ร่วมมือกับผมไหม?

สองอาทิตย์ผ่านไปแล้วสินะที่เธอได้ล่วงรู้เรื่องราวของสามีและผู้หญิงอีกคน... ตอนนี้เธอรู้แล้วละว่าเป็นใครและนั่นก็เป็นคนเดียวกับที่เธอคิดไว้ไม่ผิด นักศึกษาฝึกงานคนนั้นวันที่เธอไปเจอทั้งสองคนอยู่ในห้องด้วยกันเธอเองก็พอจะรับรู้ว่ามันดูแปลก ๆ อาการต่าง ๆ ที่ทั้งสองคนแสดงออกมาน่ะมันแปลกมากเพียงแค่เธอไม่สามารถยืนยันความคิดของตัวเองได้แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว... เธอสามารถรู้แล้วว่าเซนส์ของผู้หญิงน่ะมันมักจะเป็นจริงเสมอกรณีของเธอก็เช่นเดียวกัน

ตึกตึกตึก...

"ขอโทษนะคะใช่ทนายอธิวัฒน์รึเปล่าคะ?”

ครืด...

"ครับเชิญนั่งครับ..."

"ขอโทษที่มาช้านะคะพอดีรถค่อนข้างติดค่ะ..."

"ไม่เป็นไรครับยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณจันทร์หอม... ชื่อเพราะจัง..."

"ขอบคุณค่ะคุณทนาย คือวันนี้ที่ดิฉันนัดคุณมาก็เพราะต้องการให้คุณทนายช่วยน่ะค่ะ..."

"เรียกผมว่าเรย์ดีกว่าครับแล้วผมจะเรียกคุณจันทร์หอมว่ายังไงดีครับ..."

"เรียกจันทร์ก็ได้ค่ะดังนั้นเข้าเรื่องเลยนะคะคือว่าเรื่องที่จันทร์อยากขอร้องให้คุณทนายช่วยเหลือก็คือ..." 

เธอเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับคุณทนายฟังทันที... แม้ว่าเธอเตรียมใจมาบ้างแล้วก็ตามว่าตอนที่เธอเล่านั้นเธอจะไม่ร้องไห้แต่ที่ไหนได้เธอก็ยังร้องไห้อยู่ดี... หัวใจเจ้ากรรมของเธอนั้นทำไมมันช่างไม่ทำตามที่เธอคิดเลยสักนิด ความเจ็บปวดทางจิตใจของเธอนั้นมันจะหายดีตอนไหนกันนะเธอจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติอีกรึเปล่าเธอจะสามารถรักใครได้อีกไหม... แล้วถ้าเกิดเธอไปหลงรักหรือไปมีใจให้กับใครขึ้นมาเธอจะโดนหักหลังเรื่องความรักอีกรึเปล่า 

"ไม่เป็นไรครับยังไงเรื่องนี้คุณผู้ที่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายและมีหลักฐานครบแบบนี้ยังไงก็ชนะครับดังนั้นพวกเรามาร่วมมือกันดีไหมครับ? มาร่วมมือกับผมแล้วผมจะทำให้คุณได้ในสิ่งที่คุณต้องการทุกอย่าง..."

"คุณทนาย... ฉันจะชนะจริง ๆ ใช่ไหมคะ? ฉันจะชนะจริง ๆ และฉันสามารถหย่าได้จริง ๆ ใช่ไหมคะ?" ความหวังของเธอนั้นขอฝากไว้กับคุณทนายก็แล้วกัน เธอหวังว่าวังวันแห่งความเจ็บปวดนั้นมันจะหายไปจากเธอเสียที

"แน่นอนครับถ้าคุณไว้ใจผม ผมจะทำให้คนพวกนั้นต้องเสียใจจนแทบจะกระอักเลือดออกมาเลย"

หงึก หงึก... 

"ค่ะคุณทนาย... ฉันพร้อมค่ะตอนนี้ฉันพร้อมที่จะร่วมมือกับคุณแล้ว..."

"โอเคครับถ้าอย่างนั้นพวกเรามาคุยเรื่องหลักฐานกันดีกว่าสิ่งแรกที่เราต้องมีทางคุณจันทร์ก็มีแล้วและสิ่งต่อไปก็คือพยานบุคคลครับ เราต้องมีพยายบุคคลที่สามารถยืนยันได้ว่าทั้งสองคนเป็นชู้สาวกัน..."

ก๊อก ก๊อก...

"คุณคือคุณจันทร์หอมใช่ไหมคะ?"

"ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือ..."

คิกคิก...

"ที่แท้ก็หน้าตาแบบนี้เอง... เห็นไหมฉันบอกแกแล้วว่ายังไงนังบีของพวกเราก็ชนะแบบขาดลอย... สวยก็ไม่สวย คงจะแค่รวยและมีชื่อเสียงเท่านั้นแหละคุณคนนั้นเขาถึงได้ติดอกติดใจนังบีของพวกเรา..."

"คุณพูดอะไรคะฉันไม่เข้าใจพวกคุณเป็นใครแล้วมายุ่งกับฉันทำไม..."

"อีกไม่นานนะคะอีกไม่นานพวกคุณก็น่าจะได้ยินข่าวดีแบบว่า... โอ๊ยไม่มีอะไรหรอกค่ะแค่นังบีเพื่อนรักของพวกเราช่วงนี้นางมักจะอ้วกอยู่บ่อยครั้งน่ะค่ะเอ๊ะอยากกินอะไรเปรี้ยว ๆ ด้วยรึเปล่าน๊า... ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."

"ขอโทษนะครับผมไม่ทราบว่าพวกคุณนั้นได้รับการศึกษามาบ้างรึเปล่าแต่การที่พวกคุณมาแสดงตัวแสดงตนราวกับคนที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมานั้นมันค่อนข้างทำให้รู้ว่าการแต่งตัวกับทัศนคตินั้นไม่เข้ากันเลยสักนิด แล้วมารยาทก็เป็นเรื่องที่จำเป็นมาก ๆ เลยนะครับถ้าพวกคุณมีมารยาทสักนิดพวกคุณก็จะรู้ว่าพวกเรากำลังคุยธุระกันอยู่ ผมไม่รู้หรอกว่าพ่อแม่พวกคุณได้สั่งสอนหรืออบรมพวกคุณมาบ้างรึเปล่าแต่ที่แน่ ๆ โรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยที่พวกคุณกำลังร่ำเรียนมานั้นเขาก็คงจะต้องอบรมสั่งสอนพวกคุณมาบ้าง... อย่าเอานิสัยของพวกเมียน้อยหรือพวกชู้มาใช้ให้คนอื่นได้เห็นบ่อยนักนะครับเพราะมันน่าเกลียด..."

"นี้แก... แกว่าใครเป็นเมียน้อยเพื่อนฉันไม่ใช่เมียน้อย สองคนนั้นเขารักกันแล้วทำไมล่ะจะเมียน้อยหรือไม่ใช่ตอนนี้เพื่อนของฉันก็ได้กินได้ใช้อยู่บนกองเงินกองทองของคุณคนนั้นอยู่ส่วนคนที่แทนตัวเองว่าเมียหลวง... ต้องมานั่งกลีบเหี่ยวรอให้ผัวกลับมาหา... ฮ่าฮ่าฮ่า... ตลกจังไปกันเถอะ..."

อึก... เอื้อก...

ขวับ... ตึกตึกตึก...

"คุณจันทร์... ไหวไหมครับ?" ให้ตายเถอะทำไมเด็กสมัยนี้มันแรงกันได้ขนาดนี้นะแม้ว่าเขาจะอายุไม่ห่างจากพวกเด็กมหาลัยพวกนั้นนัก แต่ว่าการกระทำและการพูดของเขาก็ยังคงดีกว่าเด็กพวกนั้นแน่ ๆ เป็นห่วงก็แค่คุณจันทร์นี่แหละที่ตอนนี้ไม่รู้จะต้องรู้สึกหรือทำตัวยังไงก่อนเพราะจู่ ๆ ก็มีคนมาหาเรื่องถึงโต๊ะแล้วพวกเราก็กำลังคุยกันอยู่ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือว่าเป็นโชคร้ายกันแน่ที่ได้เจอกับคนพวกนั้น...

"ฉันก็ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ค่ะคุณทนาย... แต่ไม่เป็นไรเพราะอย่างน้อย ๆ พวกเราก็ได้หลักฐานมาอีกหนึ่งชิ้นแล้ว..."

พรึบ...

"โอ้... คุณจันทร์นี่รวดเร็วจังนะครับผมนี่ยังกดไม่ทันเลย..." แบบนี้สิดี การเป็นเมียหลวงต้องทำแบบนี้แหละต้องใช้สมองให้มากกว่าใช้กำลังแบบนี้สิถึงจะเหมาะกับเขาอะแฮ่มหมายถึงเหมาะกับการเป็นลูกความของเขาน่ะ...

"เพราะประสบการณ์มันเคยสอนมาน่ะค่ะถ้ายังไงจันทร์ฝากด้วยนะคชีวิตหลังจากนี้อยู่ที่มือของคุณทนายแล้วค่ะ จันทร์รอฟังข่าวดีนะคะ" นั่นสินะเธอจะมานั่งรอให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างเดียวก็ไม่ได้เธอจะต้องสู้ด้วย สู้ด้วยสมองและสองมือของเธอด้วย เธอไม่สามารถปล่อยให้ปัญหาของเธอไปเป็นภาระให้กับคนอื่นอย่างเดียวได้หรอกเธอจะต้องสู้ ลุกขึ้นมาสู้ไปพร้อมกับทุกคนที่พยายามช่วยเธออยู่ในตอนนี้…

"ครับผมจะทำให้ดีที่สุดเลยครับ... ผมจะทำให้คุณจันทร์พอใจและกลับมายิ้มได้อย่างผู้ชนะครับ..."

"ค่ะ... ขอบคุณนะคะ"

"หลังจากนี้พวกเราน่าจะได้เจอกันบ่อยขึ้นนะครับและผมก็หวังว่าคุณจันทร์จะเรียกชื่อเล่นผมแทนคำว่าทนายนะครับ..."

เอ่อ... "ค่ะจะพยายามนะคะ..."

แม้ว่าสถานการณ์เมื่อครู่จะทำให้เธอตกใจและหัวใจของเธอต้องสั่นไหวเพราะความกังวลและหวาดกลัวแต่ว่าตอนนี้มันก็กลับทำให้เธอรู้สึกมีแรงฮึดขึ้นมาสู้อีกครั้ง... เธออุตส่าห์เฟ้นหาทนายที่เชี่ยวชาญในเรื่องนี้และว่าความให้กับผู้เสียหาย(เมียหลวง)ให้ได้ชัยชนะกันทุกคนแล้วแม้ว่าเธอจะต้องเสียเงินจ่ายค่าตัวแพงขนาดไหนเธอก็ยอม...

"ครับแล้วผมจะรอนะครับยังไงวันนี้ก็ทานข้าวที่นี่เถอะเพราะมีบางเรื่องบางอย่างผมอยากได้ข้อมูลจากคุณจันทร์อยู่พอดีเลยครับหวังว่าคุณจันทร์จะไม่รังเกียจนะครับที่จะต้องทานข้าวกับผม..."

"เป็นเกียรติมากต่างหากละคะเพราะว่าคุณทนายเอ่อคุณเรย์เองก็เป็นทนายดังสุด ๆ คนหนึ่งจันทร์ก็ต้องพูดว่าเป็นเกียรติอย่างมากน่ะสิค่ะ..."

ฮ่าฮ่าฮ่า

"คุณจันทร์ก็พูดเกินไปครับเอาเป็นว่าคุณจันทร์อยากสั่งอะไรก็สั่งเลยครับผมจ่ายเอง..."

"ไม่เป็นไรค่ะจันทร์จ่ายเองดีกว่า..."

"ไม่ได้ครับถือว่าเป็นการผูกสัมพันธ์ไม่สิ... ต้องบอกว่าแด่มิตรภาพของพวกเรามากกว่า..." แม้ว่าคำว่าผูกสัมพันธ์จะเหมาะกว่าก็ตามแต่ก็นะ... คงจะต้องรอไปก่อนตอนนี้คงจะต้องพูดว่าแด่มิตรภาพของพวกเราไปก่อนหลังจากนั้นค่อยว่ากัน... เพราะว่าเขากับคุณจันทร์พวกเราจะต้องได้เจอกันไปอีกนานแสนนานแล้วอาจจะตลอดไปก็ได้ใครจะไปรู้ละ