เข้าหอ…

ย้อนอดีต...

คืนเข้าหอของพวกเรานั้นมันมีอะไรแปลก ๆ ที่พวกเราสองคนต้องทำสิ่งนั้นมันก็ไม่มีอะไรมากนักนอกจาก... ของเล่น ใช่แล้วละของเล่นที่พี่ศิตให้เพื่อนแอบนำเข้ามาด้วยเพื่อเพิ่มอรรถรสบนเตียงซึ่งนั่นเธอก็ชอบมากเหมือนกันเพียงแค่เห็นเจ้าพวกนั้นแล้วมันก็ทำให้เธออยากลองมันทุก ๆ อย่างในเวลาเดียวกันเลยก็ว่าได้แต่มันทำไม่ได้ยังไงละมันต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปอย่าไปรีบ...

คืนเข้าหอของเรานั้นถูกเตรียมการเอาไว้อย่างดีห้องที่ใช้เข้าหอนั้นก็เป็นห้องที่ดีที่สุด แพงที่สุดและ... ฟินที่สุด... เครื่องเล่นต่าง ๆ ที่พวกเราสองคนหอบหิ้วมานั้นถูกนำมาเรียงเอาไว้เพื่อพร้อมต่อการใช้งาน...

"จะลองอันนี้ก่อนไหม? มันดิ้นได้ มันกระแทกได้ด้วย..."

"แล้วถ้าจันทร์ถึงจุดสุดยอดไปก่อนพี่ศิตละคะ?"

"ก็ไม่เป็นไรเสร็จบ่อย ๆ ดีจะตายจะได้รู้ด้วยว่าจันทร์สามารถถึงจุดสุดยอดได้กี่ครั้งติดต่อกันพี่จะเก็บสถิติเอาไว้และจะได้ไปพัฒนาฝีมือยังไงละ..."

"เพ้อเจ้อจริง ๆ จันทร์ยังไงก็ได้ค่ะแล้วแต่พี่ศิตเลยวันนี้พี่ศิตเป็นคนนำเพราะพี่ศิตเป็นสามีของจันทร์แล้วดังนั้นก็... ทรมานจันทร์ให้ถึงที่สุดเอาให้ตายคาอก ร้องเหมือนหมูเหมือนหมาไปเลยค่ะ..."

ฮ่า ฮ่า ฮ่า...

"ดูพูดเข้าสิทำเหมือนกับว่าพี่เป็นพวกซาดิสต์ที่ต้องการทำให้คนอื่นเจ็บตัว..."

"ก็เพื่อเป็นแบบนั้นแล้วพี่ศิตปกปิดเอาไว้เป็นความลับยังไงละคะ..."

"ไม่มีทางถ้าจะทำให้เจ็บก็ต้องเจ็บด้วยสิ่งนี้ของพี่..."

เมื่อพี่ศิตพูดจบเธอก็ต้องชายตาลงไปมองยังทิศทางของสิ่งที่พี่ศิตกำลังกอบกำอยู่... แม้ว่าเธอจะได้ลิ้มลองมันมาบ่อยครั้งแล้วแต่เธอก็ยังคงรู้สึกไม่พอและไม่อิ่มอยู่ดี... เธอสามารถกลืนกินได้ทั้งวันและทุกวันดังนั้นจงอยู่กับเธอไปนาน ๆ ให้เธอได้กลืนกินเจ้าสิ่งนั้นทุก ๆ วันเติมเต็มความต้องการของเธอไปทุก ๆ วันจนกว่าพวกเราจะแก่เฒ่าและตายจากกันไป...

ร่างกายเปลือยเปล่าของเราสองคนนั้นกำลังหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่งอัศจรรย์... เรื่องราวความรักและความใคร่ของพวกเราสองคนนั้นขับเคลื่อนไปข้างหน้าตามท่วงทำนองที่เราทั้งคู่เป็นคนแสดงและกำกับ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการกระทำของพวกเรานั้นต่างมีแต่ความสุขสมและพึงพอใจ... ดังนั้นการเข้าหอของพวกเรามันจึงเป็นสิ่งที่สำคัญและมีค่าสำหรับพวกเราทั้งสองคนมาก ๆ 

ตับตับตับ

ซี๊ด...

"จันทร์... บดหน่อย บดให้พี่... พี่เสียว..."

"อื้อ... แต่จันทร์จุก... อื้อ..."

ตับตับตับ

ถามว่าเธอทำรึเปล่า... ทำสิเธอทำในสิ่งที่พี่ศิตต้องการเพราะเธอเองก็ชอบเหมือนกัน... ช่วงร่างของเธอทั้งบดทั้งขย่มบนเจ้าสิ่งนั้นของพี่ศิตอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอมีความสุขทุกครั้งที่เธอได้ทำสิ่งนี้กับพี่ศิต เธอติดพี่ศิตมากทุกครั้งพวกเราทำเรื่องอย่างว่าทีไร เธอจะมีความสุขทั้งทางใจและทางกาย... พี่ศิตเองก็เช่นกัน

หมับ...

"รักนะจันทร์ รักจันทร์ที่สุด... ซี๊ด..."

ตับตับตับ...

อื้อ... อ๊าห์...

"จันทร์ก็รักค่ะ รักพี่ศิต..."

เอี๊ยด เอี๊ยด 

เสียงขาเตียงที่กำลังทำหน้าที่รองรับแรงกระแทกของชายหญิงข้าวใหม่ปลามันนั้นถ้าเกิดมันพูดได้มันคงอยากจะร้องขอชีวิตจากทั้งสองคนมากที่สุดในตอนนี้...

ค่ำคืนของคำว่าเข้าหอของคู่บ่าวสาวนั้นดำเนินลากยาวกันไปจนเกือบถึงรุ่งเช้าแม้ว่าทั้งสองคนจะเหนื่อยจากแรงขย่มและคอแห้งจากการร้องครางมากขนาดไหนแต่ทั้งคู่ก็ยังคงรักษาไว้กับการเชื่อมต่อของร่างกาย...

~~~

"ยินดีต้อนรับเข้าบ้านของเราค่ะพี่ศิต..."

"ขอบคุณครับ... ยังไงฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับสุดที่รักของพี่ ถ้าพี่ทำสิ่งใดผิดพลาดไปพี่ขอให้จันทร์ให้อภัยพี่และช่วยรับฟังพี่ก่อนนะแล้วค่อยตัดสินพี่..."

"ถ้าเรื่องผู้หญิงจันทร์ไม่ตัดสินค่ะ จันทร์ไม่รับฟังด้วยเพราะจันทร์สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจันทร์จะรักและดูแลความรักของจันทร์ในครั้งนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงอย่างจันทร์จะทำได้ แต่ถ้าวันไหนพี่ศิตไม่รักจันทร์แล้วก็ช่วยบอกจันทร์ตรง ๆ นะคะอย่าทำให้จันทร์เป็นคนโง่ในสายตาของพี่ศิตและของคนอื่นแค่นั้นเองค่ะ"

หมับ...

"ไม่ต้องกลัวนะพี่สัญญาพี่รักจันทร์ที่สุด รักคนเดียวเรื่องผู้หญิงไม่มีแน่นอนครับจะมีก็แค่จันทร์และว่าที่ลูก ๆ ของพวกเรานี่แหละที่จะมีเข้ามาเติมเต็มครอบครัวของเราสองคน..."

"ค่ะ แต่เรื่องลูกขอเวลาอีกนิดนะคะช่วงนี้พี่ศิตเองก็กำลังจับธุรกิจใหม่ด้วยจันทร์ไม่อยากให้ลูกมาเป็นตัวแปรในการทำงานของพี่ศิต ทำให้พี่ศิตไม่มีสมาธิในการทำงานน่ะค่ะ"

"ขอบคุณครับแต่พี่พร้อมเสมอนะ เข้าบ้านกันเถอะ"

"ค่ะ... ในบ้านเรานั้นจะมีแม่ครัวจากบ้านหลังใหญ่มาช่วยนะคะเป็นคนเก่าแก่ของคุณพ่อที่จะแวะเวียนมาช่วยทำงานบ้านทำความสะอาด และเรื่องอาหารก็จะเป็นอาหารจากบ้านใหญ่ค่ะดังนั้นไม่ต้องกลัวว่าจะทานไม่ได้..."

"พี่ยังไงก็ได้แค่มีจันทร์ที่คอยนั่งกินข้าวไปกับพี่ เข้านอนพร้อมพี่และทำเรื่องแบบนั้นกันทุกคืน ทั้งคืน... แค่นี้พี่ก็พอใจแล้วครับเรื่องอื่นช่างมันกินเพื่ออยู่ไม่ใช่อยู่เพื่อกินแต่สำหรับจันทร์แล้วพี่อยู่เพื่อกินจันทร์จริง ๆ "

"ปากหวานอีกแล้วถ้าอย่างนั้นเข้าบ้านไปกินกันอุ๊ย... ไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะ..."

"แต่พี่กินจันทร์ก่อนได้นะจะกินให้หมด จะกินจนกว่าจะอิ่ม... แต่จะอิ่มตอนไหนนั้นพี่ไม่รับปากหรอก..."

"จันทร์จะหมดแรงตายก่อนไหมน๊า..."

"ถ้าหมดแรงก็นอนไปที่เหลือพี่ทำเองจันทร์แค่นอนรอรับความเสียวและความฟินไปก็พอถ้าจันทร์บอกว่าจันทร์จะตายพี่จะผายปอดและทำ CPR จนกว่าจันทร์จะฟื้นและพี่ก็จะตอก ๆ ตอกจนกว่าจันทร์จะเสร็จอีกครั้ง..."

ฮ่า ฮ่า ฮ่า...

"ตอนนี้จันทร์รู้สึกกลัวแล้วนะเนี่ย..."

"เอาดี ๆ กลัวหรือฟิน..."

"รู้ทันอีกแล้ว... เอาไปว่าไปกันเถอะค่ะ..."

"ครับ..."

ก็พี่ศิตเป็นอย่างนี้ยังไงละมันเลยทำให้ชีวิตของเธอมีสีสรรมากกว่าเดิมจากเมื่อก่อนแค่อยู่บ้านเบื่อ ๆ ไปวัน ๆ แต่ตอนนี้มันกลับไม่เป็นแบบนั้นแล้วเพราะคำพูดและการกระทำของพี่ศิตนั้นทำให้เธอมีความสุขและมีชีวิตชีวามากขึ้นยังไงละ...