All Chapters of พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม 3P: Chapter 21 - Chapter 30

สรัลจันทร์อ้าปากกว้างตามคำสั่ง นัยน์ตาคู่สวยช้อนขึ้นมองแผงอกแกร่งของพี่เขยด้วยความประหม่าผสมผสานกับความอยาก ไฟสวาทที่พุ่งสูงจนทนแทบไม่ไหวเธอบังคับริมฝีปากนุ่มชื้นให้เคลื่อนเข้าหาลำเนื้ออวบใหญ่ตรงหน้า ค่อยๆ แตะเรียวลิ้นเล็กปลายเลียวนรอบส่วนหัวอวบมนที่ฉ่ำปรือไปด้วยน้ำรักเยิ้ม รสชาติคาวหวานและกลิ่นกายบุรุษเพศอันเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วทั้งช่องปาก ทำเอาสมองของเธอหมุนเคว้งและมัวเมาในอารมณ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนใหญ่เหลือเกิน... จะอมเข้าไปหมดได้ยังไงกัน’ความคิดสติแตกแวบเข้ามาในหัว แต่เรือนร่างกลับตอบสนองต่อสัมผัสอย่างหิวโหย สรัลจันทร์อ้าปากรับส่วนหัวใหญ่โตเข้าสู่ลำคอทีละน้อยปากนุ่มดูดเม้มส่วนยอดเน้นย้ำ ลิ้นแหลมตวัดเลียละเลียดชิมน้ำหวานที่ปริซึมออกมาอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะค่อยๆ รูดครอบริมฝีปากลงมาตามลำท่อนเนื้อหนาที่ร้อนผ่าวและตึงแน่นมันเต็มปาก...แน่น และคับจนอมเกือบไม่รอบเธอใช้สองมือเรียวเล็กรวบจับโคนท่อนเอ็นไว้แน่น รูดริมฝีปากขึ้นลงตามจังหวะช้าๆ ละเลียดลิ้นปาดเลียตั้งแต่ส่วนโคนลากยาวขึ้นมาจนสุดหัวบวมแต่ง เสียงดูดดึงดัง ‘จ๊วบ... จ๊วบ...’ อบอวลไปทั่วห้องนอนสลัว“ซี้ดดด... อดอยากมาจากไหนคร

ความไวเป็นเรื่องของสัญชาตญาณ ทันทีที่เสียงงัวเงียของภรรยาดังขึ้น แทนคณินก็รีบรั้งผ้านวมผืนหนาขึ้นมาคลุมทับเรือนร่างของตนเองและน้องเมียเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่จันทร์ทิพย์จะทันได้ปรับสายตามองเห็นสิ่งใดได้ชัดเจนโชคดีเหลือเกินที่ภายในห้องนอนใหญ่เปิดเพียงไฟดาวน์ไลต์สลัวตรงมุมห้อง หากไม่เพ่งมองดีๆ ก็แทบจะมองไม่เห็นรายละเอียดบนเตียง ประกอบกับจันทร์ทิพย์มักจะมีอาการตาพร่ามัวยามสะดุ้งตื่นนอนเพราะฤทธิ์ของยาบำรุงประสาท “ที่รัก... หิวน้ำเหรอครับ เดี๋ยวผมหยิบให้นะ”แทนคณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนละมุนหู ชายหนุ่มไม่อยากถอนตัวตนที่กำลังตื่นตึงออกจากร่องสาวเลยแม้แต่น้อย ทว่าจำต้องกลั้นใจถอนท่อนเอ็นอวบใหญ่ออกมาชั่วคราว สวบ... เสียงหลุดรอดแผ่วเบาใต้ผ้าห่มทำเอาสรัลจันทร์ที่นอนคุดคู้ตัวเกร็งแทบหยุดหายใจร่างสูงผละลงจากเตียงกว้าง เดินเปลือยกายอย่างเป็นธรรมชาติไปรินน้ำดื่มใส่แก้วมาให้ภรรยาเรื่องเปลื้องผ้านอนสำหรับแทนคณินและจันทร์ทิพย์ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ทำกันจนชิน จันทร์ทิพย์มักมีปัญหาร่างกายระบายความร้อนได้ไม่ดี เวลานอนหลับกลางดึกมักจะมีเหงื่อกาฬผุดซึมจนเหนียวตัว แม้จะเปิดเครื่องปรับอากา

หลังจากเตรียมเป๋าเดินทางเสร็จเรียบร้อย ทุกคนขึ้นรถไปด้วยกัน รถตู้คันใหญ่ของที่บ้านนั่งสบาย และทำให้จันทร์ไม่เหน็ดเหนื่อยเกินไป ส่วนสรัลจันทร์ดูเหมือนเธอจะนอนไม่พอ จึงผล็อยหลับไปตลอดทาง จะตื่นก็ตอนแวะเข้าห้องน้ำ หรือไม่ก็คนข้าง ๆ กวน “นี่...อดหลับอดนอนมาจากไหน” คนด้านข้างถามเธอ และคนกวนใจแบบนี้ไม่มีใครนอกเสียจากพร้อมทัพพ์ “ฉั

เมื่อกลับถึงรถก็พบว่าพี่สาวกับพี่เขยซื้อของทะเลกันกลับมาที่รถแล้ว สรัลจันทร์ยิ้มหน้าบานให้พี่สาวก่อนจะรีบโผเข้าไปกอด “อะไร...นอนพอแล้วเหรอถึงได้หน้าบานขนาดนั้น”“พี่จันทร์...ไม่ใช่สักหน่อย แค่เห็นศัตรูกำลังเพลี้ยงพล้ำ”

ฉัตรพศินนั่งทอดสายตามองลูกเลี้ยงสลับกับภรรยา ในหัวย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อปีก่อนตอนที่พลอยรัมภาเพิ่งอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ วันนั้นเขาเอ่ยปากทวงสัญญาจากสริตาอย่างตรงไปตรงมา“หนูพลอยอายุสิบแปดแล้วนะ... ผมอยากเปิดซิงเธอ”สริตาเคยให้คำมั่นสัญญาแลกกับการที่เขายอมส่งเสียเลี้ยงดูสองแม่ลูกอย่างสุขสบาย ว่าจะยกลูกสาวคนเดียวให้