All Chapters of จันทร์หอม 4P: Chapter 1 - Chapter 10

ชีวิตคนเรานั้นก็เหมือนหนังสือเล่มหนึ่งที่เราสามารถขีดเขียนหรือวาดสิ่งที่เราต้องการลงไปในนั้น... ในหนังสือเล่มนั้นมันมักจะมีเรื่องราวที่สนุกสนาน โศกเศร้า และข้อคิดที่ทำให้เรานั้นสามรถย้อนกลับมาอ่านได้เสมอแม้ว่าบางช่วงบางตอนมันจะไม่ค่อยหน้าอ่านสักเท่าไหร่แต่ก็คิดซะว่านั้นคือบทเรียนที่เรารับมันและเราสามารถอ่านไอ้ตอนนั้นแล้วนำมันมาเป็นบทเรียนให้เราระวังและเป็นตัวอย่างว่าเราห้ามทำสิ่งนั้นอีกครั้ง...ในชีวิตของฉันมันก็มีหนังสือหลายเล่มเหมือนกันที่ฉันเป็นคนเขียนมันขึ้นมา หนังสือเล่มแรกฉันเขียนมันด้วยความรักและความสื่อสัตย์ แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้รับกลับมานั้นมันคือความเสียใจและความเจ็บช้ำ หนังสือเล่มที่สองของฉันนั้นฉันเลือกที่จะเขียนมันขึ้นมาใหม่โดยมีฉันเป็นคนกำกับขีดเขียนและแต่งเติมมันลงไปตามความต้องการของฉัน ความต้องการทางใจและความต้องการทางอารมณ์ ดังนั้นหนังสือเล่มนี้มันเลยทำให้ชีวิตของฉันนั้นมันสนุกมากขึ้นกว่าเดิม สีสรรในเล่มนี้มันมักจะเป็นเฉดสีที่ค่อนข้างแรงต่อผู้พบเห็นแต่ถามว่าฉันจำเป็นต้องแคร์รึเปล่า? ก็ไม่นะเพราะฉันกลับชอบเรื่องราวในหนังสือเล่มที่สองมากกว่า...ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าฉันเป็น

ที่ทำงานของพี่ศิตนั้นอันที่จริงเธอเองก็ยังไม่เคยไปเลยสักครั้งแต่ว่าวันนี้พี่ศิตชวนเธอไปเพราะว่ามีพนักงานบางคนที่ไม่ได้ไปร่วมงานแต่งงานระหว่างเราสองคนและเธอก็จำใจต้องไปด้วยแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยชอบนักเวลามีคนเยอะ ๆ คนแปลกหน้าเพราะมันทำให้เธอรู้สึกประหม่ามาก ๆ ยังไงละตึกตึกตึก..."คุณพิมพ์ยังไงช่วยเรียกพนักงานทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่ด้วยนะ...""ค่ะคุณศิต... ยินดีด้วยนะคะขอให้คุณศิตและคุณจันทร์ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะคะเมื่อวันแต่งงานของพวกคุณพิมพ์ไม่ได้ไปร่วมงานด้วยพอดีลูกสาวแอดมิดน่ะค่ะ...""ไม่เป็นไรค่ะพี่พิมพ์แค่นี้ก็พอแล้วคะแล้วน้องลูกน้ำเป็นยังไงบ้างคะ...""ปอดติดเชื้อน่ะค่ะคุณจันทร์แต่ก็ดีขึ้นแล้วน่าจะติดหวัดมาจากโรงเรียนโชคดีที่ไปหาหมอเร็วน่ะค่ะไม่อย่างนั้นพี่ก็ไม่รู้เลยว่าอาการจะหนักกว่านี้รึเปล่า...""ทีหลังคุณพิมพ์ไม่ต้องมาทำงานนะครับหยุดดูแลลูกก็ได้... ผมว่าผมจะต้องเพิ่มตรงนี้เข้าไปในวันลาหยุดสินะยังไงช่วยเรียกทีมกฎหมายมาหาผมด้วยนะครับคุณพิมพ์""เอ่อ... ค่ะคุณศิต... ขอบคุณนะคะที่รักและเอ็นดูพวกเราเหล่าพนักงานที่นี่...""ก็ต้องเป็นอย่างนั้นสิครับเพราะถ้าไม่มีทุกคน

ค่าฝึกงาน18+ ก๊อก ก๊อก ก๊อก... "เชิญครับ..." แกร๊ก... ตึกตึกตึก... "คุณศิตคะ..." แกร๊ก พรึบ... "มานั่งนี่..." ตึกตึกตึก... พรึบ... หมับ "มีอะไร? อยากได้อะไร?" "เมื่อครู่... ได้ทำกับภรรยาไปแล้วใช่ไหมคะ?" "ใช่แล้ว... ทำไมเหรอ?" "คือ... เงินเดือนที่บีจะต้องได้ขอเปลี่ยนจากเงินเป็นลิ้นของคุณศิตได้รึเปล่าคะ?" หึหึ... "ขอกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?" "ค่ะต้องขอกันตรง ๆ แบบนี้แหละคะ... บีไม่ชอบเลยที่บีต้องคอยเฝ้ามองคุณศิตพูดคุยกับภรรยาด้วยท่าทางที่นักรักน่าเอ็นดูแบบนี้..." "แล้ว? มีสิทธิ์หึงด้วยเหรอ?" ขวับ ขวับ "ไม่ค่ะไม่มี... แค่คุณศิตเมตตาบีสักนิด... แค่นี้ก็เพียงพอแล้วค่ะ..." มือของเธอค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อนักศึกษาที่รัดแน่นจนแทบปริแตกออกมาถ้าเกิดก้มหรือขยับแขนผิดท่า... กระดุมมันก็อาจจะขาดหลุดออกไปได้ทุกเมื่อ... เธอฝึกงานที่นี่ได้หนึ่งเดือนแล้วและเธอก็มีอะไรกับเจ้าของบริษัทนี้บ่อยมาก ทุกครั้งที่เธอนอนกับคุณศิตคุณศิตก็จะซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับเธอเสมอบางครั้งก็โอนเงินให้กับเธอสามหมื่นสี่หมื่นซึ่งนั่นมันก็ทำให้เธอรักคุณศิตมาก ๆ เช่นกันเพราะ คุณศิตนั้นทุ่มเทกับเธอมากยังไงละ

หัวใจที่บอบช้ำของเธอนั้นมันยังคงเต้นต่อไป... การที่เธอได้เห็นหน้าของสามีของเธออีกครั้งหลักจากที่เขาอ้างว่าไปเที่ยวกับเพื่อนและเธอก็เชื่อว่าเขาไปเที่ยวกับเพื่อนของเขาจริง ๆ เธอนั่นสุดแสนจะโง่จริง ๆ สินะ เพื่อนสนิทของเธอที่มีอยู่แค่สองคนนั้นมักจะบอกกับเธอว่าเธอนั้นแสนดีเกินไป ดีจนเหมือนคนโง่ ดีจนเหมือนกับว่าถูกปิดหูปิดตาไม่ให้เห็นหรือได้ยินสิ่งที่คนรอบข้างอยากจะพูดหรืออยากจะให้เห็น... ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว เธอเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนของเธอมักจะพูดกับเธอเสมอคำพูดพวกนั้นมันเหมือนกับคำสาปเลยแม้เธอจะไม่อยากยอมรับความจริงแต่เธอก็หนีมันไม่พ้น เธอหนีสิ่งพวกนั้นไม่พ้นเลยเธอหนีความจริงไม่พ้น...ตึกตึกตึก..."ขอโทษทีนะวันนี้งานยุ่งไปหน่อย...""ค่ะไม่เป็นไร... ทานข้าวมารึยังคะ?""เรียบร้อยแล้วพอดีไปคุยงานกับลูกค้ามาน่ะเขาเลยเลี้ยงพี่ก็เลยทานมาแล้ว..."ลูกค้าอย่างนั้นเหรอ? แต่สิ่งที่เธอได้เห็นนั้นมันคนละเรื่องเลยนะ... มันเหมือนหนังคนละม้วนเลยก็ว่าได้ รอยยิ้มของเขามันทำให้เธอแทบจะอาเจียนออกมาตอนนี้เลย คำพูดที่ออกมาจากสกปรกนั่นมันอยากทำให้เธอไปอาบน้ำล้างความสกปรกที่เขาเคยทำไว้กับร่างกายของเธอ... เธอจะทนไป

ช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้นเธอต้องทนอยู่กับสามีที่สุดแสนจะโสมมของเธออย่างยากลำบาก... เขาไม่รู้เลยว่าเธอนั้นรู้แล้วว่าเขาเลี้ยงผู้หญิงอีกคนเอาไว้และผู้หญิงคนนั้นก็พยายามอย่างสุดฤทธิ์ที่จะแสดงตัวตนให้ทุกคนได้รู้หรือว่าทุกคนจะรู้แต่ไม่บอกเธอและร่วมมือกันหลอกเธอต่อไปให้เธอดูเป็นคนที่โง่ที่สุดและพากันไปหัวเราะเยาะลับหลัง... แต่ไม่เป็นไรนะตอนนี้เธอพอแล้วความเสียใจที่เธอได้รับนั้นมันมากพอแล้วละเธอจะออกจากวังวนที่แสนจะอัปยศแห่งนี้ด้วยขาของเธอเอง เธอจะไม่ยอมทนอยู่กับสิ่งนี้อีกต่อไป เธอจะต้องเอาคืนให้สาสมและเจ็บปวดที่สุดตึกตึกตึก..."พร้อมรึยังพี่จันทร์...""อืม... พร้อมแล้วละ""งั้นไปกันเถอะ...""อือ..."ตอนนี้เธอและฟิล์มอยู่หน้าบริษัทของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเธอแล้ว วันนี้เธอมาพร้อมกับจดหมายปิดผนึกซองใหญ่แม้ว่าในใจของเธอลึก ๆ นั้นมันจะยังเหลือร่องรอยของความเจ็บปวดและเสียใจอยู่บ้างแต่ในเมื่อเธอตั้งปณิธานแล้วว่าเธอจะไม่ขอทนกับผู้ชายที่ไม่รู้จักพอดังนั้นเธอจะต้องทำให้ได้เธอจะไม่ใจอ่อนแล้วเธอจะต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้องและสมควรที่สุดและนั่นก็คือ… ตึกตึกตึก"เอ่อคุณจันทร์คะคือว่า...""ไม