All Chapters of อาถรรพ์ลานเกียร์: Chapter 11 - Chapter 20

[เดือนหนาว]ติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนข้อความทำให้ฉันที่กำลังนอนอยู่ต้องงัวเงียลุกขึ้นมาควานหาโทรศัพท์มือถือยัยก้อยหรือยัยโฟร์กันนะทักมาเช้า ๆ แบบนี้Y eiei ได้เพิ่มคุณจากไอดี“หืม? ใครอะ…” แจ้งเตือนที่ปรากฎบนหน้าจอทำให้ฉันขมวดคิ้วสงสัย ใครบางคนแอดเพื่อนฉันมาทั้งที่ฉันไม่เคยแจกไอดีใคร แต่มองรูปโปร์ไฟล์ก็พอเดาออกว่าเป็นผู้ชาย ว่าแต่ใครกันนะที่แอดมา รูปโปร์ไฟล์สวมเสื้อสีน้ำเงินยืนหันหลัง?Y eiei : หนาวเดือนหนาว : อยากได้ผ้าห่มเหรอY eiei : ป่าว เดือนหนาวใช่ไหมเดือนหนาว : อ๋อ ใช่ แล้วนี่ใครอะY eiei : นี่ไวน์เองเดือนหนาว : อ้าวไวน์เหรอ เราก็คิดว่าใคร แล้วนี่แอดมามีไรป่าวฉันถามกลับและไม่สงสัยเลยว่าไวน์ได้ไอดีฉันมาจากไหน วันก่อนยัยโฟร์ดึงหนุ่ม ๆ กลุ่มนี้เข้ามาในไลน์กลุ่มเราY eiei : วันนี้ว่างไหมเดือนหนาว : ว่างY eiei : ช่วยไปซื้อของเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ ของผู้หญิงเราซื้อไม่เป็น“…” ข้อความที่ไวน์ส่งมาทำให้ฉันลังเลนิดหน่อย แต่พอนึกถึงตอนที่เขาอุตส่าห์อุ้มฉันไปห้องพยาบาลที่อยู่ตั้งไกลก็ตอบตกลงไป อีกอย่างเราสองคนก็รู้จักกันระดับหนึ่ง ถึงจะไม่สนิทกันแต่ช่วงนี้พวกเราเจอกันที่มหาลัยบ่อยเลยรู้ว่

[เดือนหนาว]กริ๊ง กริ๊ง กริ๊งเสียงกริ่งจักรยานของใครบางคนที่ปั่นตามหลังฉันมาตั้งแต่ทางเข้ามหาลัยดังขึ้น ฉันรีบหลบไปเดินริมทางแล้วหันไปมองเจ้าของจักรยาน ทว่าทันทีที่สบตากับคนด้านหลังฉันก็ต้องหันกลับมาเดินยิ้มคนเดียว“ให้พี่ไปส่งไหมครับคนสวย” น้ำเสียงสดใสของคนที่ปั่นจักรยานมาข้าง ๆ ฉันที่กำลังเดินอยู่ถามขึ้น“ว่างเหรอถึงมีเวลาปั่นจักรยานส่งสาวไปทั่วน่ะ” ฉันหันไปถาม“ว่างเสมอแหละสำหรับสาวคนนี้อะ” คนขี้เล่นตอบกลับพร้อมฉีกยิ้มกว้างให้แล้วหยุดจักรยานรอให้ฉันขึ้นไปซ้อนท้าย “มาสิ เดี๋ยวเราไปส่ง หัวเข่ายังไม่หายดีเลยนะ”“ก็ได้ นี่เข่าเจ็บหรอกนะถึงได้ยอมไปด้วยน่ะ”“ขึ้นมาแล้วก็เกาะเอวพี่แน่น ๆ นะครับน้อง แถวนี้หลุมรักมันเยอะเดี๋ยวจะตกเอา” คนที่หันมาขยิบตาให้ฉันพูดจบแล้วก็ปั่นจักรยานออกไป ฉันได้แต่ฟาดหลังเขาไปแรง ๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ คนอะไรเล่นได้ตลอด“หยุดพูดได้แล้วน่า ปั่นไปเงียบ ๆ เลย” ฉันว่าเสียงดุก่อนจะเอื้อมมือไปจับชายเสื้อเขาเอาไว้เพราะกลัวจะตก“วันนี้เอารถมาป่าว ตอนเย็นให้เราไปส่งไหม” พอเลิกเล่นได้ก็หันมาถามเรื่องอื่นจากฉัน“วันนี้นั่งแท็กซี่มาน่ะ ปกติไม่เอารถมาอยู่แล้วเพราะขี้เกีย

[เดือนหนาว]“นี่ยัยหนาว แกเล่ามาซะดี ๆ มีเรื่องอะไรที่พวกฉันยังไม่รู้ใช่ไหม” ยัยโฟร์หรี่ตามองฉันพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ตอนนี้เราสามคนมานั่งตรงม้าหินอ่อนข้างตึกหอสมุด“แกกับพี่ไวน์ คบกันจริงเหรอ” ยัยก้อยกอดอกถามฉันขณะที่มองหน้าฉันตาไม่กระพริบ“แกเลิกเรียกเขาว่าพี่สักที บอกกี่ทีแล้วว่าเขารุ่นเดียวกับเรา” ฉันว่านาง“แกไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ ตอบพวกฉันมาซะดี ๆ” ให้ตายเถอะข่าวไปเร็วชะมัด แล้วนี่แฟนคลับไวน์จะไม่มาแหกอกฉันหรือไง ยัยสองเพื่อนซี้ต้องรู้เรื่องนี้เพราะไวน์ประกาศตอนปั่นจักรยานวันก่อนแน่ ๆ เลย“ยังไม่ได้คบ” ฉันตอบแบบไม่มองหน้าพวกนางแต่ หันไปอมยิ้มทิศทางอื่นหลังจากวันนั้นมาอีกหลายวัน ฉันกับไวน์ก็คุยกันเรื่อย ๆ พวกเราไม่ได้นัดเจอกันอีกเพราะไวน์กำลังยุ่งกับการเตรียมตัวไปฝึกงาน ส่วนฉันถึงจะไม่มีเรียนแต่ก็เตรียมตัวทำโปร์เจ็คจบ“ยังไม่ได้คบ? แต่วันก่อนเขาลือกันทั้งมหาลัยว่าแกซ้อนท้ายจักรยานไวน์นะ” ยัยก้อยเอียงคอมองอย่างจับผิด“แถมยังมีหลายคนบอกว่าได้ยินไวน์ประกาศว่าแกเป็นแฟนเขาด้วยนะ” ยัยโฟร์หรี่ตามองฉัน“ข่าวมั่วแล้ว ฉันกับไวน์เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ตอนนี้แค่คุย ๆ กันอยู่

[เดือนหนาว]“โหคนเยอะจัง นี่เราไม่ได้มาเดินนานแล้วนะถ้านายไม่ชวนเรามาอะ” ฉันกวาดตามองรอบตลาดที่มีร้านของกินของใช้ ร้านเสื้อผ้ามากมายตั้งเรียงรายอยู่ ทั้งผู้คนมากมายที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนจากก็มารวมกันที่ตลาดนี้ จะว่าไปดูจากการแต่งกายแล้วก็มีแต่นักศึกษาเป็นส่วนใหญ่เพราะอยู่หลังมอ“พอขึ้นปีสี่เราก็ไม่ได้มาเดินตลาดนี้เลยอะ ขอบใจนะที่ชวนเรามา” ฉันหันไปยิ้มให้คนข้าง ๆ เมื่อเขาทำให้ฉันได้กลับมาเดินดูอะไรแบบนี้อีกครั้งก่อนเรียนจบ“เราก็เหมือนกัน พอขึ้นปีสี่ก็เรียนหนัก พอมีเวลาก็เข้าร้านเหล้า ไม่ก็กลับไปนอน ไม่ได้เดินเที่ยวแบบนี้นานแล้วเหมือนกัน” คนข้าง ๆ หันมาบอก“วันนี้พอว่างก็เลยชวนหนาวมา กลัวเรียนจบไปแล้วจะไม่ได้มาเดินด้วยกัน” เขาพูดต่อพร้อมกับส่งยิ้มละมุมมาให้ ยิ่งสบตากันก็ยิ่งทำให้หัวใจฉันอบอุ่นขึ้นมา เขาเหมือนพ่อฉันจริง ๆ ด้วย “หนาวอยากไปดูอะไรไหม อยากซื้ออะไรหรือเปล่า”“อืม…เราไปดูของกินกันไหม มีหลายร้านเลย” ฉันถามความเห็นเขา ซึ่งเขาก็พยักหน้าให้เราสองคนเดินฝ่าผู้คนมากมายที่เดินเบียดเสียดกันในตลาด กว่าจะเดินไปถึงร้านของกินก็ใช้เวลานานพอสมควร ก็ตลาดนัดยามเย็นในเมืองหลวงก็จะประมาณนี้แหละ

[ไวน์]“ว่าไงหลานลุง จีบสาวไปถึงไหนแล้ว” ลุงหมอที่ออกมายืนพักหน้าระเบียงหันมาถามผมขณะที่เรายืนมองท้องฟ้าริมระเบียงด้วยกันผมชอบมาปรึกษาท่านเรื่องเดือนหนาว เพราะผมเองก็จีบใครไม่เป็น แล้วก็ไม่เก่งเรื่องดูแลเอาใจใส่ใครด้วย ผมพลาดกับมายด์ไปแล้ว ผมไม่อยากพลาดกับหนาวอีก ไม่มีใครที่ผิดพลาดกับรักครั้งเก่าแล้วอยากให้รักครั้งใหม่พังลงเหมือนครั้งที่ผ่านมา ผมอยากทำให้ดีขึ้น“เราคุยกันมากขึ้นแล้วครับลุงหมอ แต่ก็ยังไม่ได้เป็นแฟนกันหรอก” ผมตอบยิ้ม ๆ ขณะมองไปนอกระเบียง ท้องฟ้าวันนี้แจ่มใสแต่หัวใจของผมมันกลับวูบไหวแปลก ๆ“ท้อแล้ว?” คนอายุมากกว่าเลิกคิ้วถาม“ก็...นิดหนึ่งครับลุง”“ทำไมล่ะ หรือว่าไม่ได้ชอบเขาแล้ว”“ชอบครับลุงหมอ แต่ผมคงสู่คนในใจเขาไม่ได้อยู่ดี” ผมหันไปตอบก่อนจะเงียบไป มองท้องฟ้าแล้วพูดต่อ “ทุกครั้งที่เธอยิ้มให้ผม เหมือนมีใครอีกคนอยู่ในแววตาคู่นั้น…เหมือนผมเป็นตัวแทนของใครบางคน”“ทำไมถึงต้องเป็นคนนี้ล่ะ ปกติหลานลุงไม่สนใจที่จะเดินหน้าจีบใครนี่ มีแต่สาว ๆ มารุมล้อมไม่ใช่เหรอ”“ไม่รู้สิลุง แต่ครั้งแรกที่เจอก็รู้เลยว่าต้องเป็นคนนี้เท่านั้น”“…”“ที่จริงตอนเจอกันครั้งแรกผมก็ไม่คิดถึงขั้นจีบห