جميع فصول : الفصل -الفصل 120

DREW​Paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang eksena sa pottery studio. ​Yung nanliliit at diring-diri na tingin sa akin ni Seline habang basang-basa ng putik ang mga kamay niya? Ang sakit! Shit! Tangina! Mas masakit pa yun kaysa sa kahit anong pambubugbog. Sobrang nag-aalala ako sa kanya at mismong sa kalagayan ni Joana. Pero wala akong nagawa kundi panoorin siyang ilayo ng mga tao roon habang ako? Nakatali sa gulo na hindi ko naman ginusto. ​“Nakikining ka ba, Andrew?”​Nabalik ang isip ko sa reyalidad nang bumagsak ang dalawang kamay ni Papa sa ibabaw ng mahogany desk niya. Ang lakas ng kalampag, kulang na lang mabasag ang salamin ng lamesa. Nasa loob kami ng corner office niya sa top floor ng building, pero ramdam ko ang panginginig ng hangin dahil sa galit niya.​“Ano na naman itong balita na nagwala ka sa public space?" sigaw ni Papa, namumula ang leeg sa galit. “Naloloka ka na ba? Direct business partner natin ang kompanya ng pamilya Foster! We are literally walking on thin

​SELINE ​Nakaupo ako sa gilid ng napakalaking king-sized bed sa master suite ng private rest house ni Caleb, nakayakap ang dalawa kong binti sa aking dibdib. Ang lamig ng aircon, pero mas malamig ang pakiramdam sa loob ng dibdib ko. Hindi humihinto ang pag-agos ng luha sa mga mata ko, pinupunasan ko man gamit ang manggas ng hoodie ni Caleb na pinalit sa akin kanina, patuloy pa rin ang pagbasag ng mga balikat ko sa tahimik na pag-iyak. ​Akala ko mawawala na si Joana. Shit talaga! Dafak! Sheeyt! Akala ko nung sandaling mag-flatline ang monitor at nagkagulo ang mga doktor sa ICU wing, yun na yung huling beses na makikita kong humihinga ang kapatid ko. Gago! Kinakabahan talaga ako nun. Ang sakit-sakit kasi. Para akong pinipiga sa gitna ng dibdib habang inaalala kung paano nanginig ang buong katawan ko sa hallway ng ospital kanina. “Bakit ba ganito? Bakit hindi ko kayang maging matatag kahit minsan lang?” bulong ko sa sarili, pilit na pinipigilan ang panibagong hikbi. “Buhay siya! Buhay

​SELINE​Narinig ko ang mabigat na kalabog ng glass door sa balcony. Mabilis kong ibinaba ang phone ko sa ibabaw ng comforter, pinatay ang screen para hindi halatang kadaragdag lang ng panibagong layer ng pait sa utak ko 'yong mga nasearch kong bankruptcies at frozen assets ni Mama. ​Iniluwa ng pinto si Caleb. ​Naka-unbutton pa rin ang itaas ng collar niya, bahagyang gulo-gulo ang buhok habang isinusuot ang pabalik ang executive watch sa pulso. Suot niya 'yong kakaibang aura. Yung pagiging malamig niya, imposing, at mukhang kakatapos lang pumatay ng tao gamit ang isang salita lang. ​"Sino yung kausap mo?" tanong ko. Masyadong mabilis ang paglabas ng boses ko, medyo basag pa galing sa pag-iyak. ​Tumigil siya sa paglalakad papunta sa gawi ng kama. Dumapo ang madilim niyang tingin sa akin. The ruthless tension on his shoulders melted away, napalitan 'yon ng matalim pero aboridong alala.​"Just corporate noise," malamig niyang sagot habang itinutulak ang mga daliri sa buhok niya. "S

Dali-dali akong humarurot palabas ng premises niya, habang dramatikong pumatak ang ulan bago ko pa man marating ang dulo ng mahabang driveway. Basang-basa na ang hoodie kong suot, mabigat sa balikat, pero mas mabigat ang natitirang piraso ng pusong winasak lang ni Caleb sa loob ng limang minuto.​"Seline, stop!" ​Mabilis ang mga yabag niya sa basang semento. Bago pa ako makatapak sa gate, hinawakan niya nang mahigpit ang braso ko at marahas akong iniharap sa kanya. Basang-basa na rin ang buhok niya, pumatak ang tubig-ulan mula sa matulis niyang cheekbones pababa sa nakabukas niyang collar. ​"Bitiwan mo ako, Caleb!" sigaw ko, pilit na kumakawala. "Huwag mo akong hahawakan!"​"I am not letting you wander out here in the middle of nowhere!" sigaw niya pabalik, his baritone slicing through the heavy downpour. "Seline, calm down. Please!"​"Kalma? Paano ako kakalma, Caleb?" Natawa ako nang hysteriko, totally losing it. "Ngayon ko lang narealize na putangina, ikaw pala ang nasa likod ng m

Veronica? Kumunot agad ang noo ko. He leaned in slightly, dropping his voice into a barely audible whisper that sent an immediate surge of electricity straight up my spine. "We’ve been keeping a low-profile tail on her gaya ng inutos ninyo sa amin. Boss nakumpirma ng team na nagpunta si Veronica sa isa sa mga highly secured off-grid premises ni Caleb Foster sa outskirts."​Naningkit ang mga mata ko. Parang may biglang sumabog na malamig na bomba sa gitna ng dibdib ko. Ano ang ibig nilang sabihin?​"Pumasok siya sa loob ng secluded glass villa ni Caleb, Sir," dagdag pa nito, looking me dead in the eye. "She bypassed the primary perimeter, used an encrypted entry code, and stayed inside for nearly forty-five minutes before retreating."​"Are you fvcking sure about this?" I hissed, taking a menacing step toward him. "Pumasok siya sa loob ng villa ni Caleb? What for?"​"We have high-resolution thermal imaging and long-range lens proof. Wala siyang kaalam-alam na nakabuntot lagi ang team s