Todos os capítulos de Owned By My Sister's Billionaire Boyfriend: Capítulo 141 - Capítulo 150

​CALEB ​​Gigil na gigil kong pinagmasdan ang blangkong kama sa loob ng ICU. Shit talaga! Putangina! Naunahan kami ng mga demonyo. Bwisit! ​Sinamantala talaga nila ang sinadyang gulo sa ICU wing at ginamit pa ang mother card para lang legal na mailipat si Joana. Ang galing magplano ng matandang 'yon! Kuhang-kuha nila ang matinding gigil at galit sa sistema ko. They knew exactly which buttons to push to catch us off guard! Iniharap ko ang head security at ang attending physician na nakatayo malapit sa p***o. The suffocating aura around me made everyone in the room step back in absolute fear. "Mga tanga ba kayo? Sino ang nagbigay sa inyo ng karapatang magpalabas ng pasyente nang walang permiso mula sa amin? Si Seline ang tunay na guardian ni Joana! Siya ang nakatayo at nag-alaga sa kapatid niya sa loob ng napakahabang taon, not her fake greedy mother na pumapel lang nung may maaagaw na pera!" ​"Mr. Foster, medical emergency po kasi at legal parent ang nagprisenta." ​"Shut the fuck up

VERONICA ​"Finally. Makakahinga na rin ako," pabulong kong usal habang pabalik-balik ang tingin sa digital heart rate monitor at sa pinto ng pribadong Isolation Suite, na nagpapakalmado rin sa nagwawala kong sistema. Inside this off-grid medical facility, wala nang Caleb Foster na pwedeng mag-lockdown ng VIP floor. Wala nang NBI na nakabuntot. We pulled off the impossible in the middle of that chaotic Code Red. Nailipat namin si Joana. ​Nakahinga ako nang malalim, resting my back against the pristine white wall. Let Caleb run around the city looking for a ghost. Let Seline bleed her eyes out in agonizing helplessness. They thought they were playing grandmaster chess, but we just swept their most important piece right off the board without them even realizing it. ​"Gosh! I still can't believe we actually pulled it off!" singit ni Tasha, her heels clicking softly against the linoleum floor. Lumapit pa siya kay Mrs. Patterson, fully beams with that signature victorious grin of hers. "

​Nakatayo ako sa gitna ng dimly lit staff lounge habang nakatingin sa walang malay na katawan ni Mrs. Patterson na nakahandusay sa leather couch. ​Hindi na 'to simpleng manipula at takutan. This is full-blown survival! Sobra na akong nag-aalala at literal na napapraning sa posibleng mangyari sa amin! Ang akala ko, perfectly planned na ang lahat nung nailipat namin si Joana sa off-grid medical facility na 'to. Pero nung bumukas ang mga mata ng babaeng 'yun kanina? Parang bumagsak ang buong langit sa ulo ko! ​Totoo naman din kasi. Kapag nakapagsalita siya sa NBI o kahit kanino kina Caleb at Drew, burado ang pangalan ko, ang pamilya ko, at ang buong buhay ko! Hindi ko pwedeng hayaang mangyari 'yun. I’ve worked too hard, risked too much, and spilled too much blood to lose everything in a snap. ​Dali-dali kong inilabas ang phone ko mula sa coat pocket, tinawagan ulit ang baker. ​"Veronica?" utal na bungad ng bakeshop owner mula sa kabilang linya. "Anong kailangan mo? Pwede ba, tigilan

TASHA​“For Pete's sake, Tasha! Do you really think we’re that dumb?” Padabog na ibinaba ni Dad ang carbon fiber indoor golf club niya sa ibabaw ng Italian marble floor. Sa harap ng huge 85-inch smart TV na nagda-display ng digital golf course, napahilot siya sa sintido niya, red-faced and truly hyperventilating. Gosh! Heto na naman. Sermon na naman.​Sa kabilang corner, si Mom. She was wearing her oversized silk kimono, holding a pair of precision tweezers habang isa-isang itinutumpok ang mga tiny stained-glass tiles sa ginagawa niyang mosaic art. Pero kahit hindi siya tumitingin sa akin, the precise way she slammed each tile onto the adhesive proved na kanina pa rin nagwawala ang presyon niya.​“The whole high society is talking about it!” dinuro ako ni Dad gamit ang daliri niya. “Kumalat ang balita na buntis ka? At kay Drew? Tasha, kailan ka pa naging ganyan kadesperada para mag-imbento ng ganitong klaseng cheap, low-class drama?”​Huminga ako nang malalim, casually leaning my back

"​Huwag kang bibigay, Seline," utos ko sa sarili ko habang pilit kong kinakalma ang nagwawala kong dibdib. Pinaharurot ni Caleb ang pagtakbo habang pinapanood ko ang madilim na kalsada na nilalamon ng kotse. "Kunting tiis na lang. Para kay Joana, para sa hustisya. Huwag kang papayag na matapos ang lahat sa wala."​Nakatitig lang ako sa dalawang kahon ng customized cupcakes na nakatuntong sa kandungan ko. Ang bango ng flavors, pero ang totoo? Amoy kamatayan at panlilinlang ang nakatago. Gusto kong isumpa si Veronica. Gusto kong durugin ang bawat bakas ng pangalan niya sa mundong 'to.​Biglang pumasok sa utak ko ang huling bilin ni Caleb kanina habang nasa bakeshop kami na to think like a predator, not a victim. ​Predator? Paano ka magiging predator kung pakiramdam ko ay bawat galaw ko, sinusubaybayan ng mga demonyo mula sa dilim?​"Seline." ​Nabasag ang katahimikan nang magsalita si Caleb. "Please, don't look back."​Awtomatikong napalingon ako sa side mirror. Sa may kalayuan, kaagad k