ...” จันทร์ทิพย์เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว กลัวจะรบกวนสมาธิคนรัก “จันทร์กับยัยสรัลว่าจะลงไปเดินดูร้านขนมกับหาของกินเล่นแถวหน้าโรงแรมสักหน่อยนะคะ เห็นในรีวิวบอกว่าเดินไปแค่นิดเดียวก็ถึง”แทนคณินละสายตาจากหน้าจอขึ้นมองภรรยา นัยน์ตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงทันตา ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมมือบางของเธอไว้ “คุณยังเพิ่งฟื้นตัวได้ไม่นาน รอผมเคลียร์งานอีกสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม เดี๋ยวผมพาไปเอง”“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณแทน” จันทร์ทิพย์ยิ้มหวานให้อย่างเข้าใจ “อยู่แค่ตึกข้างๆ นี่เองค่ะ จันทร์ไม่พาตัวเองไปเหนื่อยแน่นอน หากมีอะไรยัยสรัลก็อยู่ด้วย คุณแทนทำงานเถอะนะคะ ไม่ต้องเป็นห่วง”สรัลจันทร์ที่ถือกระเป

บานประตูไม้แกะสลักสีเข้มเปิดอ้าออก กลิ่นควันซิการ์เกรดพรีเมียมลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของชายวัยกลางคน ทว่าสิ่งที่สะกดให้ฝีเท้าของแทนคณินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงของเฉินคอร์ปอเรชันที่นั่งเรียงรายแต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดสีกรมท่าที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ตัวข้างประธานใหญ่ภีรเดช หมุนแก้วคริสตัลในมือช้าๆ นัยน์ตาเรียวคมฉายแววกวนประสาท รอยยิ้มเย้ยหยันแย้มขึ้นตรงมุมปากทันทีที่เห็นหน้าผู้มาใหม่ เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่แทนคณินเกลียดเข้าไส้มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่อังกฤษ“มาตรงเวลาเหมือนเดิมเลยนะ... ท่านประธานแทนคณิน”ภีรเดชผุดลุกขึ้นยืน กระชับสูทแล้วเดินตรงเข้ามาทักอย่างไม่รีบร้อน สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่ตัวแทนคณินนานนัก แต่กลับตวัดกวาดมองผู้หญิงทั้งสามคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังอย่างโจ่งแจ้งและไร้มารยาทเริ่มจากจันทร์ทิพย์ที่ยืนนิ่งสงบ ก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่สรัลจันทร์ แววตาของภีรเดชเป็นประกายระยับ“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะน้องสรัล... โตขึ้นแล้วสวยผิดหูผิดตาไปเยอะเลยนี่”“สรัลว่าเราไม่ได้สนิทกันนะคะ” สรัลจันทร์เชิดหน้าขึ้น ตอบกลับเสียงแข็ง แวว

หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านง่ามนิ้วแกร่ง ร่วงกระทบลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาวบริสุทธิ์จนแผ่เป็นวงกว้าง เศษแก้วคริสตัลแตกละเอียดคามือหนา ทว่าสีหน้าของแทนคณินกลับไร้ซึ่งความเจ็บปวด นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นยังคงทอดมองภีรเดชใหม่อีกครั้งและครั้งนี้เขาดันพลาดอย่างไม่น่าพลาด!“คุณแทน!”จันทร์ทิพย์อุทานด้วยความตกใจ มือบางที่กำลังจะแตะรอยผนึกซองเอกสารชะงักกึก เธอรีบชักมือกลับแล้วคว้าผ้าเช็ดเช็ดหน้าสะอาดตรงหน้า ปรี่เข้าไปหมายจะกดห้ามเลือดที่ฝ่ามือของสามีในทันที ความสนใจทั้งหมดถูกดึงออกจากซองสีน้ำตาลปริศนาในเสี้ยววินาทีทว่าคนที่ยืนประชิดและไวที่สุดกลับเป็นพินรตาสัญชาตญาณเอาตัวรอดและความไวของเลขาทำงานอย่างฉับพลัน พินรตารีบสาวเท้าเข้าไปข้างกายแทนคณิน หล่อนทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเก้าอี้ของชายหนุ่ม สองมือเรียวประคองข้อมือหนาไว้ด้วยความทะนุถนอม หยิบผ้าเช็ดปากอีกผืนมาช่วยกดซับรอยแผล ร่างระหงขยับเข้าใกล้จนกลิ่นน้ำหอมและไอความร้อนจากแผ่นหลังแนบชิดกับท่อนขาของแทนคณินอย่างแนบเนียน“อยู่นิ่งๆ ก่อนนะคะคุณแทน เศษแก้วอาจจะยังฝังอยู่”พินรตาเอ่ยเสียงหวานสั่นพร่า นัยน์ตาฉ่ำน้ำช้อนขึ้นมองสบตาเจ้านาย แฝงประกายวิงวอนและเตือน

พินระตาหมุนคีย์การ์ดห้องสูทหรูในมือเล่นช้าๆ รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เคยใช้ตกเหยื่อมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นชาและแววตานิ่งสนิทเธอเดินเลี่ยงออกมาทางบันไดหนีไฟ ไม่คิดจะกลับเข้าไปในห้องอาหารรับรอง และไม่คิดจะตามไปโรงพยาบาลเพื่อทำหน้าที่เลขาผู้แสนภักดีให้ใครเห็น ในเมื่อภรรยาเขาออกปากกันท่าขนาดนั้น ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวเข้าไปเสนอหน้าเป็นเบี้ยล่างร่างระหงในชุดราตรีเกาะอกสีดำโบกแท็กซี่คันหรู มุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมห้าดาวอีกแห่งที่อยู่ห่างออกไปคนละฟากเมือง เธอใช้บัตรเครดิตส่วนตัวเปิดห้องสวีตราคาแพง สั่งแชมเปญชั้นดีขึ้นมาจิบ แช่น้ำอุ่นในอ่างจากุซซี่ชำระล้างกลิ่นอายควันบุหรี่ของภีรเดช และลบสัมผัสป่าเถื่อนที่แทนคณินฝากไว้บนผิวเนื้อตั้งแต่ช่วงบ่าย แม้ไร้ร่องรอยแต่ก็ยังมีความรู้สึกเด่นชัดปรากฎอยู่ร่างกายที่กรำศึกหนักริมกระจกประท้วงด้วยความอ่อนล้า ทันทีที่ทิ้งตัวลงบนเตียงคิงไซส์หนานุ่ม พินรตาก็กดปิดเสียงโทรศัพท์มือถือ โยนมันทิ้งไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างไม่แยแสใครทั้งสิ้นตัดภาพกลับมาที่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางปักกิ่ง...บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่เย็นเยียบและเงีย